Dionizy Poniatowski herbu Ciołek (ur. ok. 1750) – generał major w powstaniu kościuszkowskim, członek loży wolnomularskiej Świątynia Izis w 1821 roku.
Pochodził z drobnej szlachty z Mazowsza. W 1763 jako kadet rozpoczął służbę w gwardii koronnej. W 1767 chorąży, w 1782 kapitan. Od 792 był pułkownikiem koronnego regimentu Gwardii Konnej. Wziął udział w wojnie przeciwko interwencji rosyjskiej. Pozostał w służbie pod rządami targowiczan. w sprzysiężeniu insurekcyjnym nie uczestniczył, ale wiedział o jego istnieniu i swoim podwładnym oficerom nie przeszkadzał w pracach konspiracyjnych.
Po wybuchu insurekcji warszawskiej ruszył ze swoją jednostką do walki na ulicach Warszawy. W uznaniu zasług Tadeusz Kościuszko awansował go z pułkownika na generała majora, a jego oficerowie uzyskali awanse w uznaniu odwagi i męstwa. Potem dowódca dywizji na Pradze. Walczył w korpusie gen. Karola Sierakowskiego po raz ostatni w bitwie pod Maciejowicami
W 1795 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 210..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie majorowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy wolnomularze (Królestwo Kongresowe) Dionizy Kategoria:Uczestnicy insurekcji warszawskiej (1794)