Studio Aktorskie przy Starym Teatrze (lub Studio Teatralne) – placówka dydaktyczna funkcjonująca w latach 1945–1946 przy Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.
Historia W styczniu 1945 roku w Krakowie zainicjowano działalność zawodowej placówki kształcącej artystów scenicznych, znanej jako Studio Aktorskie przy Starym Teatrze. Powstanie tej instytucji było rezultatem starań Jerzego Ronarda Bujańskiego oraz oficjalnego rozporządzenia wydanego przez ówczesnego wiceministra kultury i sztuki, Jana Karola Wendego. Szkoła funkcjonowała niespełna dwa lata, kończąc samodzielną działalność jesienią 1946 roku, kiedy to scalono ją z Państwową Szkołą Dramatyczną. Nadzór kierowniczy nad placówką sprawowali Zygmunt Leśnodorski oraz Wiesław Gorecki, natomiast pionem odpowiedzialnym za kształcenie scenografów zarządzał Andrzej Pronaszko.
Edukacja w studiu opierała się na podziale na przedmioty teoretyczne oraz warsztaty praktyczne. Umiejętności czysto sceniczne przekazywali studentom uznani twórcy, tacy jak Juliusz Osterwa, Maria Dulęba, Jadwiga Halina Gallowa, Jan Ciecierski, Maria Biliżanka, Janusz Warnecki czy Zofia Małynicz. Z kolei wiedzę teoretyczną słuchacze zdobywali podczas wykładów prowadzonych przez szerokie grono intelektualistów i ludzi teatru, wśród których znaleźli się m.in. Tadeusz Kantor, Kazimierz Wyka, Jerzy Zawieyski, Wilam Horzyca, Ludwik Hieronim Morstin, Tadeusz Kudliński, Florian Sobieniowski, Antoni Balicki, Wojciech Natanson, Krystyna Grzybowska oraz wspomniani wcześniej inicjatorzy i dyrektorzy: Jerzy Ronard Bujański, Wiesław Gorecki, Zygmunt Leśnodorski i Andrzej Pronaszko.
Osiągnięcia, słuchacze Przez cały okres istnienia szkoły wiedzę zdobywało w niej ponad stu adeptów sztuki teatralnej. W gronie słuchaczy znaleźli się późniejsi wybitni artyści, tacy jak Tadeusz Łomnicki, Andrzej Szczepkowski, Marta Stebnicka, Wiktor Sadecki, Adam Bunsch, Isaak Babel, Anna Lutosławska oraz Ali Bunsch. Umiejętności zdobywane w trakcie nauki weryfikowano podczas wewnętrznych prezentacji scenicznych. W ramach tych pokazów zrealizowano m.in. dramaty „Powrót Odysa” Stanisława Wyspiańskiego oraz „Niespodziankę” Karola Huberta Rostworowskiego. Wystawiono także sztukę dla dzieci „Beksa” autorstwa Marii Billiżanki oraz przygotowaną przez Andrzeja Szczepkowskiego parodię utworu „Mąż doskonały” Jerzego Zawieyskiego.
Absolwenci oraz studenci placówki czynnie współtworzyli powojenne życie kulturalne. Część z nich podjęła współpracę z Polskim Radiem oraz kierowanym przez Antoniego Bohdziewicza Warsztatem Filmowym Młodych. Większość związała swoje losy zawodowe z klasycznymi scenami dramatycznymi.
Ponadto wychowankowie poszczególnych pedagogów konsolidowali się w samodzielne grupy twórcze: osoby kształcone przez Marię Billiżankę utworzyły zespół pod nazwą „Wesoła Gromadka”, natomiast podopieczni Marii Dulęby i Jana Ciecierskiego sformowali grupę „T 17”, która realizowała spektakle objazdowe pod egidą Teatru Kameralnego TUR.
Przypisy
Kategoria:Uczelnie muzyczne w Polsce Kategoria:Uczelnie w Krakowie