Krajnik Górny – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Chojna.
W latach 1954–1971 wieś należała i była siedzibą władz gromady Krajnik Górny, po jej zniesieniu w gromadzie Chojna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1270, w XIV w. ze wschodu napłynęli osadnicy niemieccy.
Kościół pw. św. Andrzeja Boboli, zbudowany z głazów narzutowych z XV w. pierwotnie gotycki, przebudowany w stylu renesansowym w XVII w. i częściowo otynkowany, powiększony o masywną kamienno-ceglaną wieżę szerokości nawy, którą w XIX w. lekko nadbudowanoPiotr Skurzyński „Pomorze” Wyd. Sport i Turystyka – Muza S.A. Warszawa 2007 , s. 46.. Nawa nakryta otynkowanym beczkowym stropem, barokowy ołtarz kazalnicowy, uwagę zwraca piękny szczyt. We wsi zabytkowy park w stylu angielskim, pozostałość po pałacu, w którym występuje jesion wyniosły, jesion pensylwański, jesion amerykański, dąb szypułkowy, złocisty dąb bezszypułkowy, dąb szkarłatny, dąb czerwony, dąb burgundzki, katalpa, miłorząb. Szatę roślinną uzupełniają lilak, cypryśnik, głóg, powojnikMieczysław Jasnowski „Przewodnik po województwie szczecińskim” Nasza przyroda, Wyd. Liga Ochrony Przyrody Warszawa 1971 s. 176–177..
Zobacz też Krajnik Krajnik Dolny
Przypisy
Kategoria:Krajnik Górny