Hungaryzm (od „Węgry”), także: madziaryzm (od „Węgier”) – element językowy (wyraz, zwrot, konstrukcja składniowa) zaczerpnięty z języka węgierskiego. W języku polskim stanowią one niewielką, dość ograniczoną grupę.
Hungaryzmy przenikały do języka polskiego w okresach ożywionych kontaktów Polski i Węgier (głównie XV i XVI wiek). Królami Polski byli między innymi Ludwik Węgierski i Stefan Batory. Później hungaryzmy przenikały do polszczyzny sporadycznie (np. giermek, choć pierwsze poświadczone użycia w języku polskim pochodzą z XVI w., to jednak sam wyraz został w polszczyźnie spopularyzowany dopiero w XIX w. przez Henryka Sienkiewicza).
Niektóre hungaryzmy przedostały się do języka polskiego za pośrednictwem języka słowackiego, np. gwarowe wyrazy bosárka („czarownica”), pajtas~pajtaś („maluch”), somar~sumar („osioł”).
Do najważniejszych hungaryzmów w języku polskim należą: baca batiar bogracz ciżma czako czardasz czata czekan czikos dobosz gazda giermek hajduk hejnał juhas leczo ogar orszak rokosz szatra szereg szyszak
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Język węgierski Kategoria:Zapożyczenia językowe według pochodzenia