thumb|350px|Zależność krzywej rezonansowej od dobroci układu drgań Dobroć (symbol: Q) – wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy. Określa, ile razy amplituda wymuszonych drgań rezonansowych jest większa niż analogiczna amplituda w obszarze częstości nierezonansowych.
Dobroć wyraża się wzorem:
gdzie: – energia drgań, – energia tracona w jednym okresie drgania, – częstotliwość rezonansowa układu drgań, – średnia moc tracona przez układ.
Dobroć określa szerokość połówkową krzywej rezonansowej:
gdzie: – różnica częstotliwości, dla których energia drgań jest równa połowie energii maksymalnej występującej dla częstotliwości
Obwody elektryczne Dla cewki o indukcyjności L dobroć wynosi:
gdzie: – częstość zmian prądu w radianach na sekundę, – induktancja cewki, – zastępcza szeregowa rezystancja cewki.
Dla kondensatora o pojemności C dobroć wyraża się wzorem:
gdzie: – częstość zmian prądu w radianach na sekundę, – kapacytancja kondensatora, – zastępcza szeregowa rezystancja kondensatora.
W obwodzie szeregowym zawierającym cewkę i kondensator:
gdzie: – zastępcza szeregowa rezystancja układu.
W obwodzie równoległym zawierającym cewkę i kondensator:
gdzie: – zastępcza równoległa rezystancja układu.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Elektrotechnika Kategoria:Rezonanse