Jani Markus Soininen (ur. 12 listopada 1972 w Jyväskylä) – fiński skoczek narciarski, mistrz i wicemistrz olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świata.
Kariera Jani Soininen zadebiutował w zawodach Pucharu Świata 29 lutego 1992 w fińskim Lahti, gdzie zajął 42. miejsce. W sezonie 1991/1992 wystartował jeszcze tylko raz, 1 marca w tej samej miejscowości zajął 22. miejsce. Jako że w tych startach nie wywalczył punktów Pucharu Świata (do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za miejsca w konkursach Pucharu Świata) to nie został uwzględniony w klasyfikacji generalnej.
W swoim pierwszym starcie sezonu 1992/1993, 5 grudnia 1992 roku w szwedzkim Falun zdobył swoje pierwsze punkty, plasując się na 10. pozycji. W pozostałej części sezonu punktował już jednak tylko raz – 6 marca 1993 roku w Lahti zajął 11. miejsce. Ostatecznie zajął więc 39. miejsce w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 11 punktów. Pod koniec lutego 1993 roku Soininen wystartował na mistrzostwach świata w Falun. Wziął udział tylko w konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie, gdzie zajął 50. miejsce.
Lepiej prezentował się w sezonie 1993/1994, kiedy to zajął 14. miejsce w klasyfikacji generalnej. W większości startów zdobywał punkty, często także plasował się w czołowej dziesiątce, jednak na podium nie stanął. Jego najlepszym wynikiem w konkursach PŚ tego sezonu było piąte miejsce w konkursie w szwajcarskim Engelbergu 19 grudnia 1993 roku. Najważniejszym wydarzeniem 1994 roku były igrzyska olimpijskie w Lillehammer, gdzie Jani indywidualnie zajął szóste miejsce na normalnej skoczni oraz piąte na dużej. Wystąpił także w konkursie drużynowym, w którym razem z kolegami z reprezentacji zajął piąte miejsce. Niecały miesiąc po igrzyskach Fin był dziewiąty na mistrzostwach świata w lotach w Planicy.
Sezon 1994/1995 przyniósł mu pierwsze podium w karierze. Wywalczył je 1 stycznia 1995 roku, podczas konkursu w niemieckim Garmisch-Partenkirchen, ulegając tylko swemu rodakowi Janne Ahonenowi oraz Austriakowi Andreasowi Goldbergerowi. W pozostałych konkursach 43. edycji Turnieju Czterech Skoczni zajmował kolejno: 13. miejsce w Oberstdorfie, 14. miejsce w Innsbrucku oraz dziesiąte w Bischofshofen, co dało mu ostatecznie szóste miejsce w klasyfikacji końcowej. Łącznie w tym sezonie czterokrotnie stanął na podium – raz był drugi, a trzy razy trzeci. W marcu 1995 roku wziął udział w mistrzostwach świata w Thunder Bay, gdzie wspólnie z Ari-Pekką Nikkolą, Janne Ahonenem i Miką Laitinenem zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych występach osiągnął słabsze rezultaty niż na igrzyskach w 1994 roku, zajmując 18. miejsce na normalnym obiekcie oraz 20. miejsce na dużym.
Swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo odniósł 13 stycznia 1996 roku w Engelbergu, bezpośrednio wyprzedzając Japończyka Jin’yę Nishikatę i Goldbergera. W sezonie 1995/1996 na podium stanął jeszcze raz 3 marca 1996 roku w Lahti, gdzie zajął trzecie miejsce, za Masahiko Haradą z Japonii oraz Słoweńcem Primožem Peterką. W klasyfikacji końcowej 44. Turnieju Czterech Skoczni zajął dziewiątą pozycję po tym, jak był ósmy w Oberstdorfie, dziewiętnasty w Garmisch-Partenkirchen, siódmy w Innsbrucku oraz szesnasty w Bischofshofen. Występy te dały mu 11. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 1996 roku wziął udział w mistrzostwach świata w lotach w Tauplitz zajmując 17. miejsce.
W lecie 1996 roku zajął czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej trzeciej edycji Letniego Grand Prix w skokach. Rywalizację w sezonie 1996/1997 zaczął od zajęcia piątego miejsca w norweskim Lillehammer 30 listopada 1996 roku. W 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni ponownie był dziewiąty, zajmując w poszczególnych konkursach kolejno dziewiąte, szóste, piętnaste i znowu szóste miejsce. Po początkowych trudnościach lepsze wyniki uzyskiwał w drugiej części sezonu, kiedy to między innymi trzykrotnie zajmował trzecie miejsce. W jednym z tych konkursów, 22 marca 1997 roku w słoweńskiej Planicy ustanowił swój rekord życiowy skacząc 203,5 m. Miesiąc wcześniej, podczas mistrzostw świata w Trondheim Finowie w tym samym składzie, w którym startowali na MŚ w Thunder Bay obronili tytuł drużynowych mistrzów świata. Indywidualnie Jani zajął siódme miejsce na dużej skoczni, a na normalnej był jedenasty. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajął dziewiąte miejsce.
Najlepsze wyniki osiągnął jednak w sezonie 1997/1998, kiedy pięciokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata. Już w pierwszym konkursie cyklu, 29 listopada 1997 roku zajął drugie miejsce, wyprzedził go tylko Niemiec Dieter Thoma. Następnego dnia Soininen okazał się już najlepszy, wygrał także kolejny konkurs – 6 grudnia 1997 roku we włoskim Predazzo. Po tym jak zajął 19. miejsce w Oberstdorfie, piąte w Ga-Pa, szóste w Innsbrucku oraz siódme w Bischofshofen uplasował się na piątym miejscu klasyfikacji końcowej 46. Turnieju Czterech Skoczni. Dało mu to ponownie siódme miejsce w Pucharze Świata. Pod koniec stycznia 1998 roku zajął 12. miejsce na mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie. Najważniejszą imprezą sezonu były jednak igrzyska olimpijskie w Nagano, które okazały się być najlepszym momentem jego kariery. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na normalnej skoczni Jani zajmował drugie miejsce za Haradą, do którego tracił 2,5 punktu. Dobry skok w drugiej serii i słaby skok Japończyka spowodowały, że to Soininen został mistrzem olimpijskim. Drugie miejsce zajął kolejny reprezentant gospodarzy, Kazuyoshi Funaki, a brązowy medal wywalczył Andreas Widhölzl z Austrii. Przewaga Soininena nad Funakim wyniosła zaledwie 1 punkt. W konkursie indywidualnym na dużym obiekcie Fin po pierwszej serii zajmował trzecie miejsce po skoku na 129,5 m. Prowadził Widhölzl, drugi był Takanobu Okabe, a Funaki zajmował czwartą lokatę tracąc do Soininena tylko 0,8 punktu. Druga seria skoków wszystko zmieniła. Jani uzyskał 126,5 m i został wyprzedzony przez Funakiego, który osiągnął 132,5 m. Najdłuższy skok – 136,0 m oddał Harada i awansował na trzecie miejsce, spychając Widhölzla, który uzyskał tylko 120,5 m poza podium. Tym samym Soininen wywalczył swój drugi, tym razem srebrny medal olimpijski. Jego medale były jedynymi zdobytymi przez Finlandię w skokach na tych igrzyskach, bowiem w konkursie drużynowym reprezentacja Finlandii zajęła piąte miejsce.
Sezon 1998/1999 był jednym z najsłabszych w jego karierze. Ani razu nie stanął na podium, tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów, w wyniku czego zajął dopiero 35. miejsce w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w Ramsau w lutym 1999 roku indywidualnie zajął miejsca na przełomie trzeciej i czwartej dziesiątki. W konkursie drużynowym Finowie ponownie nie zdobyli medalu zajmując ostatecznie czwarte miejsce. Soininen poprawił się w sezonie 1999/2000, kiedy ponownie był siódmy w klasyfikacji generalnej. Trzykrotnie stawał na podium, przy czym 26 stycznia 2000 roku w japońskiej Hakubie zwyciężył, wyprzedzając Widhölzla i swego rodaka Ville Kantee. Na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w lutym 2000 roku zajął 15. miejsce.
Dobre starty w sezonie 2000/2001, szczególnie w drugiej jego części, pozwoliły mu wystąpić na mistrzostwach świata w Lahti. Pojawił się tam tylko na dużej skoczni, indywidualnie był dziesiąty, a w konkursie drużynowym wraz z Risto Jussilainenem, Ville Kantee i Janne Ahonenem wywalczył srebrny medal. Był to ostatni sukces w jego karierze. Ostatni raz na podium zawodów Pucharu Świata stanął na miesiąc przed mistrzostwami – 28 stycznia 2001 roku w Sapporo, plasując się za Adamem Małyszem i Risto Jussilainenem. Ostatni oficjalny występ zaliczył 18 marca 2001 roku podczas lotów w Planicy, gdzie zajął 34. miejsce. Wraz z końcem sezonu definitywnie zakończył zawodniczą karierę. Łącznie w ciągu swej kariery 18 razy stawał na podium, w tym cztery razy zwyciężył, sześć razy był drugi oraz osiem razy trzeci.
Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca6.25 lutego1994 LillehammerSkocznia normalna indywidualnie268,5 pkt13,5 pkt Espen Bredesen5.20 lutego1994 LillehammerSkocznia duża indywidualnie231,1 pkt43,4 pkt Jens Weißflog5.22 lutego1994 LillehammerSkocznia duża drużynowoSkład zespołu: Raimo Ylipulli, Janne Ahonen, Janne Väätäinen, Jani Soininen889,5 pkt80,6 pkt1.15px11 lutego1998 NaganoSkocznia normalna indywidualnie234,4 pkt––2.15px15 lutego1998 NaganoSkocznia duża indywidualnie260,8 pkt11,5 pkt Kazuyoshi Funaki5.16 lutego1998 NaganoSkocznia duża drużynowoSkład zespołu: Ari-Pekka Nikkola, Mika Laitinen, Janne Ahonen, Jani Soininen833,9 pkt99,1 pkt
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca50.27 lutego1993 FalunSkocznia normalna indywidualnie157,6 pkt80,2 pkt Masahiko Harada18.12 marca1995 Thunder BaySkocznia normalna indywidualnie201,5 pkt64,5 pkt Takanobu Okabe1.15px16 marca1995 Thunder BaySkocznia duża drużynowo889,0 pkt––20.18 marca1995 Thunder BaySkocznia duża indywidualnie165,9 pkt106,7 pkt Tommy Ingebrigtsen11.22 lutego1997 TrondheimSkocznia normalna indywidualnie250,5 pkt13,0 pkt Janne Ahonen1.15px27 lutego1997 TrondheimSkocznia duża drużynowo955,3 pkt––7.1 marca1997 TrondheimSkocznia duża indywidualnie233,1 pkt19,0 pkt Masahiko Harada33.21 lutego1999 RamsauSkocznia duża indywidualnie76,9 pkt186,5 pkt Martin Schmitt4.23 lutego1999 RamsauSkocznia duża drużynowoSkład zespołu: Ville Kantee, Jani Soininen, Janne Ahonen, Mika Laitinen855,7 pkt133,2 pkt29.26 lutego1999 RamsauSkocznia normalna indywidualnie208,5 pkt46,5 pkt Kazuyoshi Funaki10.19 lutego2001 LahtiSkocznia duża indywidualnie222,4 pkt53,9 pkt Martin Schmitt2.15px21 lutego2001 LahtiSkocznia duża drużynowoSkład zespołu: Risto Jussilainen, Jani Soininen, Ville Kantee, Janne Ahonen900,2 pkt39,6 pkt
Mistrzostwa świata w lotach Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca9.20 marca1994 PlanicaLoty indywidualnie239,4 pkt111,9 pkt Jaroslav Sakala17.11 lutego1996 TauplitzLoty indywidualnie631,6 pkt106,5 pkt Andreas Goldberger12.25 stycznia1998 OberstdorfLoty indywidualnie678,9 pkt97,5 pkt Kazuyoshi Funaki15.13 lutego2000 VikersundLoty indywidualnie407,7 pkt129,1 pkt Sven Hannawald
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce1992/199339.1993/199414.1994/19957.1995/199611.1996/19979.1997/19987.1998/199935.1999/20007.2000/200110.
Miejsca na podium chronologicznie Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca1.1 stycznia 1995 Garmisch-PartenkirchenGroße Olympiaschanze231,8 pkt3.15,8 pktJanne Ahonen2.14 stycznia 1995 EngelbergGross-Titlis-Schanze210,4 pkt3.8,8 pktRoberto Cecon3.28 stycznia 1995 LahtiSalpausselkä230,5 pkt3.4,0 pktAndreas Goldberger4.5 lutego 1995 FalunLugnet222,5 pkt2.1,5 pktEspen Bredesen5.13 stycznia 1996 EngelbergGross-Titlis-Schanze228,7 pkt1.––6.3 marca 1996 LahtiSalpausselkä234,1 pkt3.32,5 pktMasahiko Harada7.12 stycznia 1997 EngelbergGross-Titlis-Schanze238,3 pkt3.14,6 pktPrimož Peterka8.9 marca 1997 LahtiSalpausselkä117,0 pkt3.0,9 pktAndreas Widhölzl9.22 marca 1997 PlanicaVelikanka374,6 pkt3.21,3 pktTakanobu Okabe10.29 listopada 1997 LillehammerLysgårdsbakken244,9 pkt2.3,0 pktDieter Thoma11.30 listopada 1997 LillehammerLysgårdsbakken248,0 pkt1.––12.6 grudnia 1997 PredazzoTrampolino Dal Ben K-95246,0 pkt1.––13.5 lutego 1998 SapporoŌkurayama264,0 pkt2.19,8 pktAndreas Widhölzl14.8 marca 1998 LahtiSalpausselkä257,6 pkt2.7,1 pktPrimož Peterka15.5 grudnia 1999 PredazzoTrampolino Dal Ben K-120239,3 pkt2.3,0 pktAndreas Widhölzl16.23 stycznia 2000 SapporoŌkurayama270,3 pkt2.6,9 pktMartin Schmitt17.26 stycznia 2000 HakubaSkocznia Olimpijska251,1 pkt1.––18.28 stycznia 2001 SapporoŌkurayama253,3 pkt3.30,0 pktAdam Małysz
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata