Frygorymetr – przyrząd do pomiaru zdolności ochładzającej środowiska używany w biometeorologii.
Skonstruowany w 1925 roku przez i Rudolfa Thileniusa jako analog ciała ludzkiego.
Czujnikiem jest poczerniona kula miedziana o średnicy 7,5 cm, osadzona na rurce. Jej współczynnik emisyjności wynosi 0,95. Wewnątrz kuli umieszczona jest grzałka elektryczna (rezystory), termostat i termometr kontrolny. Kula ogrzewana jest elektrycznie, a termostat utrzymuje stałą temperaturę jej wnętrza 36,5 °C. W pierwotnej konstrukcji w obwodzie zasilania grzałki zamontowany był zegar załączający się, gdy płynął prąd elektryczny, w nowszych konstrukcjach stosowano Licznik energii elektrycznej mierzący ilość energii zużytej na utrzymanie kuli w stałej temperaturze, zastosowanie licznika energii elektrycznej uniezależniło urządzenie od parametrów obwodu. Zdolność ochładzająca powietrza jest proporcjonalna do ilości zużytej energii elektrycznej.
W 1933 r. H. Pfleiderer i K. Büttner przedstawili frygorygraf przyrząd rejestrujący w kształcie kuli o średnicy 15 cm.
Zarówno frygorymetr, jak i frygorygraf nie rozpowszechniły się tak jak katatermometr, były używane przez nieliczne ośrodki naukowe.
W 1932 roku Bogucki (1933) na tarasie Collegium Śniadeckiego w Krakowie przeprowadził pierwsze na terenie Polski pomiary ochładzania frygorymetrem, stwierdzając, że wahania temperatury powietrza nie mają decydującego znaczenia dla ochładzania, a czynnikiem dominującym jest wiatr, zwłaszcza w połączeniu z opadem atmosferycznym.
Przypisy
Kategoria:Przyrządy pomiarowe Kategoria:Biometeorologia