Opus – stosowane w starożytnej Grecji, Rzymie oraz w średniowieczu oznaczenie rodzaju wątku kamiennego, rodzaju tynku, układu płytek w posadzce, techniki dekoracyjnej w rzemiośle. Nie występowało samodzielnie, lecz jako: np. opus anglicanum – bogate hafy, przetykane srebrem, złotem, z wkładkami z blachy.
Przykłady zastosowania: opus barbaricum – z wykorzystaniem kamienic rzecznych, otoczaków; opus vermiculatum – szachownicowy układ mozaiki; opus italicum – budownictwo kamienne; opus rusticum – mur rustykowany; opus incertum – mur z kamiennych nieregularnych ciosów, układanych w nierówne pod względem wysokości warstwy; opus reticulatum (układ sieciowy) – ciosy w postaci sześcianów ułożonych pod kątem 45°, przez co przypominają romby; opus spicatum (w jodełkę) – ciosy ułożone skośnie dłuższymi bokami; dwie warstwy tworzą wzór przypominający choinkę; opus isodomum – ciosy są w miarę regularne, warstwy równe, zbliżonej wysokości; opus pseudoisodomum – jak wyżej, ale z wypełnieniem drobnymi kamieniami; opus quadratum – ciosy w postaci sześcianów bądź prostopadłościanów ułożonych podstawą równolegle do powierzchni gruntu; opus listatum (mixtum) – ciosy kamienne przekładane cegłami; opus caementicum – mur kamienny z wypełnieniem drobnym kamieniem, obficie zalanym zaprawą.
Zobacz też mozaika
Kategoria:Detale architektoniczne Kategoria:Architektura starożytnego Rzymu