Ford Taurus – samochód osobowy klasy wyższej produkowany pod amerykańską marką Ford od 1986 roku. Od 2022 roku produkowana jest ósma generacja modelu.
Pierwsza generacja
thumb|left|225px|Ford Taurus I – tył thumb|left|225px|Ford Taurus I Wagon
Ford Taurus I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1986 roku.
Premiera Taurusa odbyła się w grudniu 1985 w studiu MGM (gdzie powstały takie filmy jak Przeminęło z wiatrem). Nowy model marki zastąpił tylnonapędowego, bazującego na Fairmoncie Forda LTD i wdrożył u marki zupełnie nowy kierunek stylistyczny. Samochód zyskał aerodynamicznie ukształtowane nadwozie, w celu poprawy wyników zużycia paliwa.
W 1986 dostępnymi silnikami były 90-konny, 2,5-litrowy HSC R4 (w wersjach MT-5 i L), oraz nowy, 140-konny, 3,0-litrowy Vulcan V6 (dostępny opcjonalnie w L, standardowo w Gl i LX). MT-5 wyposażane było w 5-biegową skrzynię manualną, wersje z HSC w stary, 3-biegowy automat ATX, a te z Vulcanem w nowoczesny, 4-biegowy automat AXOD.
Bazowymi modelami były MT-5 i L, oba po 10.050 USD. GL było doposażone w kilka luksusowych gadżetów, standardowo oferowano w nim 3,0-litrowy Vulcan. Najdroższe LX posiadało też klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby i siedzenia, odtwarzacz kasetowy oraz tempomat. Najwięcej kosztowało kombi LX – 14.300 USD.
W 1988 do palety dodano 3,8-litrowy Essex V6. Mimo że wytwarzał 140 KM, tak jak mniejszy Vulcan, produkował 291 Nm momentu obrotowego, co było przydatne zwłaszcza np. w jeździe po górach załadowanym kombi. W tym samym roku zrezygnowano z wersji MT-5; skrzynia manualna powróciła rok później w SHO.
W 1990 przestylizowano wnętrze, Taurus otrzymał nową kierownicę z poduszką powietrzną, inny drążek zmiany biegów, a także bardziej rozbudowaną deskę rozdzielczą. 2,5-litrowy HSC otrzymał wtrysk, co podniosło moc o 15 KM i moment obrotowy o 14 Nm. Wszystkie wersje oprócz SHO wyposażano w 4-biegowy automat AXOD, w 1991 unowocześniono go – powstał AXOD-E. LX posiadał ABS w standardzie.
Przez niecałe 6 lat produkcji pierwszej generacji Taurusa sprzedano około 2 milionów sztuk tego modelu.
Ford Taurus SHO Ford chciał pod koniec lat 80. wprowadzić na rynek lekki, dwuosobowy sportowy samochód, który mógłby konkurować np. z Toyotą MR2 czy Pontiakiem Fiero. Ford nawiązał współpracę z Yamahą, by skonstruować silniki do tego nowego modelu. Rynek dla takich modeli się w międzyczasie zmniejszył, dlatego zdecydowano się je wykorzystać w Taurusie SHO.
SHO nie odniósł sukcesu. Na zewnątrz niewiele się różnił od bazowego Taurusa, w przeciwieństwie do wnętrza – miał np. kubełkowe fotele czy obrotomierz wyskalowany do 8000 obrotów. Po zrezygnowaniu z wersji MT-5 SHO był jedynym Taurusem z manualną skrzynią biegów.
Wersje wyposażeniowe WersjaLataSilnikMocSkrzynia biegówMT-5 1986–1988 2,5 l HSC R4 90 KM (67 kW) 5-biegowa skrzynia manualna MTXL 1986–1990 3-biegowy automat ATXL 1991 2,5 l HSC R4 105 KM (78 kW) 4-biegowy automat AXODLGLLX 1986–1990 3,0 l Vulcan V6 140 KM (104 kW) 4-biegowy automat AXODGLLX 1988–1990 3,8 l Essex V6 140 KM (104 kW) 4-biegowy automat AXODLGLLX 1991 3,0 l Vulcan V6 140 KM (104 kW) 4-biegowy automat AXOD-EGLLX 1991 3,8 l Essex V6 140 KM (104 kW)SHO 1989–1991 3,0 l SHO V6 220 KM (164 kW) 5-biegowa skrzynia manualna MTX-IV
Druga generacja
thumb|left|225px|Ford Taurus II – tył thumb|left|225px|Ford Taurus II Wagon
Ford Taurus II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1991 roku.
Drugie wcielenie Taurusa to tak naprawdę gruntownie zmodernizowana pierwsza generacja, w której wprowadzono szereg poprawek wizualnych i technicznych. Operacja ta kosztowała Forda 650 milionów ówczesnych dolarów. Pojawiły się nowe opcje wyposażenia, jak automatyczna klimatyzacja, elektryczny szyberdach, skórzane wstawki na siedzeniach czy inna deska rozdzielcza przystosowana specjalnie dla wersji z dwoma osobnymi fotelami z przodu (dostępna była też 3-osobowa kanapa). Kombi można było też doposażyć w trzeci rząd siedzeń, umożliwiający jazdę w osiem osób. Podczas oferowania tej generacji Taurus był co roku najlepiej sprzedającym się samochodem w Stanach Zjednoczonych.
Po 1991 z gamy wycofano 2,5-litrowe R4, od 1992 podstawowym silnikiem w większości wersji było 3,0-litrowe V6. Wyjątkami były wersja SHO i kombi LX. W 1993 zaprzestano sprzedawania podstawowego modelu L, jak i oferowania mało popularnych opcjonalnych elementów wyposażenia, np. podgrzewanej przedniej szyby. W 1994 wprowadzono poduszkę powietrzną pasażera oraz zmodernizowano boczną poduszkę kierowcy i kierownicę. Również w 1994 zaczęto standardowo wyposażać wszystkie Taurusy w 15-calowe koła, wcześniej 14-calowe sprzedawano w wersji GL.
Wersja Wagon (kombi) była zazwyczaj wyposażana w te same elementy, co sedan. Z położonym, dzielonym w stosunku 60/40 oparciem tylnej kanapy, kombi mieściło po dach około 2000 litrów bagażu. W standardowym położeniu siedzeń po dach można było załadować 1280 litrów pakunków.
Druga generacja Taurusa była w sprzedaży do 1995 r. Na ten rok modelowy dodano sportową wersję SE (podobnie bliźniak Mercury Sable otrzymał LTS). Od pozostałych modeli różniła się tym, że miała aluminiowe felgi (zapożyczone z LX), osobne fotele ze skórzanymi wstawkami, unikalne reflektory przednie (również z LX) i tylny spojler (z SHO).
W gamie Taurusa był też wersja policyjna. Radiowóz był „zwykłym” Taurusem GL z silnikiem Essex 3,8 l V6 (15 KM mocniejszym od tradycyjnego Essexa). Dodatkowym wyposażeniem były np. większy bak paliwa, ABS, inny grill czy prędkościomierz wyskalowany do 140 mph (ok. 220 km/h).
Od 1992 do 1995 sprzedano ok. 1,5 miliona egzemplarzy tej generacji Taurusa.
Ford Taurus SHO Drugi SHO miał ten sam napęd co pierwsza generacja: 3,0-litrowe V6 konstrukcji Yamahy i 5-biegową skrzynię manualną. Tym razem SHO bardziej różnił się od oryginału niż jego pierwsza generacja – otrzymał inne zderzaki i spoilery. M.in. reflektory i maska pochodziły z Mercury’ego Sable’a.
Brak automatycznej skrzyni biegów miał znaczący wpływ na sprzedaż SHO, co Ford zauważył w 1993 r. 3,2-litrowy SHO V6 był wyposażony już w automat; wciąż miał 220 KM – jak 3,0 l SHO V6 – ale też 20 Nm większy moment obrotowy niż wspomniany silnik.
W 1993 Ford gruntownie zmodernizował wnętrze SHO, dodał również nowy spojler, który zintegrowano ze światłem stopu.
Jeden SHO kombi został zbudowany przez Forda na prośbę magazynu Car and Driver. Model ten był na okładce CaD w kwietniu 1993 r, gdzie był określony m.in. „najszybszym i najlepszym kombi kiedykolwiek zbudowanym przez Forda”.
Samochód ważył 1649 kg, od 0 do 60 mph (ok. 100 km/h) przyspieszał w 7,2 s, a z 70 mph (ok. 115 km/h) do 0 hamował w 52,4 m (co było dobrym wynikiem na tamte czasy). Jeżeli Ford zdecydowałby się na jego produkcję, kosztowałby ok. 30 000 USD.
Wersje wyposażeniowe WersjaLataSilnikMocSkrzynia biegówL 1992 3,0 l Vulcan V6 140 KM (104 kW) 4-biegowy automat AXOD-E GLLX 19923,8 l Essex V6 140 KM (104 kW) GLLX 1993–1995 3,0 l Vulcan V6 140 KM (104 kW) 4-biegowy automat AX4S3,8 l Essex V6 140 KM (104 kW) SE 1995 3,0 l Vulcan V6 140 KM (104 kW)3,8 l Essex V6 140 KM (104 kW) SHO 1992–1995 3,0 l SHO V6 220 KM (164 kW) 5-biegowa skrzynia manualna MTX-IV1993–1995 3,2 l SHO V6 220 KM (164 kW) 4-biegowy automat AX4N
Trzecia generacja
thumb|left|225px|Ford Taurus III – tył thumb|left|225px|Ford Taurus III Wagon
Ford Taurus III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1995 roku.
W połowie 1995 roku Ford przedstawił pierwszą od momentu debiutu tego modelu w 1986 roku, zupełnie nową i zbudowaną od podstaw odmianę Taurusa. Trzecia generacja otrzymała zupełnie inaczej wyglądające nadwozie, które stało się bardziej krągłe. Awangardowy wygląd wywołał kontrowersje, co przełożyło się na spadek sprzedaży w pierwszych latach produkcji. Złe przyjęcie Taurusa III przez rynek wywołały też stosunkowo wyższe ceny, niż w przypadku poprzednika.
Tym razem dostępne były trzy wersje wyposażeniowe: bazowa G, pośrednia GL i luksusowa LX. Trzecią generacją Taurusa amerykański oddział Forda powrócił na rynki z ruchem lewostronnym, gdzie oferowano ekskluzywnego Taurusa Ghia. Nowego SHO wyposażano w nowoczesny silnik 3,8 l SHO V8. Od 1997 można było też dostać model z napędem na benzynę i etanol, co jednak nie polepszyło sytuacji Taurusa na rynku nowych samochodów.
W celu poprawienia sprzedaży swojego średniego samochodu Ford zrestylizował go w 1998 r. Zmiany objęły zderzak przedni – teraz miał jeden owalny wlot powietrza, grill – przeniesiono na jego środek logo Forda, a także reflektory – dostały przezroczyste szkła i inny kształt wnętrza, co spowodowało, że były nie tylko ładniejsze, ale też skuteczniejsze. Kolor tylnych kierunkowskazów zmieniono z pomarańczowego na czerwony, by lepiej się komponowały z innymi zgrupowanymi z nimi światłami. Zrezygnowano z dwóch tańszych wersji wyposażenia (G i GL), zamiast nich wprowadzono SE, która była lekko usportowiona (obejmowała chociażby twardsze zawieszenie).
W 1998 r. 200-konny Duratec 30 był dostępny opcjonalnie w obu wersjach wyposażeniowych, ale już w 1999 łączono go tylko z SE. W tym samym roku do standardu modelu SE włączono dwa oddzielne siedzenia z przodu, opcjonalnie dostępne one były w LX.
Na rok modelowy 1999 Ford usunął niektóre elementy wyposażenia i lekko odświeżył Taurusa, głównie w celu obcięcia kosztów. Spowodowane było to spadającą sprzedażą tego modelu i skupieniu się Forda na rynku SUV-ów i pick-upów, których popularność bardzo wzrastała w tamtym czasie.
Mimo złych ocen i kłopotów z jakością Fordowi udało się sprzedać 1,4 miliona egzemplarzy tej generacji Taurusa.
Ford Taurus SHO Dla SHO przeznaczono 235-konny, 3,4-litrowy SHO V8, ale zrezygnowano z 5-biegowej przekładni manualnej. V8 podniosło masę własną modelu, a brak takiej skrzyni biegów oznaczał gorsze przyspieszenie niż w poprzednich generacjach, nawet pomimo większej prędkości maksymalnej (232 km/h), czy lepszego prowadzenia i hamowania.
I w tym przypadku pojawiły się kłopoty z jakością i spasowaniem elementów. Silnik ten bardzo często miał awarie przy przebiegu ok. 80 000 km, a gwarancja była ważna tylko do 58 000 km. Trzeci SHO był mniej popularny niż poprzednie, w 1997 sprzedano go 9000 sztuk. Rezultatem było zrezygnowanie z tej odmiany przy wprowadzeniu 4. generacji „byka”.
Wersje wyposażeniowe WersjaLataSilnikMocSkrzynia biegów GGL 1996–1997 3,0 l Vulcan V6 145 KM (108 kW) 4-biegowy automat AX4S4-biegowy automat AX4N 3,0 l DOHC Duratec 30 V6 203 KM (149 kW)LX 1996–1997 LXSE 1998 3,0 l Vulcan V6 145 KM (108 kW)3,0 l DOHC Duratec 30 V6 203 KM (149 kW)LX 1999 3,0 l Vulcan V6 145 KM (108 kW)SE 1999 3,0 l DOHC Duratec 30 V6 203 KM (149 kW)SHO 1996–1999 3,4 l SHO V8 234 KM (175 kW) 4-biegowy automat AX4N
Czwarta generacja
thumb|left|225px|Ford Taurus IV – tył thumb|left|225px|Ford Taurus IV Wagon
Ford Taurus IV został zaprezentowany po raz pierwszy w 1999 roku.
Czwarte wcielenie Taurusa ponownie okazało się jedynie gruntownie zmodernizowanym, dotychczas produkowanym modelem. W wersji sedan całkowicie zmodyfikowano przednią część nadwozia i tył, a w wersji kombi zmodernizowano jedynie przód. Zmieniły się też wymiary nadwozia wskutek zmian konstrukcyjnych. Poprowadzono wyżej dach, by zwiększyć ilość miejsca na głowy tylnych pasażerów. Co więcej, większa była też przestrzeń bagażowa (w kombi), która uczyniła Taurusa bardziej funkcjonalnym samochodem.
Wnętrze również pozbawiono kontrowersyjnych kształtów – np. owalnej części deski rozdzielczej, w której zgrupowana była większość przycisków. W celu bardziej komfortowej jazdy zmiękczono zawieszenie. Zrezygnowano z różnych kosztownych dodatków (chociażby hamulców tarczowych), by obniżyć cenę i zwiększyć rentowność sprzedaży. Wycofano też sportową wersję SHO.