Opukiwanie (łac. percussio) – jeden ze sposobów badania fizykalnego (przedmiotowego). Polega na przyłożeniu lewej ręki z rozpostartymi palcami w opukiwanym miejscu i stukaniu zgiętym palcem trzecim ręki prawej w trzeci palec lewej ręki.
Oceniany jest odgłos opukowy. Może on być: stłumiony (jak np. na udzie) jawny (jak w normalnych warunkach nad płucami) bębenkowy (jak na brzuchu).
Opukiwaniem można ocenić między innymi: wielkość serca, wątroby, płuc (wielkość i ruchomość) obecność płynu lub powietrza w jamie opłucnej, bezpowietrzność miąższu płucnego (guz, zapalenie), wypełnienie pęcherza moczowego.
Metodę tę opisał w 1761 Leopold Auenbrugger, ale początkowo pozostała ona niezauważona. Dopiero francuski lekarz Jean-Nicolas Corvisart opisał ją szerzej w 1808. Polski emigrant po powstaniu listopadowym Adam Raciborski, lekarz pracujący we Francji, napisał w 1835 podręcznik na temat nowych technik badań pt. "Nouveau manuel compiet d'auscultation et de percussion", w którym obok opukiwania (percussion) opisał osłuchiwanie (auskultację – auscultatio).
Kategoria:Badanie fizykalne