Afric Simone (ur. 10 października 1939 w Inhambane) – mozambijski muzyk. W swojej twórczości miesza rozmaite wątki, zwłaszcza przesłanie folkloru afrykańskiego z europejską muzyką pop. Niektóre jego kompozycje uległy też wpływowi rytmów latynoamerykańskich i muzyki karaibskiej.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Jest synem Brazylijczyka i Mozambijki. Po śmierci ojca, w wieku dziewięciu lat przeprowadził się wraz z matką do Xipamamine, dzielnicy Lourenço Marques, gdzie dorastał. Tam też pierwszy raz zaprezentował się na estradzie.
Profesjonalna kariera W latach 1965–1971 Simone wydał – pod artystycznym pseudonimem Monsieur Afriquehttps://www.45cat.com/artist/monsieur-afrique. – 5 singli: „Black Dynamite” w 1965 w Ariola Records, „El Matador” w 1969 w Teldec, „Washboard man” w 1970 w Polydor Records i „Ich bin der grösste Lacher” także w 1970 roku w Telefunken i „Feuer Feuer Feuer” w 1971 roku w Hansa Records.
Szlify dla swojego przyszłego zawodu zdobywał w Londynie, gdzie działał jako wokalista, a przede wszystkim jako tancerz rytmiczny. Gdy przeprowadził się do kontynentalnej Europy, nagrał swoją pierwszą piosenkę zatytułowaną Barracuda, wydaną pod artystycznym pseudonimem Simon el Africano, z którą dotarł na szczyt popularności w Wenezueli, a także zdobył uznanie w Boliwii, Peru i Brazylii, a w Wenezueli i Kolumbii zdobył złotą płytę.
W Europie zadebiutował w 1975 utworami „Ramaya” oraz „Hafanana”, które umieścił na albumie pt. Ramaya. Pierwszy z nich szybko znalazł się na pierwszych miejscach list przebojów w Holandii, Belgii i Luksemburgu. Singiel z utworem Ramaya dotarł również do drugiego miejsca na liście przebojów i został wyróżniony złotą płytą. Skutkiem tego był czterotygodniowy kontrakt w paryskiej Olimpii. W 1976 piosenka znalazła się na pierwszym miejscu także we Włoszech. Powstała wówczas kolejna, czwarta wersja tego samego utworu (zaprezentowana przez zespół Augusto Rigetti Group).
W tekście swoich piosenek używa rozmaitych afrykańskich języków i dialektów, a o problemie „zrozumiałości” tekstów mówił: Język nie jest żadnym problemem, jeśli w porządku są rytm, muzyka i głos. Chodzi mi o syntezę rodzimego języka z muzyką europejską i o przekaz muzyczny z mojej ojczyzny, co jest połączeniem, jakiego nie słyszy się codziennie. A że słuchacz nie rozumie tekstu? „Ramaya” podobała się mimo tego, że nikt nawet nie przeczuwał, co znaczy.
W lipcu 1977 Afric Simone wystąpił w Niemieckiej Republice Demokratycznej w programie telewizyjnym „Ein Kessel buntes”https://www.imdb.com/title/tt8198576/.. Ten program telewizyjny był emitowany w większości krajów Europy Wschodniej. Sytuacja powtórzyła się później z utworem „Hafanana”, który istnieje w 40 wersjach.
Największe sukcesy odnosił w latach 1975–1980 po obu stronach żelaznej kurtyny. Występował w ZSRR i w kilku innych krajach bloku wschodniego. W Związku Radzieckim Hafanana stała się ścieżką dźwiękową do 18 odcinka serialu animowanego Wilk i Zając.
W 1978 roku album Africa Simone został wydany w byłej Czechosłowacji, w wyniku czego został kilkukrotnie zaproszony do występów w czeskiej telewizji (w programie moderowanym przez Karela Gotta). W tym czasie Simone zaskoczył widzów sztuczkami z ogniem podczas wykonywania utworu Curare. Później, w 1979 roku, Afric Simone nagrał duet z czeską gwiazdą Heleną Vondráčkovą. thumb|Afric Simone 2016 Afric Simone nadal koncertuje w krajach Europy Wschodniej. W marcu 2020, na krótko przed pandemią, Afric Simone wystąpił w Kijowie na Ukrainie – z takimi artystami jak C.C. Catch, Didier Marouani i Liz Mitchell. W lipcu 2022 Afric Simone wystąpił na festiwalu „Discoteca 80” w Klużu-Napoce w Rumunii. W październiku 2023 Afric Simone wystąpił na festiwalu „Arena Retro Party” w Budapeszcie na Węgrzech – wraz z takimi artystami jak Ken Laszlo, Eddy Huntington i Thomas Anders.
Prywatne życie Od 1978 roku Afric Simone mieszka w Berlinie i posiada obywatelstwo niemieckie. Afric był 3 razy żonaty. Z drugiego małżeństwa ma syna Fabio. Jego trzecia żonahttps://dzen.ru/a/W_lBq93iiwCqzLrM., Ludmiła, jest pochodzenia rosyjskiego. Poznali się w 2003 roku w Berlinie.
Dyskografia Single 1972 – Barracuda/Hey, safari (BASF) 1975 – Ramaya/Piranha (Barclay Records) 1976 – Hafanana/Sahara (Barclay Records) 1976 – Aloha-Wamayeh / Al Capone (Hansa Records) 1977 – Maria Madalena/Aloha (Barclay) 1977 – Playa Blanca/Que Pasa Mombasa (Musart Records) 1978 – Playa blanca/Marabu (Barclay) 1980 – China girl/Salomé (Barclay)
Albumy 1974 – Mr. Barracuda (BASF, 2021932) 1975 – (Barclay, 70024) 1976 – Aloha Playa Blanca (CNR) 1978 – Boogie Baby (RCA) 1978 – Jambo Jambo (Epic) 1981 – Marria Sexy Bomba De Paris (Epic) 1990 – Afro Lambada (Multisonic) W Polsce w 1978 roku firma Polskie Nagrania "Muza" pod numerem SX1585 wydala longplay "Afric Simone" na licencji firmy Hansa International. Projekt okładki wykonał St. Żakowski, wykorzystując fotografie W. Schumanna. Recenzję na tyle okładki napisał redaktor Marek Gaszyński
CD 1989 – Best of Afric Simone (reedycja w 2002 z dodatkowymi nagraniami)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Mozambiccy muzycy Kategoria:Muzycy disco Kategoria:Urodzeni w 1956