Maria Stanisława Wiernikowska (ur. 28 marca 1955 w Świdrze) – polska dziennikarka, korespondentka wojenna, reporterka.
Edukacja i kariera zawodowa Ukończyła VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim i Jagiellońskim, jak również na uniwersytecie w Perugii oraz w Paryżu. Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1982 r. w Radio France Internationale (RFI), w tym okresie współpracowała także z BBC. Po 1989 r. przyjechała do Warszawy, rozpoczynając współpracę z Polskim Radiem. Później pracowała także w Radiu ZET. Pisała również relacje dla „Gazety Wyborczej”. Przez wiele lat tworzyła reportaże i materiały dla Telewizji Polskiej, m.in. z punktów zapalnych na całym świecie (Jugosławia, Czeczenia, Rosja, Bośnia i Hercegowina, Afganistan). Zasłynęła jednak materiałami z powodzi tysiąclecia w Polsce z 1997 r. Zrezygnowała z pracy w TVP, tłumacząc to upartyjnieniem telewizji publicznej (chodziło m.in. o zakaz emisji jej reportażu dotyczącego sprawy z Klewek). W 2001 r. rozpoczęła śledztwo dziennikarskie dotyczące teorii spiskowej (tzw. afery w Klewkach). W 2004 r. wydała książkę Zwariowałam, czyli widziałam w Klewkach, w której opisała kulisy tej afery i swoje śledztwo. Od 2007 r. do 2009 r. ponownie współpracowała z TVP. Była autorką cyklu reportaży Telewizja objazdowa nadawanych w TVP Info. W kwietniu 2024 r. rozpoczęła współpracę z Kanałem Zero Krzysztofa Stanowskiego, zostając korespondentką wojenną w Izraelu i Strefie Gazy, a także w Rosji. W kwietniu 2025 r. kontrowersyjnie wręczyła Grzegorzowi Braunowi prezent (słoik marynowanych rydzów) podczas jego wizyty w redakcji Kanału Zero, za co Braun podziękował jej mówiąc, że „dokonała wyłomów w murze poprawności politycznej”.
Poglądy
W swojej karierze Wiernikowska interesowała się teoriami spiskowymi, m.in. aferą związaną z rzekomymi lądowaniami talibów w warmińsko-mazurskich Klewkach w celu handlu szmaragdami za bakterie wąglika i broń, powiązaną z postaciami takimi jak Andrzej Lepper, co łączyła z szerszymi wątkami korupcji, CIA (zob. sprawa tajnych więzień CIA w Europie) i aferą FOZZ.
Już w roku 2014 wyrażała sceptycyzm wobec ukazywania wojny na Ukrainie jako wojny o niepodległość tego kraju, widząc ją jako konflikt wewnętrzny między klanami i oligarchami o władzę i bogactwo, wykorzystywany przez interesy zagraniczne, a wydarzenia na Majdanie (t.zw. rewolucja godności) uznała za wyrachowaną grę interesów związaną z manipulacją mediami, kreaującymi jej romantyczny obraz, a nie przejaw działań społeczeństwa obywatelskiego. W latach późniejszych dziennikarka wyrażała poglądy sympatyzujące z Putinem i krytyczne wobec polityki Zachodu, w szczególności Stanów Zjednoczonych, w kontekście konfliktu rosyjsko-ukraińskiego. W lutym 2023 roku, podczas wizyty prezydenta USA Joe Bidena w Warszawie, protestowała z plakatem "Go Home!", argumentując w mediach społecznościowych, że wojnę w Ukrainie zainicjowali Amerykanie, ściągając broń i doradców wojskowych pod granicę Rosji, co miało na celu zakłócenie dostaw taniego gazu i ropy do Europy oraz eksploatację zasobów Donbasu. W swoim reportażu z 2026 roku dla Kanału Zero przedstawiała poglądy zwykłych Rosjan, którzy w opublikowanych wywiadach przedstawiają się jako ofiary zachodniej rusofobii, pomijając kontekst represji politycznych, cenzury i zbrodni wojennych popełnianych przez armię rosyjską, co krytycy uznali za powielanie rosyjskiej propagandy.
Książki Zwariowałam, czyli widziałam w Klewkach, Wyd. Rosner & Wspólnicy, 2005 () – o korupcji i niewyjaśnionych aferach we współczesnej Polsce. Oczy czarne, oczy niebieskie. Z drogi do Santiago de Compostela, Wyd. Zwierciadło, 2013 (). Widziałam. Opowieści wojenne. Wyd. Zwierciadło, 2014 ().
Filmografia Dzisiaj wiadomości nie będzie (2000) – realizacja, scenariusz Dziady 2000 (2000) – realizacja, scenariusz Jutro będzie inaczej (2004) – pomysł filmu Pożądana Niepożądana (2005) – realizacja, scenariusz Zwariowałam (2006) – realizacja Ślad (2019) – scenariusz, reżyseria Białoruś. Ostatni zaścianek (2021) – scenariusz, reżyseria Na podst.: [dostęp: 2026-04-05].
Nagrody i wyróżnienia Nagroda Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1994), Buzdygany (1995), Kryształowe Zwierciadła (1998), Nagroda im. Dariusza Fikusa (1998), Wyróżnienie na Ogólnopolskim Niezależnym Przeglądzie Form Dokumentalnych NURT za film Jutro będzie inaczej (2005), III Nagroda w kategorii „Filmy i programy telewizyjne” na Festiwalu Polonijnym „Losy Polaków” za film Ślad (2022).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci VII LO im. Juliusza Słowackiego w Warszawie Kategoria:Dziennikarze Radia Zet Kategoria:Laureaci Nagrody im. Dariusza Fikusa Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Ludzie urodzeni w Otwocku Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy korespondenci wojenni Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Urodzeni w 1955