M.A.S.H. (skrót od – Mobilny Wojskowy Szpital Chirurgiczny) – amerykańska komedia wojenna z 1970 roku w reżyserii Roberta Altmana. Obraz uhonorowano Złotą Palmą na 23. MFF w Cannes oraz Oscarem za najlepszy scenariusz adaptowany i czterema innymi nominacjami, w tym za najlepszy film roku i reżyserię.
Fabuła Film, utrzymany w konwencji groteski, powstał na kanwie powieści M*A*S*H: A Novel About Three Army Doctors amerykańskiego pisarza Richarda Hookera. Traktuje o przygodach trójki chirurgów szpitala polowego, podczas wojny koreańskiej. Kapitanowie (Donald Sutherland), (Elliott Gould) oraz Augustus Duke Forrest (Tom Skerritt) za żadną cenę nie chcą przyjąć do wiadomości, że wokół nich toczy się wojna, którą trzeba się śmiertelnie przejmować, a najważniejszą cechą amerykańskiego oficera powinien być niezachwiany patriotyzm. Pod pozorną lekkością fabuły i swobodnym zachowaniem bohaterów film kryje jednak zdecydowaną postawę antywojenną, a bohaterowie wpisują się w poczet wojennych kontestatorów, obok Szwejka i Yossariana.
Obsada Donald Sutherland jako kapitan (Sokole Oko) Elliott Gould jako kapitan (Traper) Tom Skerritt jako kapitan Augustus Bedford ‘Duke’ Forrest Sally Kellerman jako major (Gorące Wargi) Robert Duvall jako major Roger Bowen jako pułkownik Henry Braymore Blake René Auberjonois jako Ojciec John Patrick Francis Mulcahy David Arkin jako sierżant Vollmer jako porucznik Maria ‘Dish’ Schneider Gary Burghoff jako kapral (Radar) John Schuck jako kapitan Walter Kosciuszko 'Painless Pole’ Waldowski (Bezbolesny Polak) Fred Williamson jako kapitan Oliver Harmon ‘Speerchucker’ Jones (Dzida) Michael Murphy jako Ezekiel Bradbury 'Me Lay’ Marston IV
Produkcja Zdjęcia kręcono w Kalifornii (Los Angeles, Malibu).
Dodatkowe informacje Większość aktorów, których zaangażował Altman, to debiutanci. Sam reżyser, o ile film kręcił bez przeszkód i ingerencji, to podczas montażu popadł w konflikt z producentami, którym nie podobała się swoboda obyczajowa lansowana w MASH-u, jego antypatriotyczność i antywojskowość oraz przede wszystkim krew tryskająca podczas scen dziejących się na sali operacyjnej. W końcu Altmanowi udało się przeforsować swoją wersję, a po entuzjastycznym przyjęciu obrazu przez widownię podczas próbnego seansu producenci wycofali zastrzeżenia.
Z filmu pochodzi popularna piosenka Suicide Is Painless, kompozycja Johnny’ego Mandela ze słowami Mike’a Altmana, 14-letniego syna reżysera.
Film stał się podstawą serialu telewizyjnego o tym samym tytule, z Alanem Aldą w roli głównej. Jedynym aktorem, który zagrał ważną rolę zarówno w filmie, jak i w serialu, był Gary Burghoff, odtwórca postaci „Radara”. Oprócz niego w obydwu produkcjach zagrali Fred Williamson grający kpt. „Dzidę” Jonesa oraz , odtwórca roli generała Hammonda, ale obaj wystąpili tylko w kilku epizodach pierwszego sezonu.
Nagrody i nominacje Oscar (1971): najlepszy scenariusz adaptowany najlepsza aktorka drugoplanowa najlepszy film najlepsza reżyseria najlepszy montaż
Zobacz też Lista stu najlepszych amerykańskich filmów według AFI
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańskie adaptacje filmowe Kategoria:Amerykańskie komedie wojenne Kategoria:Amerykańskie filmy satyryczne Kategoria:Amerykańskie filmy z 1970 roku Kategoria:Filmy kręcone w Los Angeles Kategoria:Filmy kręcone w Malibu Kategoria:Filmy nagrodzone Oscarem za najlepszy scenariusz adaptowany Kategoria:Filmy nagrodzone Złotą Palmą Kategoria:Filmy nagrodzone Złotym Globem dla najlepszego filmu komediowego lub musicalu Kategoria:Filmy o tematyce wojskowej Kategoria:Filmy w National Film Registry Kategoria:Filmy w reżyserii Roberta Altmana Kategoria:Filmy wytwórni 20th Century Fox Kategoria:M*A*S*H