Ałun potasowy (ałun, ałun glinowo-potasowy; z łac. Alunit (alumen) lub franc. alun = ałun) – nazwa zwyczajowa dwunastowodnego siarczanu glinowo-potasowego. W farmacji stosowane są również nazwy: Aluminium Kalium sulfuricum, Alumen FP VIII, Aluminii Kalii sulfas. Występuje naturalnie jako minerał.
Właściwości Występuje w formie skupień ziarnistych, naciekowych, tworzy naloty i wykwity. Jest kruchy, łatwo rozpuszcza się w wodzie. Często zawiera domieszki sodu, manganu, żelaza, amonu. Jest minerałem pospolitym i szeroko rozpowszechnionym. Roztwór ałunu ma odczyn kwasowyNa przykład 1% roztwór wodny ałunu ma pH około 3, działa ściągająco i aseptycznie.
Występowanie Występuje w strefie wietrzenia skał ilastych, węgli zawierających piryt, markasyt oraz inne siarczki. Powstaje też w procesie wietrzenia skał magmowych zasobnych w skalenie i skaleniowce.
Przykładowe miejsca występowania Świat: Uzbekistan – Kara-kum („ziemie ałunowe”), Włochy – okolice Wezuwiusza, USA – Alaska, Rosja – Kamczatka.
W Polsce: w okolicach Sandomierza, Międzyzdrojów, na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie
Ałun i jego właściwości znane były już w starożytności. W roku 87 p.n.e. Rzymianie zastosowali impregnowanie drewnianych elementów wielkich wież oblężniczych roztworem ałunu, aby je uodpornić na pociski zapalające.
Dawniej ałun, jako kamyk po goleniu, był szeroko używany do tamowania drobnych krwawień z ranek po zacięciach przy goleniu. Dziś w tym celu ałun oferowany jest m.in. w postaci sztyftu. Zobacz też kainit ałunit
Przypisy
Kategoria:ATC-S01 Kategoria:Siarczany (minerały)