Jacob Leib Talmon (ur. 14 czerwca 1916 w Rypinie, zm. 16 czerwca 1980 w Jerozolimie) – izraelski historyk, profesor historii nowożytnej na Uniwersytecie w Jerozolimie. Urodził się w Polsce (do 1918 pod władzą niemiecką), w ortodoksyjnej żydowskiej rodzinie.
W 1934 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie w Jerozolimie. Następnie kontynuował naukę we Francji, a po inwazji hitlerowskiej przeniósł się do Londynu. Tam ukończył London School of Economics.
W swoich najważniejszych dziełach – The Origins of Totalitarian Democracy i Political Messianism: The Romantic Phase, Talmon krytykuje Rewolucję francuską, określając jej ideologię terminem demokracja totalitarna; ponadto podkreśla on podobieństwa pomiędzy jakobinizmem a stalinizmem.
Najważniejsze prace:
The Origins of Totalitarian Democracy, 1952 http://www.panarchy.org/talmon/totalitariandemocracy.html The Nature of Jewish History-Its Universal Significance, 1957 Political Messianism – The Romantic Phase, 1960 The Unique and The Universal, 1965 Romanticism and Revolt, 1967 Israel among the Nations, 1968 The Age of Violence, 1974 The Myth of Nation and Vision of Revolution, The Origins of Ideological Polarization in the 20th Century, 1981 The Riddle of the Present and the Cunning of History 2000 (wyd. pośmiertne)
Przypisy
Linki zewnętrzne Two Statements on the Mid-East War, 1973 Arie Dubnov, 'A tale of trees and crooked timbers: Jacob Talmon and Isaiah Berlin on the question of Jewish Nationalism', History of European Ideas, Vol. 34, No. 2 Arie Dubnov, 'Priest or Jester? Jacob L. Talmon (1916-1980) on History and Intellectual engagement (Introduction essay)', History of European Ideas, Vol. 34, No. 2
Kategoria:Żydowscy historycy Kategoria:Izraelscy historycy Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1980