thumb|Kaja Sajdak i Ewa Szykulska w Nowej Rudzie Ewa Maria Szykulska (ur. 11 września 1949 w Warszawie) – polska aktorka telewizyjna, filmowa i teatralna.
Życiorys Ukończyła XLIV Liceum Ogólnokształcące im. Antoniego Dobiszewskiego w Warszawie i, w 1971, uzyskała tytuł magistra sztuki Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, broniąc pracy dyplomowej pt. „Wpływ scenografii na grę aktora”. W okresie licealnym zagrała epizodyczną rolę Zenobiusza Lipowskiego (Lech Łotocki) w filmie Jerzego Hoffmana Ojciec (1967). Następnie zagrała Dziewczynę Marzeń w filmie krótkometrażowym Stanisława Kokesza Tandem (1966) i pannę młodą w dramacie Istvána Gaála Zjazd rodzinny (Keresztelő, 1968). W trakcie studiów zagrała kilka ról filmowych, m.in. Martę, narzeczoną dra Tomasza Piechockiego (Bogumił Kobiela), w komedii Leona Jeannota Człowiek z M-3 (1969) i Mariolę w komedii Janusza Kondratiuka Jak zdobyć pieniądze, kobietę i sławę (1970). Wystąpiła także w teledyskach do piosenek Skaldów: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał” (1968) i „Prześliczna wiolonczelistka” (1969), przy czym drugi z wideoklipów był częścią filmu dokumentalnego Stanisław Kokesza Jak powstali Skaldowie (1970).
Popularność wśród telewidzów zyskała w latach 70. XX w. dzięki roli Karen Petersen w serialu Samochodzik i templariusze (1972) i występom w filmach komediowych: Hydrozagadka (1971) Andrzeja Kondratiuka i Dziewczyny do wzięcia (1972) Janusza Kondratiuka, u którego zagrała jeszcze w komedii Pies (1973) i filmie wojennym Głowy pełne gwiazd (nakręcony w 1974, premiera w 1983). Krytycy i widzowie chwalili ją za talent, nieprzeciętną urodę i charakterystyczny, zachrypnięty tembr głosu. 18 marca 1973 zadebiutowała jako aktorka teatralna rolą Małgorzaty w sztuce Marii Czanerle Gulgutiera (reż. Józef Szajna) w Teatrze Studio w Warszawie, z którym była zawodowo związana do 1979 i zagrała w nim m.in. Magdalenę w Dantem (reż. Józef Szajna), Julię w Księżnej d’Amalfi Johna Webstera (reż. Georges Colin) i Kota w Matuzalem, czyli wieczny mieszczanin (reż. Andrzej Markowicz).
Wystąpiła w kilku zagranicznych filmach, m.in. rosyjskich: Gwiazda zwodniczego szczęścia (1975) Władimira Motyla; Wyznanie miłości (1978) Ilji Awerbacha, 26 dni z życia Dostojewskiego (1980) Aleksandra Zarchiego) i bułgarskich (24 godziny w deszczu (1982) i Pięć kobiet na tle morza (1986) Władysława Ikonomowa.
Na przełomie lat 70. i 80. XX w. zagrała kolejne role filmowe i serialowe, które wzmocniły jej popularność, m.in. Anetę Osnowską w Rodzinie Połanieckich (1978), ekscentryczną hrabinę Lalę Koniecpolską w Karierze Nikodema Dyzmy (1980), Martę Rychlińską w Vabank (1982) i Vabank II, czyli riposta (1985), Danutę Uljasz w Janie Serce (1982), Instruktorkę w Sekcji Specjalnej w Seksmisji (1983), Stachę Wilecką w Nadzorze (1985) i doktorową Żurkowską w Balladzie o Januszku (1987).
W latach 1979–1989 była aktorką Teatru Syrena w Warszawie, w którym zagrała m.in. cesarzowej Marii Ludwiki w komedii muzycznej Madame Sans-Gêne. W latach 80. gościnnie grała też w innych warszawskich teatrach: Na Woli (1982) i Rozmaitości (Obrona Ksandypy, reż. Wojciech Siemion, 1987), a także z objazdowym Teatrem „Maska”. Występowała także w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia.
Użyczyła głosu Jackowi w serialu animowanym O dwóch takich, co ukradli księżyc (1984–1989) i filmie animowanym Jacek i Placek (1992), za których reżyserię odpowiadał Leszek Gałysz. W 1985 otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za „wybitne kreacje filmowe i teatralne” i została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi.
W 1989 zawiesiła karierę aktorską i pracowała w firmie męża „Ewa Chantal”, która zajmowała się sprowadzaniem i sprzedażą używanych samochodów. Powróciła do aktorstwa występami w Teatrze „Stara Prochownia” w Warszawie (1991), następnie grała także w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (1995 i 1999) i Scenie Na Piętrze w Poznaniu (1995 i 1999). W 2002 występowała w Teatrze Ochoty w Warszawie.
Za rolę Heleny Bogackiej w sitcomie Lokatorzy (1999–2003) i jego spin-offie Sąsiedzi (2003–2008) otrzymała w 2004 statuetkę Kryształowego Granatu dla najlepszej aktorki komediowej na 8. Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu. Zagrała w wielu filmach offowych i etiudach dyplomowych, m.in. Dotknij mnie (2003) Anny Jadowskiej i Ewy Stankiewicz, X2 (2005) Bartosza Paducha, Sepremaz (2008) Wojciecha Stupnickiego, Nagle na zawsze (2008) Zbigniewa Bzymka, Ikar (2008) Bartosza Warwasa, W pokoju panowało milczenie (2011) Anouara Abou-Hilala, Zuza, Zuza (2013) Piotra Matysiaka i Wspólna kamienica (2017) Agnieszki Podkówki. Za rolę w licencjackim dyplomie reżyserskim Piotra Złotorowicza Ludzie normalni (2011) otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Ayvalık w Turcji i nominację do Nagrody Polskiego Kina Niezależnego im. Jana Machulskiego dla najlepszej aktorki.
W 2007 w Teatrze Wytwórnia premierowo wystąpiła w monodramie Zamarznięta (reż. Paweł Sala, który otrzymał nagrodę publiczności na Polkowickich Dniach Teatru. W 2008 otrzymała nagrodę „Wielki Ukłon” za całokształt twórczości podczas międzynarodowego festiwalu Quest Europe w Zielonej Górze. Wcielała się w Milenę Furtecką w telenoweli Klan (2012–2015) w TVP1. W 2013 gościnnie wróciła do Teatru Syrena w Warszawie rolą Ady Marlborough w spektaklu komediowym Petera Coke’a Jesienne manewry (reż. Krzysztof Szuster). W 2016 uczestniczła w programie rozrywkowym Przygarnij mnie w TVP2 i odcisnęła dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach. W 2018 zebrała pochwalne recenzje za występ w roli Starej w sztuce Eugène’a Ionesco Krzesła (reż. Piotr Cieplak w Teatrze Polonia w Warszawie. Zagrała Helenę Mondraciuk, matkę Jacka, w serialu Leśniczówka (2019–2023) w TVP1, portierkę w akademiku w serialu internetowym Netfliksa Sexify (2021) i Mirę Kornacką, agentkę z agencji aktorskiej Krantz, w serialu Mój agent (2022–2023) w TVN. Za rolę Elżbiety w filmie offowym Kai Sajdak Moja otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Grand OFF im. Witolda Kona „Najlepsze Niezależne Krótkie Filmy Świata”.
Życie prywatne Jest córką Zbigniewa Szykulskiego (1924–2001) i Eugenii z domu Mućko (1925–2007). Miała młodszą o cztery lata siostrę, Barbarę (1953–2019), konserwatorkę sztuki zamieszkałą w Austrii. Jej dziadkiem ze strony ojca był Michał Szykulski, kawaler Orderu Virtuti Militari.
W okresie licealnym pozostawała w nieformalnym związku ze Zdzisławem Hoffmannem, późniejszym reżyserem. Jej pierwszym mężem był reżyser Janusz KondratiukDwutygodnik „Relaks” nr 20 (581) 27 września 2016, s. 6–7.. Następnie wyszła za inżyniera Zbigniewa Perneja, specjalistę od samochodów francuskich (zm. 25 grudnia 2021). Jest bezdzietnaTygodnik „Życie na Gorąco” nr 32, 11 sierpnia 2016, s. 6..
Filmografia