Marit Bjørgen (lub Marit Bjoergen, ur. 21 marca 1980 w Trondheim) – norweska biegaczka narciarska, wielokrotna medalistka igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata, czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata, trzykrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji dystansowej, pięciokrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji sprinterskiej oraz zwyciężczyni Tour de Ski.
Jest samodzielną rekordzistką w liczbie zwycięstw oraz miejsc na podium w zawodach Pucharu Świata oraz wielokrotną mistrzynią olimpijską i świata, a także najbardziej utytułowaną sprinterką w historii Pucharu Świata.
Kariera Marit Bjørgen urodziła się w Trondheim, ale dorastała w Rognes, w gminie Midtre Gauldal, stąd wziął się jej przydomek – „Gauldal express”Kowalczyk-Bjoergen: rywalizacja rozpoczęta .. Profesjonalne treningi rozpoczęła w wieku dwunastu lat w klubie Rognes IL.. Od tego czasu trenowała z grupą sześciu rówieśników, jednocześnie pomagając rodzicom na farmie. Pierwsze zawody wygrała w 1993 roku w Szwecji.
W lutym 1999 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Saalfelden, gdzie zdobyła brązowy medal w sztafecie, a w biegu na 5 km techniką klasyczną zajęła ósme miejsce. Pod koniec tego roku, 27 grudnia Marit zadebiutowała w Pucharze Świata zajmując 39. miejsce w sprincie techniką klasyczną w szwajcarskim Engelbergu. W sezonie 1999/2000 wystartowała jeszcze czterokrotnie, lecz także nie zdobyła punktów, przez co nie została uwzględniona w klasyfikacji generalnej. W styczniu 2000 roku wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów w Štrbskim Plesie, gdzie ponownie była trzecia w sztafecie, zajmując też 21. miejsce w sprincie stylem dowolnym oraz 37. miejsce w biegu na 5 km tą samą techniką.
Sezon 2000/2001 rozpoczęła od zajęcia 43. i 50. miejsca w Beitostølen 25 i 29 listopada 2000 roku. Nie wystartowała w czterech kolejnych biegach, jednak już w kolejnym starcie, 28 grudnia 2000 roku w Engelbergu zdobyła swoje pierwsze punkty, zajmując 17. miejsce w sprincie stylem klasycznym. Był to równocześnie jej najlepszy wynik w tym sezonie, mimo że punkty zdobywała jeszcze sześciokrotnie. W klasyfikacji generalnej dało jej to 53. miejsce. W styczniu 2001 roku po raz pierwszy wzięła udział w seniorskich mistrzostwach Norwegii, zdobywając brązowy medal w biegu na 5 km stylem klasycznym. Miesiąc później, na mistrzostwach świata w Lahti była dziewiętnasta w biegu łączonym na 10 km, a w biegu na 10 km techniką klasyczną zajęła 24. miejsce.
Wielokrotnie zdobywane punkty w sezonie 2001/2002 dały jej 32. pozycję w klasyfikacji generalnej. Zaczęła od zajęcia czternastego miejsca w biegu na 10 km techniką klasyczną w fińskim Kuopio 24 listopada 2001 roku. Podobne wyniki osiągnęła we włoskim Cogne w dniach 8 i 9 grudnia, gdzie zajęła odpowiednio czternaste miejsce w biegu na 5 km stylem klasycznym oraz piętnaste w sprincie stylem dowolnym. Zajęła ponadto 16. miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym w Davos 15 grudnia oraz 20. miejsce 8 stycznia w Val di Fiemme na dystansie 15 km stylem klasycznym. Następne starty Bjørgen to igrzyska olimpijskie w Salt Lake City w 2002 roku. Wspólnie z Bente Skari, Hilde Gjermundshaug Pedersen i Anitą Moen wywalczyła tam srebrny medal w sztafecie 4 × 5 km. Norweżki przegrały walkę o złoty medal z reprezentantkami Niemiec o 1,3 sekundy. Indywidualnie zajęła 14. miejsce na dystansie 30 km techniką klasyczną i 50. w biegu na 15 km stylem dowolnym. Po powrocie do startów pucharowych zajęła między innymi osiemnaste miejsce w sprincie techniką klasyczną 5 marca w Sztokholmie, szesnaste w tej samej konkurencji 13 marca w Oslo oraz trzynaste na dystansie 58 km techniką klasyczną 23 marca 2002 roku w Lillehammer.
Przełom nastąpił w sezonie 2002/2003. Już w pierwszych zawodach cyklu, 26 października 2002 roku w Düsseldorfie, nie tylko po raz pierwszy stanęła na podium zawodów PŚ, ale od razu odniosła zwycięstwo w sprincie techniką dowolną. Wyprzedziła tam Włoszkę Gabriellę Paruzzi i Anitę Moen. Opuściła następne zawody i wystartowała w biegu na 10 km techniką klasyczną 30 listopada w Ruce, lecz zajęła dopiero 49. miejsce. Punktów nie zdobyła też na tym samym dystansie techniką dowolną 7 grudnia w Davos, gdzie była pięćdziesiąta. 11 grudnia w Clusone wygrała sprint stylem dowolnym, wyprzedzjac Niemkę Claudię Künzel i rodaczkę, Maj Helen Sorkmo. Trzy dni później w Cogne była piąta w biegu na 15 km techniką klasyczną, a następnego dnia zajęła drugie miejsce w sprincie tą samą techniką, ustępując tylko Bente Skari. W austriackim Linzu była szósta w sprincie stylem dowolnym, a dzień później w Ramsau była druga za Skari w biegu łączonym na 10 km. Wygrała także sprint techniką dowolną w Reit im Winkl 12 lutego 2003 roku, a trzy dni później w Asiago była czwarta w biegu na 5 km stylem klasycznym. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme wraz z Anitą Moen, Hilde Pedersen i Vibeke Skofterud zdobyła srebrny medal w sztafecie. Ponadto zdobyła także swój pierwszy medal indywidualny wygrywając sprint techniką dowolną, wyprzedzając Claudię Künzel z Niemiec oraz Hilde Pedersen. W końcówce sezonu wystartowała w czterech biegach, ale punktując tylko dwukrotnie: 11 marca w Drammen zajęła 26. miejsce w sprincie techniką klasyczną, a 20 marca w Borlänge była trzecia w sprincie techniką dowolną, ulegając Bente Skari oraz Kanadyjce Beckie Scott. Wyniki te pozwoliły jej zająć szóste miejsce w klasyfikacji generalnej oraz dały Małą Kryształową Kulę za triumf w klasyfikacji sprinterskiej.
Nie wystartowała tylko w dwóch biegach w sezonu 2003/2004. Od początku plasowała się w czołówce. W trzech pierwszych startach cyklu była kolejno: piąta w Düsseldorfie 25 października, szósta w Beitostølen 22 listopada oraz czwarta w Ruce 28 listopada 2003 roku. Czwarta była także w Davos 13 grudnia w biegu na 10 km techniką klasyczną, a trzy dni później w Val di Fiemme zwyciężyła w sprincie tą samą techniką. Po pięciu kolejnych biegach w których plasowała się na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, wygrała sprint techniką dowolną 18 stycznia 2004 roku w czeskim Novym Měscie. Od startu w biegu na 10 km techniką dowolną 6 lutego we francuskim La Clusaz (21. miejsce) startowała we wszystkich kolejnych zawodach. Z dziesięciu ostatnich biegów Marit Bjørgen wygrała aż pięć: sprint techniką klasyczną w Sztokholmie 18 lutego i Drammen 26 lutego oraz sprint techniką dowolną w Trondheim 24 lutego, 5 marca w Lahti i 12 marca w Pragelato. Była także trzecia 22 lutego w szwedzkiej miejscowości Umeå w biegu na 10 km stylem klasycznym, ulegając jedynie Czeszce Kateřinie Neumannovej oraz Hilde G. Pedersen. Łącznie w tym sezonie Bjørgen ośmiokrotnie stawała na podium, z czego wygrała osiem biegów i raz była trzecia. Dało jej to drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Gabriellą Paruzzi. Ponadto po raz drugi z rzędu wygrała klasyfikację sprinterską.
Począwszy od sezonu 2004/2005 jej osobistym trenerem został Svein Tore Samdal. Z dwudziestu indywidualnych zawodów Bjørgen wygrała dziesięć, przy czym ani razu nie zajęła miejsca niższego niż piąte. Wygrała sprint stylem dowolnym na inaugurację cyklu 23 października w Düsseldorfie oraz bieg na 10 km techniką klasyczną w Gällivare 20 listopada 2004 roku. W dniach 26 i 28 listopada w Ruce była czwarta w biegu na 10 km stylem dowolnym oraz trzecia na tym samym dystansie stylem klasycznym. Następnie zwyciężyła 5 grudnia w sprincie techniką klasyczną w Bernie, 6 dni później w biegu łączonym na 15 km w Lago di Tesero oraz 14 grudnia w Asiago w sprincie techniką dowolną. Nie wystartowała 18 grudnia w Ramsau, ale za to wygrała bieg na 15 km stylem klasycznym w estońskim Otepää 8 stycznia 2005 roku. 15 stycznia w Novym Měscie była druga w biegu na 10 km stylem dowolnym, a 16 stycznia wygrała tam sprint stylem klasycznym. Opuściła start w Pragelato, wracając 12 lutego w Reit im Winkl, gdzie zajęła czwarte miejsce na 10 km techniką dowolną. Następnego dnia była druga w sprincie klasykiem, ustępując tylko Fince Virpi Kuitunen. Podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie razem z Vibeke Skofterud, Hilde G. Pedersen i Kristin Størmer Steirą zdobyła złoty medal w sztafecie. Złote medale zdobyła także w biegu na 30 km stylem klasycznym oraz wraz z Pedersen w sprincie drużynowym. W biegu łączonym zdobyła srebrny medal, rozdzielając Rosjankę Julję Czepałową i Kristin Størmer Steirę. Ponadto zajęła trzecią pozycję w biegu na 10 km techniką dowolną, w którym lepsze były tylko Neumannová i Czepałowa. Po powrocie do rywalizacji pucharowej Bjørgen nie wystartowała w Lahti 5 i 6 marca, ale już 9 marca w Drammen była piąta w sprincie techniką klasyczną. W pozostałych trzech zawodach sezonu zwyciężyła: 23 marca w Oslo wygrała bieg na 30 km klasykiem, 16 marca w Göteborgu sprint stylem dowolnym, a 19 marca w Falun była najlepsza w biegu na 15 km stylem dowolnym. W klasyfikacji generalnej zwyciężyła z dużą przewagą nad Neumannovą i Kuitunen, co więcej wygrała także w klasyfikacji dystansowej oraz sprinterskiej (trzeci raz z rzędu). W tym sezonie wywalczyła także swoje pierwsze mistrzostwo kraju, zwyciężając w sprincie techniką klasyczną. thumb|left|Marit Bjørgen w sezonie 2005/2006 Od trzech zwycięstw z rzędu zaczęła także sezon 2005/2006. W Düsseldorfie była najlepsza w sprincie techniką dowolną, w Beitostølen 19 listopada i tydzień później w Ruce wygrała 10 km stylem klasycznym. Drugiego dnia w Ruce była czwarta w biegu na 10 km stylem dowolnym, 10 grudnia w kanadyjskim Vernon wygrała bieg łączony na 15 km, a 11 grudnia w sprincie stylem dowolnym była szósta. Od tego momentu Beckie Scott stała się główną rywalką Bjørgen w walce o Kryształową Kulę. Marit Bjørgen opuściła starty w Canmore, co wykorzystała Scott, zajmując drugie i pierwsze miejsce. Norweżka po startach w Otepää, gdzie plasowała się w pierwszej dziesiątce, zajęła trzecie miejsce w biegu na 15 km techniką dowolną w Lago di Tesero. Kanadyjka tam nie startowała, jednak pod nieobecność Bjørgen w Oberstdorfie wygrała bieg łączony, a w sprincie stylem klasycznym była piąta. Scott zajęła także wysokie pozycje podczas zawodów w Davos, gdzie Norweżka zdecydowała się nie startować. Dzięki wynikom Bjørgen w ostatnich sezonach i medalach zdobytych na mistrzostwach świata w Oberstdorfie, oczekiwania wobec niej w związku z igrzyskami olimpijskimi w Turynie były bardzo duże. Na igrzyskach tych zdobyła jednak tylko jeden medal – w biegu na 10 km techniką klasyczną zajęła drugie miejsce za Estonką Kristiną Šmigun. Była ponadto czwarta w sprincie drużynowym, piąta w sztafecie, osiemnasta w sprincie techniką dowolną, a biegu łączonego na 15 km nie ukończyła. W końcówce sezonu Norweżka wygrała na dystansie 45 km techniką klasyczną 4 marca w Mora, trzy dni później była druga w Borlänge w sprincie stylem dowolnym, a 8 marca w Falun była ósma w biegu łączonym na 10 km. Beckie Scott była odpowiednio jedenasta, dziesiąta i trzecia. 9 marca w Drammen Scott zajęła drugie miejsce, a Bjørgen była dziewiąta. Dwa dni później w Oslo Scott była czwarta w biegu na 30 km, którego Marit nie ukończyła. Sprint stylem dowolnym w chińskim Changchun wygrała Bjørgen, wyprzedzając Scott i swą rodaczkę, Ellę Gjømle. Przed ostatnimi zawodami – biegiem łączonym na 15 km 19 marca w japońskim Sapporo, w klasyfikacji generalnej prowadziła Bjørgen z przewagą 66 punktów nad Kanadyjką. By zdobyć Kryształową Kulę Scott musiała wygrać zawody, przy czym Bjørgen nie mogła zająć miejsca wyższego niż ósme. Scott wygrała bieg, jednak Norweżka zajęła czwartą pozycję, dzięki czemu obroniła tytuł sprzed roku. W ostatecznej klasyfikacji generalnej Bjørgen zgromadziła 1036 punktów, wyprzedzając Beckie Scott (1020 punktów) i Juliję Czepałową (780 punktów). Norweżka wygrała także, po raz czwarty z rzędu w klasyfikacji sprinterskiej. Na mistrzostwach kraju obroniła tytuł zdobyty w sprincie, a ponadto wygrała także na 10 km stylem dowolnym.