Liczba – kategoria gramatyczna dotycząca niektórych części mowy. Służy sygnalizowaniu pojedynczości lub mnogości desygnatów (przedmiotów, osób itp.). W różnych językach świata przejawia się w różny sposób, a w niektórych nie występuje jako kategoria gramatyczna.
Rozróżnienie liczb gramatycznych
liczba pojedyncza (singularis), liczba mnoga (pluralis); liczba podwójna (dualis) – np. w języku słoweńskim, litewskim czy arabskim; liczba potrójna (trialis) – np. w języku tok pisin oraz bislama; liczba kilkukrotna (paucalis) – częściowo występuje w języku arabskim; liczba mnoga partytywna; liczba mnoga inkluzywna i ekskluzywna (tj. my jako osoba pierwsza wraz z drugą oraz my jako tylko osoby pierwsze) – np. w języku malajskim.
Dystrybutywność a kolektywność Mnogość obiektów może być ujmowana dystrybutywnie lub kolektywnie. singularia tantum – wyrazy występujące jedynie w liczbie pojedynczej, np.: ryż, powietrze, zawiść, młodzież, sitowie; pluralia tantum – wyrazy występujące wyłącznie w liczbie mnogiej, np.: grabie, skrzypce, spodnie, usta, drzwi.
Liczba w języku polskim
W języku polskim kategoria liczby dotyczy rzeczownika, przymiotnika i czasownika. W dzisiejszym języku ogólnopolskim, a także w większości innych języków słowiańskich, występuje liczba pojedyncza i liczba mnoga; dawniej była znana także liczba podwójna.
Zobacz też
liczba potrójna liczba poczwórna
Przypisy
Kategoria:Gramatyka