Jerzy Laskarys (ps. „Bocian Wileński”, ur. 28 sierpnia 1828 koło Wilna, zm. 22 czerwca 1888 w Dowborowie) – polski poeta i dziennikarz.
Życiorys Syn Teodora, oficera wojsk napoleońskich (po 1812 służącego w armii rosyjskiej) i Wiktorii Sokolnikow. Jego dziadkiem był również Teodor, generał wojsk litewskich Rzeczypospolitej. Ukończył wileński Instytut Szlachecki, następnie studiował na wydziale literackim Uniwersytetu Petersburskiego. Od 1853 mieszkał w Wilnie, pracował m.in. jako dziennikarz.
Uczestniczył w powstaniu styczniowym, brał udział w wyprawie Zygmunta Sierakowskiego na Kurlandię. Po powstaniu wyemigrował do Francji, mieszkał m.in. w Paryżu, gdzie nadal wydawał wiersze i inne prace literackie. W 1873 przyjechał do Warszawy, tam rozpoczął wieloletnią współpracę z „Tygodnikiem Mód i Powieści”. Później pracował jako nauczyciel w Bobrujsku i w Dowborowie (pow. wileński). Publikował również w innych czasopismach: w „Przyjacielu Dzieci”, „Biesiadzie literackiej” i „Tygodniku Ilustrowanym”.
W 1867 ożenił się z Antoniną Zabiełło.
Wybrana twórczość 1856 – Kartki z życia 1858 – Pięć hymnów 1858 – Ludzie prości 1860 – Rarogi salonowe 1861 – Rarogi obywatelskie 1882 – Przygody Jana Chryzostoma Paska według jego Pamiętników 1883 – Pamiątki starego szlachcica
Przypisy
Bibliografia
Literatura polska – przewodnik encyklopedyczny, PWN
Linki zewnętrzne Dzieła Jerzego Laskarysa w bibliotece Polona Biografia Jerzego Laskarysa w Katalogu Powstańców Styczniowych Genealogii Polaków
Kategoria:Absolwenci Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego Kategoria:Laskarysi Kategoria:Polacy we Francji 1795–1918 Kategoria:Powstańcy styczniowi Kategoria:Urodzeni w 1828 Kategoria:Zmarli w 1888 Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy dziennikarze