Wilhelm Heinrich Wackenroder (ur. 13 lipca 1773 w Berlinie, zm. 13 lutego 1798 tamże) – jeden z prekursorów niemieckiego romantyzmu.
Życiorys Urodził się i wychował w rodzinie pruskiego urzędnika. Od lat szkolnych do wczesnej śmierci przyjaźnił się z Ludwigiem Tieckiem, z którym wspólnie napisał zbiór esejów o sztuce. Studiował prawo w Getyndze i Erlangen, a po ukończeniu studiów pracował jako asesor sądowy w Berlinie.
Interesował się literaturą i sztuką, co znalazło wyraz w jego pracach – poetyzujących esejach o naturze sztuki i powołaniu artysty. Wszystkie utwory poza pierwszym zostały wydane pośmiertnie.
Poglądy jest autorem stwierdzenia, że język ojczysty wyznacza granice naszego świata. jego pogląd na sztukę: sztuka wychodzi ze świątyni, ale zachowuje się, jakby w tejże świątyni nadal była. Powodem tego jest fakt, iż w każdym dziele sztuki Ojciec Wszechrzeczy widzi ślad niebiańskiej iskry. Rozkoszowanie się szlachetnymi dziełami sztuki podobne jest do modlitwy.
Dzieła Herzensergießungen eines kunstliebenden Klosterbruders (1797) (pol. Serdeczne wyznania miłującego sztukę zakonnika) Franz Sternbalds Wanderungen (1798) (napisane przez Tiecka ze znacznym wkładem Wackenrodera) Phantasien über die Kunst, für Freunde der Kunst (1799 (wspólnie z Tieckiem)
Kategoria:Niemieccy pisarze XVIII wieku Kategoria:Urodzeni w 1773 Kategoria:Zmarli w 1798