Stefan Majewski (ur. 10 sierpnia 1867 w Podniestrzanach, zm. 31 stycznia 1944 w Słonawach) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys Wczesne życie Pochodził z rodziny neofickiej pochodzenia żydowskiego, syn Władysława MajewskiegoPolski Słownik Biograficzny t. 19 s. 198 MAJEWSKI Władysław (1830–1887) komisarz Rządu Narodowego z 1863. komisarza Rządu Narodowego z 1863, i Florentyny z Plichtów. Bratem jego ojca był Karol Majewski, który był przewodniczącym Rządu Narodowego w powstaniu styczniowymS. Didier, Rola neofitów w dziejach Polski, Warszawa 1934, s. 93, 99–102, 107, 109..

Edukował się w gimnazjum w Wiedniu, Wojskowej Szkole Realnej w Mahrisch Weisskirchen, Wojskowej Akademii Technicznej w Wiedniu oraz Wyższej Szkole Wojskowej w Wiedniu. Następnie rozpoczął służbę w Cesarsko-Królewskiej Armii Austro-Węgierskiej. W 1888 r. został podporucznikiem w c. i k. armii. Rok później został przeniesiony do 9. Batalionu Pionierów w Josefstadt. Po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu przedzielono go to sztabu stacjonującej w Przemyślu 24. Dywizji Piechoty. Gdy awansował na kapitana zasilił szeregi Batalionu Pionierów Nr 10 w Przemyślu na stanowisko komendanta kompanii. Następnie w 1905 r. służył w Oddziale X Cesarsko-Królewskiego Ministerstwa Wojny. Jednakże przeniesiono go sztabu 9. Dywizji Piechoty stacjonującej w Pradze. 30 kwietnia 1910 został przydzielony do Oddziału 10 Ministerstwa Wojny w Wiedniu. W 1913 r. w stopniu pułkownika sztabu generalnego był szefem Departamentu VIII w Ministerstwie Obrony Krajowej.

Wielka Wojna Na początku I wojny światowej był szefem Biura Prezydialnego Cesarsko-Królewskiego Ministerstwa Landwehry. Następnie od 1915 r. dowodził c. i k. 12 pułkiem strzelców, od 1916 r. XLIV Brygadą Górską i 1918 r. LVII Brygadą Piechoty. 1 sierpnia 1917 awansował na generała majora ze starszeństwem z dniem 30 sierpnia 1917.

II Rzeczpospolita W grudniu 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu generała podporucznika. 19 stycznia 1919 został dowódcą Grupy Operacyjnej „Chełm”, która walczyła z Ukraińcami. 3 marca 1919 r. został wyznaczony na stanowisko I wiceministra Spraw WojskowychDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 26 z 08.03.1919 r.. 10 lutego 1920, w związku z przeprowadzoną reorganizacją Ministerstwa Spraw WojskowychW miejsce dwóch dotychczasowych stanowisk wiceministrów spraw wojskowych utworzone zostało jedno stanowisko wiceministra, które Józef Piłsudski powierzył gen. ppor. Kazimierzowi Sosnkowskiemu., Naczelny Wódz zwolnił go ze stanowiska I wiceministra Spraw Wojskowych i mianował dowódcą Szkoły Sztabu Generalnego „z równoczesnym podziękowaniem mu za owocną i gorliwą Jego pracę na dotychczasowym stanowisku”Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 21.02.1920 r.. 10 marca tego roku Józef Piłsudski mianował go członkiem Rady Wojskowej z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku dowódcy szkołyDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 27.03.1920 r.. W jego kompetencja mieściło się m.in. rozpatrywanie i opiniowanie ustaw, innych aktów prawnych oraz wszelkich przepisów dotyczących wojska polskiego.

Od kwietnia do maja 1920 dowodził w zastępstwie 1 Armią pozostając w dalszym ciągu dowódcą szkołyW kwietniu 1920, w związku z podjętą przez stronę polską „wyprawą kijowską” Szkoła Sztabu Generalnego zawiesiła swoją działalność. Słuchacze II Kursu Wojennego Szkoły Sztabu Generalnego przydzieleni zostali do jednostek liniowych. Zobacz przebieg służby Mariana Porwita.. 21 kwietnia 1920 zatwierdzony został z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała porucznika. Od maja do lipca dowodził 7 Armią, potem pozostawał w dyspozycji Naczelnego Dowództwa. We wrześniu tego roku przystąpił ponownie do wykonywania obowiązków na stanowisku dowódcy Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 6 lipca 1921 na stanowisku dowódcy szkoły zastąpił go generał porucznik Gustaw Zygadłowicz.

Od sierpnia do grudnia 1921 r. był szefem Polskiej Misji Wojskowej we Francji. 31 grudnia 1921 został mianowany, a 31 stycznia 1922 objął obowiązki na stanowisku dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. 4 czerwca 1924 Prezydent RP mianował go szefem Administracji Armii. 17 maja 1925 udał się na 2-miesięczny urlop dla poratowania zdrowia (zastąpiony przez gen. Juliusza Malczewskiego). 20 listopada 1925 Prezydent powierzył mu kierownictwo Ministerstwem Spraw Wojskowych w rządzie Aleksandra Skrzyńskiego, a już 27 tego miesiąca przyjął jego dymisję i zwolnił z kierowania resortem. 14 grudnia 1925 Prezydent RP „przychylając się do prośby Generała” zwolnił go ze stanowiska szefa Administracji Armii. W maju 1926, w czasie zamachu stanu, czasowo pełnił obowiązki Generalnego Inspektora Kawalerii ponieważ generał Tadeusz Rozwadowski został dowódcą wojsk wiernych rządowi. Z dniem 31 sierpnia 1926 przeniesiony został w stan spoczynku.

Na emeryturze mieszkał w Słonawach, gdzie zmarł 31 stycznia 1944. Został pochowany na cmentarzu w Obornikach.

Życie prywatne Zawarł związek małżeński z Janiną Pucherną, z którą miał syna Guido (ur. 1903).

Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1081 „za wybitne zasługi na polu organizacji i zaopatrzenia armji”. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Krzyż Walecznych (1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Korony (Belgia) Wielki Oficer Order Świętego Sawy (Jugosławia, 1925)Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 12 z 4 lutego 1925 Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208) Krzyż Zasługi Wojskowej II klasy z dekoracją wojenną i mieczami Order Korony Żelaznej II klasy z dekor. wojenną (Austro-Węgry, 1917)Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 86 Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną i mieczami (Austro-Węgry, 1915)Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 68 Order Korony Żelaznej III klasy z dekor. wojenną (Austro-Węgry, 1913)Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1916, s. 95 Odznaka Honorowa Czerwonego Krzyża I klasy z dekoracją wojenną Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze Odznaka za Służbę Wojskową III klasy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Technicznej Akademii Wojskowej Kategoria:Dowódcy 1 Armii (II RP) Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Obornikami Kategoria:Ministrowie spraw wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie dowództwa 7 Armii (II RP) Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony (Belgia) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Szlachta neoficka w Polsce Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Wiceministrowie spraw wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1944