mały|200px|Rafał A. Ziemkiewicz w Salonie Empik Junior w Warszawie, 2008 mały|200px|Łukasz Warzecha, Rafał Ziemkiewicz, Stanisław Janecki, Klub Ronina w Warszawie, 2014 mały|200px|Z Witoldem Gadowskim i Wojciechem Sumlińskim podczas spotkania z czytelnikami, Centrum Prasowe Foksal w Warszawie, 2018 Rafał Aleksander Ziemkiewicz (ur. 13 września 1964 w Piasecznie) – polski dziennikarz, publicysta, komentator polityczny i ekonomiczny powiązany ze środowiskami polskiej prawicy, pisarz specjalizujący się w literaturze fantastycznonaukowej i społeczno-obyczajowej, dawniej działacz fandomu. Współzałożyciel stowarzyszenia Endecja.
Życiorys Absolwent XLIV Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Banacha w Warszawie (zdał maturę w 1983). W 1988 ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego (praca magisterska Science Fiction, Fantasy, Fandom – fantastyka jako zjawisko kulturowe pod kierunkiem profesora Rocha Sulimy)Dyplom Rafała Ziemkiewicza (dostęp 25 sierpnia 2016)..
Działalność literacka
Swoją karierę pisarską zaczynał w fandomie razem z Jackiem Piekarą i Jarosławem Grzędowiczem.
Był współzałożycielem Grupy Literackiej Trust, aktywnym działaczem klubu SFan, Polskiego Stowarzyszenia Miłośników Fantastyki i wydawanego przez stowarzyszenie periodyku „SFera” oraz Klubu Tfurców. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (do 2018).
W 1986-88 pracował w redakcji miesięcznika „Fantastyka”. Był pierwszym redaktorem naczelnym magazynu „Fenix” (w latach 1990–1993). W tym okresie był także redaktorem książek w wydawnictwie „Amber”.
Jako pisarz SF debiutował opowiadaniem Z palcem na spuście w tygodniku „Odgłosy” (lipiec 1982)Odgłosy, nr 16 (1269) Rok XXV 23 lipca 1982 r. s. 10–11.. W tym samym roku za Cortex cerebri zdobył nagrodę w konkursie na opowiadanie SF organizowanym przez Naszą Księgarnię, Młodego Technika, Młodzieżową Agencję Wydawniczą i SFan Klub oraz wyróżnienie za Pilota.
Za twórczość literacką trzykrotnie nagradzany nagrodą im. Janusza A. Zajdla: za powieści Pieprzony los kataryniarza (1995) i Walc stulecia (1998) oraz za opowiadanie Śpiąca królewna (1996). Dwukrotnie otrzymał nagrody Śląskiego Klubu Fantastyki, Śląkfy, jako Twórca Roku (1990 i 1998).
Dziennikarstwo i publicystyka Prasa Karierę publicysty zaczynał jako felietonista „Najwyższego Czasu!”. Był związany z „Gazetą Polską” od początku jej istnienia, gdzie najpierw kierował działem cywilizacja, a następnie działem publicystyki. Z redakcji odszedł w 1997. Od tej pory jest niezależnym publicystą, jednak utrzymuje bliskie relacje z prawicowymi gazetami.
W 1995 jako stypendysta pracował przez cztery miesiące w Wydziale Prasowym amerykańskiej Partii Republikańskiej w Seattle.
Jego teksty ukazywały się w m.in. czasopismach „Nowa Fantastyka” (1991, 1993-98, 2003-05, 2011), „Magazyn Literacki” (1992, 1996-99), „Wprost” (2001–2003), „Newsweek Polski” (2003–2007), „Rzeczpospolitej” (2004), „Polityce” (1998–2001), „Czas Kultury” (1998–2001), „Wprost” (2001–2003), „Science Fiction” (2001–2004),„Czas Fantastyki” (2006), „Niezależna Gazeta Polska” (od 2006), „Arcana” (2009–2011) i w „Przewodniku Katolickim”. Do listopada 2012 współpracował z tygodnikiem „Uważam Rze”; odszedł wraz z całą redakcją po próbie ingerowania przez wydawcę w linię pisma i odwołaniu twórcy i redaktora naczelnego tygodnika Pawła Lisickiego. Od 2013 wraz z tym zespołem współtworzył tygodnik „Do Rzeczy”. W sierpniu 2019 przez krótki czas był felietonistą dziennika „Fakt”.
Radio Pracował jako dziennikarz i publicysta m.in. w Radiu Wawa, PR IV i w Radiu Plus (1997–1999). Był gospodarzem programu publicystycznego radia Tok FM od 2002. Został ze stacji zwolniony w 2005 za sposób, w jaki na antenie wspomniał o swoim procesie z Adamem Michnikiem. Współpracował z radiem Vox FM, w którym prowadził poranny przegląd prasy. Przez kilka (2007-09) współpracował także z publicznym radiem („Jedynka”, „Trójka” i „Radio dla Ciebie”): w radiowej Jedynce prowadził cotygodniowe słuchowisko Rozmowy w Jedynce. We wrześniu 2013 powrócił do zespołu redakcyjnego Radia Plus, gdzie prowadził cotygodniową autorską audycję Plusy dodatnie, plusy ujemneJesień w Radiu Plus: Nowe programy i Rafał Ziemkiewicz, www.media2.pl (dostęp 2 września 2013).. Emisja programu została zakończona w 2016.
Telewizja Był prezenterem telewizji śniadaniowej w programie Kawa czy herbata w TVP1 (1997−2000)„Kawa czy herbata?” znika od jesieni z ramówki TVP1. „Telewizja śniadaniowa przestała się sprawdzać”.. Współpracował z TV Biznes (program Bugaj contra Ziemkiewicz, 2006-08). Od września 2006 do lutego 2007 prowadził w TVP1 cotygodniowy program kulturalny Ring, wchodzący w skład pasma publicystycznego Jedynki Nie ma przebacz. W TVP Info od października 2007 do 2008 prowadził program O co chodzi?, a po jego zastąpieniu w latach 2008–2011 cotygodniowy Antysalon Ziemkiewicza tudzież Poranek Info. W stacji TVP Historia w latach 2007-09 był gospodarzem kilku cyklicznych audycji: „Kontrowersje” (jego gościem był często prof. Paweł Wieczorkiewicz) i, od jesieni 2008, Pojedynek (wspólnie ze Sławomirem Sierakowskim). Od 2011 do 2012 był gospodarzem cyklu dla TVP Info o nazwie Info Dziennik – Gość. Od maja 2013 prowadzi w TV Republika autorską audycję Salonik polityczny i jest w niej także stałym komentatorem wydarzeń społeczno-politycznych. Od 2019 komentuje bieżące wydarzenia polityczne w programie Polityczne Podsumowanie Tygodnia wg Rafała Ziemkiewicza. Audycja odbywa się w formie wywiadu z publicystą.
Od 1 lipca 2013 zasiada w składzie Rady Nadzorczej Telewizja Republika S.A., zarządzającej stacją Telewizja Republika.
W 2016 został jednym z prowadzących publicystyczno-satyrycznego program W tyle wizji nadawanego wieczorem od poniedziałku do soboty na antenie TVP Info. We wrześniu 2020 dziennikarz przestał być uwzględniany w grafiku prowadzących program po krytyce przegłosowanego przez Sejm RP projektu nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt (która m.in. zakazuje hodowli zwierząt na futra z wyjątkiem królika, zakazuje wykorzystywania zwierząt w celach rozrywkowych, w tym w cyrkach, a także trzymania zwierząt domowych na uwięzi na stałe). 23 września dyrektor Telewizyjnej Agencji Informacyjnej (jednostka Telewizji Polskiej; realizuje dla TVP materiały informacyjne, reporterskie i dokumentalne) poinformował, że współpraca z Ziemkiewiczem została zawieszona z powodu „konfliktu interesów”.
15 listopada 2020 dziennikarz, podczas audycji na swoim kanale w serwisie YouTube poinformował o całkowitym zakończeniu stałej współpracy z Telewizją Polską. Stwierdził także, że na razie nie widzi możliwości powrotu do programu W tyle wizji nadawanego w TVP Info, gdyż według niego program staje się coraz bardziej jednostronny i ma niewiele wspólnego z obiektywizmem.
Internet Od 2005 na portalu interia.pl publikował stały cotygodniowy felieton. Decyzją kierownictwa witryny 7 czerwca 2019 został zwolniony z redakcji. Jak sam przyznał, miało to związek z jego tekstem, w którym stanął w obronie Zofii Noceti-Klepackiej, medalistki olimpijskiej w windsurfingu, która była krytykowana w mediach za wygłaszanie komentarzy o treści homofobicznej. W felietonie tym pisał między innymi, że „Chcę powiedzieć mocno i wyraźnie: do LGBT trzeba strzelać! Nie w sensie dosłownym, oczywiście – trzeba z nim walczyć, trzeba wiedzieć, że nie są to ludzie dobrej woli, ale nowi bolszewicy, nowi naziści, którzy chcą nas zniszczyć w imię swojego obłędnego ideolo. Podkreślam – mówię o «strzelaniu» do LGBT, do ideolo, nie do homoseksualistów”. Felieton ukazał się na portalu 7 czerwca 2019, jednak po kilku godzinach od momentu publikacji Interia usunęła tekst, a redaktor naczelny portalu Krzysztof Fijałek wydał w tej sprawie oświadczenie: „Popieramy i opowiadamy się za wolnością słowa, nie wtedy jednak, kiedy na naszej platformie ukazują się treści nawołujące, choć tylko w przenośni, do przemocy”. Ziemkiewicz umieścił felieton na swojej stronie internetowej.
Od listopada 2020 prowadzi swój własny kanał w serwisie YouTube, gdzie komentuje bieżące wydarzenia społeczno-polityczne, natomiast od 2022 współprowadzi z Pawłem Lisickim, redaktorem naczelnym tygodnika „Do Rzeczy”, program Do Rzeczy Polska.
Od lipca 2024 wspólnie z Wiktorem Świetlikiem prowadzi program publicystyczny Risercz, emitowany na kanale youtube’owym Super Expressu.
Klub Ronina W styczniu 2007 założył z Józefem Orłem dyskusyjny klub polityczny Klub Ronina.
Działalność polityczna W latach 80. współpracował z podziemną oficyną wydawniczą „Stop” m.in. prowadząc kolportaż książek na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1993–1994 był członkiem i rzecznikiem prasowym Unii Polityki Realnej. W 1995 jako stypendysta National Foundation pracował w krajowym biurze kongresowym amerykańskiej Partii Republikańskiej i jej stanowym wydziale prasowym w Seattle.
W kwietniu 2005 został członkiem stowarzyszenia KoLiber. W czerwcu 2013 wszedł w skład zespołu doradców Ruchu Narodowego. W 2015 został honorowym członkiem Stowarzyszenia Studenci dla Rzeczypospolitej.
19 maja 2016, w Sejmie, Rafał Ziemkiewicz wraz z niektórymi posłami Kukiz’15 ogłosił powołanie do życia stowarzyszenie Endecja. Objął w nim funkcję przewodniczącego Rady Patronackiej.
W 2026 powołany w skład Rady Nowych Mediów przy Prezydencie RP.
Działalność satyryczna W latach 2005–2007 występował z Kabaretem Pod Egidą, głównie w Ośrodku Kultury Ochoty w Warszawie. Współpracę rozpoczął od występów w programie „Dobrze nam tak”, do udziału w którym namówił go Jan Pietrzak. Komentował tam w monologach wydarzenia, głównie ze świata polityki, ale także innych sfer życia.
W jednym z wrześniowych wydań Szansy na sukces z 2008, w którym amatorzy śpiewali piosenki Kabaretu Pod Egidą, zasiadał obok Jana Pietrzaka i Ewy Dałkowskiej w oceniającym wykonawców jury.
Poglądy i reakcje. Oskarżenia o antysemityzm Rafał Ziemkiewicz deklaruje się jako „nowoczesny endek” oraz publicysta konserwatywno-liberalny. Jakkolwiek okazuje niechęć wobec środowisk, takich jak Radio Maryja i dystansuje się od udzielania jawnego poparcia konkretnym partiom politycznym, utożsamiany jest powszechnie ze światopoglądową prawicą. W kwestiach ekonomicznych jest zwolennikiem prymatu wolnego rynku, a równocześnie domaga się odwrotu od ponowoczesnych przemian kulturowych i odnowienia dawnych tradycjiAlan Sasinowski, komentując poglądy Ziemkiewicza, docenia jego krytyczne spojrzenie na rzeczywistość III Rzeczypospolitej, ale w jego postulatach wolnorynkowych dostrzega anachronizm, twierdząc, że przynoszą one skutki odwrotne do zamierzonych: „to nie wiara cywilizuje konsumpcję [przejaw wolnego rynku], ale konsumpcja wypłukuje wiarę”: A. Sasinowski, Prawica, nowoczesność i flanelowa koszula, „Pogranicza”, 15 (2009), s. 20.. Jest sceptycznie nastawiony do legalizacji marihuany, jednak popiera depenalizację w postaci zniesienia wszelkich kar prawnych za używanie jej. Jest także zwolennikiem przywrócenia w Polsce kary śmierci.