thumb|270px|Janczarki z drugiej połowy XVIII wieku
Janczarka – lekka strzelba turecka z długą lufą, od drugiej połowy XVII wieku będąca na wyposażeniu oddziałów janczarów (stąd nazwa), gdzie zastąpiła poprzednio używane łuki. W Polsce używana w XVII–XVIII wieku, zwłaszcza przez formacje kozackie.
Cechy broni Przeciętna janczarka charakteryzowała się ciężką lufą ze stali damasceńskiej oraz dużym kalibrem. Początkowo posiadała zamek lontowy, a od XVII wieku skałkowy. Często bardzo ozdobna, z kolbą o wielobocznym przekroju, na ogół ornamentowaną motywami geometrycznymi, m.in. z kości, masy perłowej, szylkretu. Nierzadko obciągano ją nawet materiałem (na przykład aksamitem) i ozdabiano frędzlami. Wiele lokalnych odmian tej broni wytworzono na Bałkanach.
W literaturze Jan Chryzostom Pasek – Pamiętniki: mały|275x275px|XVIII-wieczna janczarka z kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie Stefan Żeromski – Duma o Hetmanie: George Gordon Byron – Giaur. Ułamki powieści tureckiej:
Bibliografia
Kategoria:Historyczna broń palna Kategoria:Janczarzy