thumb|Pogo – koncert zespołu The Bill w Muzycznej Aptece w Białej Podlaskiej thumb|Crowd surfing na festiwalu Ursynalia 2012 w Warszawie. Pogo – rytualny taniec grupowy, charakterystyczny dla kultur punków oraz metalowców. Zaobserwować można go na sporej części koncertów rockowych, punkowych, emo oraz metalowych.
Pogo wywodzi się z subkultury punk, w Polsce rozpowszechnione zostało w latach osiemdziesiątych na Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie. Punkowcy tańczyli tam pogo podczas każdego koncertu, co urosło wśród nich do rangi niezbędnego rytuału. W archiwalnych dokumentach SB, dotyczących jarocińskich subkultur, można przeczytać: „Rytualny taniec pogo, utwardzający ducha i mięśnie”. Było to swoiste ćwiczenie w odporności na ból, a zarazem „wyładowanie agresji i negatywnych emocji”Krzysztof Lesiakowski, Paweł Perzyna i Tomasz Toborek, Jarocin w obiektywie bezpieki.
Pogo polega na bardzo chaotycznym wzajemnym odbijaniu się od siebie, przepychankach w tańczącym tłumie i nacieraniu na pobliskie osobyJ. Wąsowicz, Gdańskie młodzieżowe happeningi polityczne w latach 1988-1990, „Seminare“, 24, 2007, s. 532.. Zdarza się, że tańczący padają na ziemię, jednak w większości przypadków podnoszeni są przez osoby tańczące obok. Bywa, że uczestnicy posypują się nawzajem kurzem z placu, na którym tańczą. Czasami tańczący chwytają się pod ramię, wtedy zmniejsza się ryzyko upadku. Pogo, mimo iż sprawia wrażenie bijatyki, w większości przypadków nie zawiera elementów groźnych dla zdrowia, choć zdarzają się siniaki lub otarcia, a nawet stłuczenia. Pojawiają się także nieliczne wypadki zadeptania lub stratowania.
Istnieje jednak brutalna, bardzo niebezpieczna dla zdrowia odmiana tej zabawy, tzw. mosh. Tak jak pogo preferują punki i spora część metalowców, tak mosh jest zabawą ulubioną przez hardcore'owców. Obie jednak wywodzą się z tego samego rdzenia i częstą są mylone.
Elementy ruchowe w pogoA. Matras, Pomiędzy ciałem indywidualnym a zbiorowym. Praktyki cielesne punków i ich strategie uczestnictwa w Festiwalu w Jarocinie (1982–1987), „Palimpsest“, 2012, nr 2, s. 154. Fala (lewitacja, crowd surfing) – przenoszenie osoby na rękach tłumu w stronę sceny (osoba zostaje wyniesiona z tłumu) lub spod / ze sceny (osoba wdrapuje się na scenę / podest i rzuca się w tłum). Młynek – dwie osoby trzymają się za skrzyżowane ręce i kręcą się coraz szybciej. Młyn / kocioł – połączenie młynka z falangą; grupa ludzi zakreśla okrąg, trzymając się za ramiona, kręcąc się, skacząc i wykonując shakeup, często także pokrzykując. Circle pit (gonisz) – polega na gonieniu się w kółko. Ściana śmierci – dwie grupy (lub więcej) stają naprzeciw siebie i na określony sygnał nacierają na ludzi stojących przed nimi; niekiedy po uderzeniu uczestnicy rozpoczynają mosh.
Zobacz też
mosh hardcore dancing headbanging
Przypisy
Bibliografia J. Roś, Refleksje melomana na marginesie książki „Brzydkie słowa, brudny dźwięk...“. Muzyka jako przekaz kształtujący styl życia subkultur młodzieżowych Michała Jana Lutostańskiego, „Młoda Humanistyka“, 2, 2015 (5), s. 2, 3.
Kategoria:Tańce rytualne Kategoria:Punk Kategoria:Metal Kategoria:Kultura młodzieżowa