thumb|Od lewej: Josef Dietrich, Heinrich Himmler i Joachim Peiper (1940) thumb|Grób Joachima Peipera w Schondorf am Ammersee Joachim Peiper, Jochen Peiper (ur. 30 stycznia 1915 w Berlinie, zm. 13 lipca 1976 w Traves) – niemiecki oficer SS i Waffen-SS, dowódca Kampfgruppe, zbrodniarz wojenny.

Życiorys Jego ojciec, pochodzący ze Śląska, służył w stopniu kapitana podczas I wojny światowej w Afryce Wschodniej. Joachim Peiper miał dwóch braci: Hansa i Horsta. W 1933 roku wstąpił do SS. W latach 1938–1941 był adiutantem Heinricha Himmlera; w 1939 ożenił się z jedną z sekretarek jego sztabu. Po agresji Niemiec na Polskę towarzyszył Himmlerowi w wizytacjach obozów koncentracyjnych i gett na terenie Niemiec i Generalnego Gubernatorstwa. Według własnej relacji obserwował wczesne próby uśmiercania ludzi gazem. Od sierpnia 1941 roku walczył na froncie wschodnim w szeregach 1 Dywizji Pancernej SS Leibstandarte-SS Adolf Hitler, do której modus operandi należało mordowanie jeńców i cywilów. Podczas ofensywy w Ardenach (grudzień 1944–styczeń 1945) dowodził Kampfgruppe Peiper. Był odpowiedzialny za masakrę w Malmedy w grudniu 1944.

W maju 1946 Peiper stanął wraz z grupą swoich żołnierzy z Waffen-SS przed amerykańskim sądem wojskowym w Dachau pod zarzutem dokonania zbrodni wojennych i został 11 lipca skazany na karę śmierci. Peiper nie przyłączył się do rozpatrzonych w procesie skarg podkomendnych na rzekome maltretowanie w śledztwie i skomentował je prywatnie jako zdradę. Po przegranym procesie i nieskutecznej apelacji do Sądu Najwyższego amerykański adwokat esesmanów uruchomił kampanię prasową i polityczną, która przy poparciu m.in. senatora McCarthy’ego, magazynu The Progressive, dwóch niemieckich biskupów i środowisk byłych nazistów podważała sprawiedliwość wyroku. Mimo że żadna z komisji sądowych nie znalazła wystarczających dowodów, by unieważnić śledztwo, a kolejni dowódcy EUCOM podtrzymywali słuszność werdyktu z 1946, kara dla Peipera została w 1951 z pobudek politycznych zamieniona na dożywotne więzienie, a następnie skrócona.

Peiper został przedterminowo zwolniony z więzienia w 1956. Wsparcie HIAG (organizacji weteranów Waffen-SS) pozwoliło mu wybierać pomiędzy trzema ofertami zatrudnienia, z których najbardziej lukratywna była umowa z Porsche. Pracował tam w latach 1957–1960. Został zwolniony na skutek protestów włoskiego związku zawodowego, choć właściciel koncernu usiłował przenieść go na stanowisko menedżerskie. Peiper wygrał przeciw byłemu pracodawcy proces o odszkodowanie i z pomocą HIAG przeniósł się do Volkswagena. Podjęte przez Centralę Badania Zbrodni Narodowosocjalistycznych w Ludwigsburgu w 1964 śledztwo w sprawie zbrodni dokonanej przez jednostkę Peipera na cywilnej ludności włoskiego miasteczka Boves w 1943 zostało umorzone z braku dowodów.

W 1972 roku osiadł we Francji, w departamencie Górna Saona, w miejscowości Traves. W 1974 roku, robiąc zakupy w pobliskim sklepie, został rozpoznany (najprawdopodobniej po nazwisku) przez francuskiego komunistę, który złożył o tym raport swojej Francuskiej Partii Komunistycznej. W czerwcu 1976 roku w Traves pojawiły się ulotki z podobizną Peipera, informujące o jego przeszłości. Artykuł o nim i miejscu jego pobytu pojawił się również w gazecie „L’Humanité”. W rezultacie Peiper otrzymał anonimowe groźby i ultimatum, że jeśli nie opuści Francji, zostanie zabity. Odesłał rodzinę do Niemiec, lecz sam zdecydował się pozostać w Traves. W nocy 13 lipca 1976 roku, w przeddzień Święta Narodowego Francji, w jego domu doszło do strzelaniny, a sam budynek spłonął w wyniku podpalenia. W zgliszczach znaleziono zwęglone zwłoki z kulą w piersi, które sąd uznał za ciało Peipera. Sprawców morderstwa nie wykrytoBernhard Brunner: Frankreich-komplex: Die nationalsozialistischen Verbrechen in Frankreich und die Justiz der Bundesrepublik Deutschland, Wallstein Verlag, 2004, s. 325. .Biographie: Peiper Joachim.Pech für ihn, Der Spiegel..

Odznaczenia Medal Pamiątkowy 13 marca 1938 (1938) Medal Pamiątkowy 1 października 1938 (1938) Krzyż Żelazny II Klasy (31 maja 1940) Krzyż Żelazny I Klasy (1 lipca 1940) Brązowa Odznaka Szturmowa Piechoty (1940) Honorowy Pierścień SS (1941) Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 (1942) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (9 marca 1943) Liście Dębu (27 stycznia 1944) Liście Dębu i Miecze (11 stycznia 1945) Złoty Krzyż Niemiecki (6 maja 1943) Srebrna Odznaka za Zniszczenie Czołgu (Panzervernichtungsabzeichen in Silber) (24 lipca 1943) Srebrna Odznaka za Walkę Wręcz (Nahkampfspange in Silber) Brązowa Odznaka Sportowa SA Odznaka za Służbę w SS III Klasy Złota Odznaka za Rany

Przypisy

Bibliografia Malmedy massacre Investigation

Gordon Williamson, Malcolm McGregor German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2) Wyd. Osprey Publishing, Oksford 2006, s. 22–24, (tu data urodzenia 15 stycznia 1915)

Kategoria:Żołnierze Waffen-SS Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niemieckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Ofiary zabójstw we Francji