45 Dywizja Piechoty Rezerwowa, 45 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.
W czasie kampanii wrześniowej dywizja przeznaczona była pierwotnie do Armii „Kraków”. Walczyła jednak w rozproszeniu: 154 pułk piechoty z III/55 pal w rejonie Kielc w osłonie koncentracji Armii „Prusy”, 155 pp w składzie 24 DP i 156 pp w składzie w 10 BK, a I/ 55 pal walczył w Grupie Fortecznej OWar. „Katowice”, II/55 pal w grupie „Sandomierz”.
Historia dywizji 45 Dywizja Piechoty nie istniała w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” dywizja miała być sformowana w II rzucie mobilizacji powszechnej z wyjątkiem dowództwa i I batalionu 156 pułku piechoty, które formowano w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym.
Dywizja pod dowództwem gen. bryg. Henryka Kroka-Paszkowskiego miała wejść w skład Grupy Operacyjnej „Bielsko” i stanowić odwód Armii „Kraków” w rejonie Wadowic. Oddziałów dywizji nie zdołano scalić w wielką jednostkę. Zaniechano formowania Kwatery Głównej 45 DP, a poszczególne oddziały i pododdziały walczyły oddzielnie.
154 pułk piechoty walczył w składzie Grupy „Kielce”.
I batalion 155 pułku piechoty został wysłany do rejonu Zawady Tarnowskiej jako odwód 24 DP. II batalion tego pułku walczył w składzie grupy gen. Dembińskiego, a III batalion brał udział w obronie linii Sanu. Następnie oba bataliony zostały rozbite pod Lwowem. Jeden batalion został odesłany do Grupy „Stryj”.
Dowództwo 156 pułku piechoty z pododdziałami specjalnymi i I batalionem zostało skoncentrowane 3 września pod Łazanami koło Wieliczki jako kombinowany odwód Armii „Kraków”. Został później zadysponowany do osłony skrajnego prawego skrzydła armii wespół z mobilizowanymi w alarmie trzema batalionami piechoty i dwiema bateriami artylerii 11 Karpackiej Dywizji Piechoty. W dniach 5 i 6 września brał udział w walkach pod Wiśniową ze zmotoryzowanym oddziałem wydzielonym z niemieckiej 4 Dywizji Lekkiej. Po południu dowódca pułku zawiadomił bataliony, że pułk jest okrążony przez Niemców i nakazał im samodzielnie przebijać się na Bochnię, dokąd sam odjechał. Wieczorem bataliony rozeszły się w różnych kierunkach, przemykając się lasami na tyłach wroga. Ostatecznie uległy oddzielnemu rozbiciu (pod Gdowem, Bochnią, Tarnowem i Rzeszowem) w dniach 7–9 września. Ppłk Walerian Józef Młyniec usiłował 7 września przedostać się do swoich batalionów, a gdy mu się nie udało, popełnił samobójstwo w nocy z 7 na 8 września.
I dywizjon 55 pułku artylerii lekkiej działał w składzie Grupy Operacyjnej „Śląsk”, dwie baterie II dywizjonu w Grupie „Kielce”, a dwie baterie III dywizjonu – w Grupie „Sandomierz”.
Organizacja wojenna i obsada personalna dywizji Planowana organizacja wojenna i obsada personalna 45 DP (rez.) w kampanii wrześniowej. W nawiasach podano nazwy jednostek mobilizujących oraz stanowiska służbowe oficerów dywizji zajmowane przed mobilizacją.
Kwatera Główna Dowództwo dowódca dywizji – gen. bryg. Henryk Krok-Paszkowski dowódca piechoty dywizyjnej – dowódca artylerii dywizyjnej – ppłk Karol Pasternak dowódca saperów dywizyjnych – dowódca kawalerii dywizyjnej – Sztab szef sztabu – ppłk dypl. Wacław Spława-Neyman oficer operacyjny – oficer informacyjny –kpt. Tomasz Adam Piotrowski dowódca łączności – kwatermistrz –
154 pułk piechoty
155 pułk piechoty
156 pułk piechoty
55 pułk artylerii lekkiej 55 batalion saperów typ IIb samodzielna kompania karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 54 kompania kolarzy nr 57 pluton pieszy żandarmerii nr 56 kompania asystencyjna nr 154 kompania telefoniczna nr 56 pluton łączności kwatery głównej nr 56 pluton radio nr 56 sąd polowy nr 51 (KRU Kraków Powiat)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:45 Dywizja Piechoty (II RP) Kategoria:Wielkie jednostki Armii „Kraków” Kategoria:Polskie dywizje piechoty z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1939 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1939