Kolonia Pęcławska – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Bogoria. Ma status sołectwa.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kolonia Pęcławska, po jej zniesieniu w gromadzie Jurkowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego. Wieś jest położona wzdłuż drogi powiatowej 0780T (Wola Malkowska – Bogoria – Klimontów).
Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Kolonii Pęcławskiej zawarty w tabeli 1.
Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznychPor. Nazwa wsi – miastaNazwy części wsi– miastaNazwy obiektów fizjograficznych– charakter obiektuI. Gromada JURKOWICE Kolonia Pęcławska— Klin — pole Kruszyna — pole Na Dole — pole, łąka Pod Cmentarzem — pole Pod Górą — pole Pod Kruszyną — pole Półmorga — pole, łąka Za Gądkiem — pole
Historia Wieś wydzielona z wsi Pęcławice Górne pod koniec XIX wieku wskutek uwłaszczenia. Wieś liczyła wówczas 28 domów i 300 mieszkańców. W 1921 r. wieś liczyła 38 domów i 237 mieszkańców. Urodzajne grunty przyciągnęły do wsi osadników niemieckich. W 1921 r. we wsi mieszkało 6 osób wyznania ewangelickiego.
W 1939 r. we wsi mieszkały jeszcze dwie rodziny o korzeniach niemieckich: Iberlowie i Bekkerowie. Obecnie we wsi mieszka kilku spolonizowanych potomków kolonistów.
Koloniści posiadali szkołę, która pełniła również funkcję zboru. We wsi znajdował się stary cmentarz ewangelicki. Według podań lokalnych mur cmentarza rozebrała tutejsza ludność na budowę szkoły podstawowej w Pęcławicach Górnych.
Według Więckowskiego wieś na dzień 1 marca 1943 r. liczyła 325 mieszkańców. W latach osiemdziesiątych XX wieku otworzono w tej miejscowości klubo-kawiarnię, którą w 1990 roku zmieniono na kaplicę rzymskokatolicką parafii Szczeglice pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. We wsi znajdują się dwa sklepy spożywcze w tym jeden samoobsługowy.
Zabytki thumb|left|Cmentarz wojenny Cmentarz wojenny z I wojny światowej, 1914–1915. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.848 z 1.03.1993). Obecnie teren cmentarza porośnięty jest przez drzewa, po nagrobkach i murze pozostały nikłe ślady. Na wschodnim skaju lasu stoi krzyż.
Przypisy Strona gminy, sołectwa
GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () Jerzy Władysław Więckowski, red. naukowa Alina Fitowa "Podobwód Armii Krajowej Klimontów "CZEREMCHA" (zarys dziejów)", PHU SzostakDruk, Staszowskie Towarzystwo Kulturalne, Wydanie I, Kraków 2009, str. 38 Józef Myjak, "Sanktuarium Matki Boskiej. Bogoria i okolice", Sandomierz 1997, s. 73. Wacław Skarbimir Laskowski "Słownik krajoznawczy powiatu sandomierskiego"' Sandomierz 1929, s. 39.
Literatura
Kategoria:Bogoria (gmina)