Theodor H.E. Svedberg (The Svedberg) (ur. 30 sierpnia 1884 w Valbo koło Gävle, zm. 25 lutego 1971 w Kopparberg) – szwedzki profesor chemii fizycznej Uniwersytetu w Uppsali (1912–1949) i Instytucie Chemii Jądrowej w Uppsali (od 1949), laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1926 za prace nad układami rozproszonymi.
Prowadził prace badawcze w dziedzinie chemii koloidów. Potwierdził doświadczalnie teorię ruchów Browna Einsteina i Smoluchowskiego. Oznaczył współczynnik dyfuzji w roztworach koloidalnych (1909). Opracował ultramikroskopową technikę elektroforezy (1919). Skonstruował ultrawirówkę (1922) i stworzył podstawy jej zastosowania do oznaczeń średnich mas cząsteczkowych polimerów.
Był członkiem Royal Society, National Academy of Sciences i innych stowarzyszeń naukowych, od roku 1935 również członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Chemicznego.
Jest autorem książek: 1909 – Methoden zur Herstellung Kolloider Lösungen Anorganischer Stoffe (ang. Methods for Preparing Colloidal Solutions of Inorganic Substances) 1912 – Die Existenz der Moleküle (ang. The Existence of Molecules) 1914 – Kolloid-Chemie (ang. Colloid Chemistry) 1915 – Arbetets Dekadens (ang. Work Decadence) 1918 – Forskning och Industri (ang. Research and Industry) 1921 – Die Bildung von Kolloiden (ang. The Formation of Colloids) 1940 – The Ultracentrifuge (współautor: Kai Pederson)
Przypisy ; i
Bibliografia Bruce Alberts, Podstawy biologii komórki cz. 1, s. 60-61, wyd. PWN, Warszawa 2009.
Kategoria:Członkowie Royal Society Kategoria:Nobliści – chemia Kategoria:Szwedzcy chemicy Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Uppsali Kategoria:Zmarli w 1971