Svetozar Vujković, cyr. Светозар Вујковић (ur. 1 stycznia 1899 w Smederevskiej Palance, zm. w listopadzie 1949 w Belgradzie) – serbski policjant i urzędnik państwowy.
Życiorys Syn żandarma Miladin Vujkovicia i Pavliji z d. Krstović. W młodości działał w komunistycznej organizacji młodzieżowej, z której został usunięty za nadużycia finansowe. Po ukończeniu gimnazjum pracował początkowo w fabryce w Smederevie jako ślusarz, a w 1924 rozpoczął służbę w policji. W 1935 objął stanowisko komendanta IV Departamentu policji belgradzkiej, specjalizującego się w rozpracowywaniu środowisk komunistycznych. Milovan Đilas wspominał pobyt w więzieniu Glavnjača, w którym Vujković miał osobiście torturować więźniów. W kwietniu 1941 po inwazji niemieckiej na Jugosławię, zaczął bliską współpracę z Gestapo. Od 5 lipca 1941 pełnił funkcję zarządcy obozu koncentracyjnego w Banjicy. Odpowiedzialny za mordowanie więźniów obozu i stosowanie wobec nich tortur, wspólnie z Niemcami opracowywał listy osób do egzekucji. Według relacji Dory Reisser, Vujković osobiście strzelał do przypadkowo wybranych więźniów, w tym do dzieci. 5 sierpnia 1941 komuniści belgradzcy dokonali zamachu na Vujkovicia, który odniósł poważne obrażenia, ale po krótkiej kuracji powrócił do pracy.
W październiku 1944 opuścił Belgrad. W trakcie ucieczki został ujęty przez oddziały amerykańskie i w lipcu 1945 przekazany władzom Jugosławii. W 1949 stanął przed sądem, przed którym nie przyznał się do stawianych mu zarzutów. 3 listopada został skazany na karę śmierci. Zmarł w listopadzie 1949, w więzieniu.
Był trzykrotnie żonaty, miał dwoje dzieci.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Policjanci Kategoria:Serbscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Funkcjonariusze policji politycznej Kategoria:Ludzie urodzeni w Smederevskiej Palance Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1949