thumb|Wyobrażenie krasnoluda Krasnoludowie (zwani przez elfów Hadhodami i Naugrimami, zaś sami nazywali się Khazadami) – rasa inteligentnych stworzeń ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Biogramy krasnoludów zostały przedstawione w artykule Lista krasnoludów Śródziemia.

Początki Informacje o początkach rasy krasnoludów pojawiają się w Silmarillionie.

Aulë, jeden z Valarów, w smutku i tęsknocie za pojawieniem się pierwszych Dzieci Ilúvatara, stworzył w tajemnicy siedmiu krasnoludów w ciemnościach Śródziemia (w czasie trwania Lat Drzew). Bardzo pragnął również przekazać swoją wiedzę (dotyczącą rzemiosła i obróbki materiałów martwych) i umiejętności. Nie wiedząc, jak wyglądać będą Dzieci Ilúvatara, nadał im cechy niezbędne do przetrwania w świecie zdominowanym przez Melkora. Były to siła, wytrwałość, nieustępliwość, a także umiłowanie do rzemiosła i bogactw o charakterze materialnym. Stworzył dla nich także język Khuzdûl. Iluvatar pozwolił krasnoludom istnieć, pod warunkiem, że przebudzą się nie wcześniej niż elfowie.

Na górze Gundabad obudził się pierwszy z Ojców, Durin. Był on założycielem plemienia Długobrodych, którzy wraz z nim wybudowali i osiedli w największej krasnoludzkiej siedzibie – Khazad-dûm (Morii). Dwaj kolejni z Ojców przebudzili się w pobliżu góry Dolmed w paśmie Ered Luin. Plemiona na czele których stali – Szerokoramiennych i Ognistobrodych – założyły dwa wielkie krasnoludzkie miasta-twierdze: Belegost na północ od Dolmed oraz Nogrod pod górą i na południe od niej. Pozostali czterej obudzili się daleko na wschodzie Śródziemia: osobno Ojcowie Żelaznorękich i Sztywnobrodych, osobno Ojcowie Czarnowłosych i Kamiennostopych. Nie ma żadnych informacji czy plemiona na wschodzie utworzyły jakieś miasta lub twierdze. Wiadomo jednak, że przetrwały Pierwszą Erę, gdyż w Drugiej Sauron podarował krasnoludom siedem Pierścieni Władzy – po jednym dla każdego z plemion.

Istnieją przesłanki, według których Aulë stworzył trzynaścioro Krasnoludów (siedmiu Ojców i sześć Matek). Nie jest jednak jasne dlaczego w tym wypadku akurat tylko Durin pozostał sam. W dodatku także tylko on nie miał w czasie snu żadnego innego z Ojców w swoim pobliżu, podczas gdy pozostałych sześciu Ojców było uśpionych w parach. Według starszej wersji tolkienowskiego Silmarillionu Plemię Durina miało także powstać w wyniku wymieszania się Krasnoludów z pozostałych sześciu plemion.

Informacje ogólne Krasnoludowie lepiej niż wszystkie inne obdarzone mową stworzenia znosili trudy, głód i cielesne rany. Żyli też długo, o wiele dłużej niż ludzie, lecz nie byli nieśmiertelni. Elfowie niegdyś sądzili, że krasnoludowie po śmierci wracają do ziemi i kamieni, z których powstali, lecz oni sami myśleli inaczej. Wierzyli, że Aulë, którego nazywają Mahalem, opiekuje się nimi i umarłych zabiera do Mandosu, gdzie są przygotowane dla nich osobne siedziby; wedle rozpowszechnionej wśród krasnoludów legendy Aulë objawił ich praojcom, że Ilúvatar ich uświęci i przyjmie pomiędzy swoje Dzieci, gdy się dopełnią Dni. Ich zadaniem będzie wtedy służenie Aulemu i pomaganie mu w odbudowie Ardy po Ostatniej Bitwie. Wierzą też, że Siedmiu Ojców powraca do życia, każdy w swoim plemieniu, i z tym samym co na początku imieniem: najsławniejszy z nich był w późniejszych wiekach Durin, ojciec plemienia najbardziej zaprzyjaźnionego z elfami i osiadłego w Khazad-dûmie.

Krasnoludowie byli niscy, krępi, bujnie owłosieni, dla innych ras kobiety były nie do odróżnienia od mężczyzn, ponieważ nosiły brody i miały podobną budowę ciała. Było ich także niewiele i w związku z tym krasnoludowie rozmnażali się bardzo wolno. Posługiwali się Khuzdûlem, który był ich ojczystym językiem, a także Iglishmêkiem i Westronem. Łatwo przyswajali także mowę elfów, zwłaszcza gdy przebywali w pobliżu ich siedzib.

Siedziby Krasnoludowie po znalezieniu sobie siedziby, niemal zawsze w pobliżu kopalni, zakładali potężne miasta i forty, gdzie gromadzili swoje bogactwa, prowadząc wojny tylko po wyraźnych zaczepkach. Stali się zaciekłymi wrogami smoków i orków, od których bardzo wiele ucierpieli. Jednak rzadko prowadzili otwarte wojny przeciwko innym istotom (zazwyczaj elfom). Mieli siedem pierwotnych siedzib, zamieszkiwali także Erebor, Żelazne Wzgórza i Ered Mithrin.

Plemię Durina Plemię Durina to najstarsze i najważniejsze spośród siedmiu krasnoludzkich plemion ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Jego założycielem był Durin I Nieśmiertelny. Plemię to określano też mianem Długobrodych.

Dzieje left|thumb|Erebor, gdzie Długobrodzi założyli Królestwo pod Górą po opuszczeniu Khazad-dûm Pierwszymi siedzibami plemienia Durina były Khazad-dûm – najpotężniejsze i najwspanialsze z wszystkich krasnoludzkich miast – i święta dla siedmiu plemion góra Gundabad. Plemię Durina utrzymywało dość ożywione kontakty z Elfami (zwłaszcza od Drugiej Ery), a także z Edainami i innymi ludźmi. Lud Durina (lub jego przedstawiciele) brał udział w wielu doniosłych wydarzeniach w Śródziemiu, m.in. w: Ostatnim Sojuszu, Bitwie Pięciu Armii i Wojnie o Pierścień.

Po klęsce zadanej plemieniu w ich siedzibie przez Balroga w latach 1980- 1981 T.E., Khazad-dûm zostało opuszczone. Długobrodzi osiedlili się w tym czasie m.in. w Ereborze i Ered Mithrin. Po opanowaniu tych miejsc przez smoki główną siedzibą plemienia stały się Żelazne Wzgórza a także pasmo Ered Luin.

Po zabiciu Smauga w 2941 T.E., plemieniu – rządzonemu przez Dáina II – udało się odnowić królestwo Ereboru.

Na początku Czwartej Ery król Durin VII poprowadził Krasnoludy z Ereboru do Khazad-dûm, który udało się mu odzyskać po wydarzeniach zaistniałych jeszcze w końcu Trzeciej Ery: zabiciu Balroga przez Gandalfa Szarego w styczniu 3019 T.E. i ostatecznym rozgromieniu orków i ich panów: Saurona i Sarumana w bitwach pod Minas Tirith i Morannonem. W wydarzeniach tych brał udział Gimli – jeden z potomków Durina I, praprawnuk Borina i – przyszły – wuj Durina VII (jako daleki kuzyn jego ojca – króla Thorina III). Gimli jakiś czas po Wojnie o Pierścień został władcą Błyszczących Grot, a w 120 roku C.E. odpłynął – jako pierwszy i prawdopodobnie jedyny Krasnolud – do Amanu.

Genealogia Symbol † oznacza śmierć gwałtowną; nie jest pewne, czy jest to cała dynastia, gdyż nie ma informacji o potomstwie m.in. Fróra, Balina, Dwalina i Óina. Także czasy dynastii do rządów Durina VI pozostają niemal nieznane

Inne plemiona Krasnoludowie byli podzieleni na siedem plemion, każdy ze szczepów pochodzący od jednego z Ojców Krasnoludzkiego Plemienia.

Oprócz tego istniało jeszcze plemię krasnoludów-wygnańców, nazywanych przez elfów Krasnoludami Poślednimi (sin. Noegyth Nibin). Byli to skarlali krasnoludowie, żyjący w lasach nad Narogiem w Beleriandzie. Wykluczeni ze swych plemion podczas pokoju Ardy, byli pierwszymi krasnoludami, jacy dotarli do Beleriandu, gdzie tępili ich nieświadomi ich natury Sindarowie. Swoje siedziby wydrążyli pod Amon Rûdh i Nulukkizdin. Większość z nich wymarła jeszcze przed powrotem Ñoldorów do Śródziemia. W piątym stuleciu Pierwszej Ery jedynymi żyjącymi Noegyth Nibin byli Mîm i jego synowie Ibun i Khîm.

Władcy krasnoludów thumb|Godło królów Plemienia Durina: Kowadło i Młot zwieńczone Srebrną Koroną, otoczone Siedmioma Ośmiopromiennymi GwiazdamiR. Foster: Encyklopedia Śródziemia, s. 124. Znani władcy krasnoludów pochodzili z Plemienia Durina, z rodu założonego przez Durina Nieśmiertelnego. Korona dziedziczona była w linii męskiej, z ojca na syna, ewentualnie na najbliższego męskiego potomka. Monarchowie ci byli zarazem władcami kolejnych siedzib plemienia: Khazad-dûm, gór Ered Mithrin i Ereboru.

Ich imiona pochodzą z języka staronordyckiego. Tolkien świadomie zaczerpnął je z listy karłów, fragmentu Völuspy, pieśni zawartej w Eddzie poetyckiejPatrz: . Pisarz przyjął konwencję, wedle której Władca Pierścieni ma być przekładem fikcyjnego źródła, Czerwonej Księgi. Zatem miana staronordyckie użyte zostały jako tłumaczenia imion z języka ludzi z Dale, którego krasnoludowie używali na co dzień (imiona w ich własnej mowie są nieznane).

Nie ma pewnych informacji o zakresie ich władzy. Prawdopodobnie w czasach, kiedy Plemię Durina nie miało stałej siedziby (np. gdy zostali wypędzeni z Ereboru przez Smauga) władza królewska słabła. Od połowy Drugiej Ery do 2845 roku Trzeciej Ery w posiadaniu królów Plemienia Durina był jeden z Siedmiu Pierścieni Władzy.

W okresie, gdy siedzibą Plemienia Durina był Erebor, królowie Plemienia Durina nosili tytuł Króla pod Górą. Został on utworzony dla Thráina I. Tytułowali się tak również Thorin I wraz z czterema pokoleniami potomków, którzy rządzili ze zboczy Ered Mithrin, oraz Smaug, który wypędził ich z Ereboru.

Lista znanych królów Durin Nieśmiertelny Durin I to jeden z Siedmiu Ojców krasnoludów, założyciel i pierwszy władca Khazad-dûm, który żył w czasie Lat Drzew.

Jego imię pochodzi od jednego z karłów wymienianych w Völuspie, jednej z pieśni zawartych w Eddzie poetyckiej, we fragmencie nazywanym „Katalogiem karłów”. W języku staronordyckim słowo durinn oznacza „śniący”.

Był pierwszym królem Plemienia Durina i pierwszym władcą Khazad-dûm. Był najstarszym z siedmiu ojców krasnoludzkiego plemienia, stworzonych przez Aulego. Spał on samotnie, aż do dnia, w którym zbudził się jego lud. Wtedy przybył do doliny Azanulbizar. Założył siedzibę w jaskiniach na wschodnim zboczu Gór Mglistych, gdzie w ciągu lat powstało Khazad-dûm. Durin żył bardzo długo, w związku z czym zaczęto go nazywać Durinem Nieśmiertelnym.

Jego potomkowie z Rodu Durina przez kolejne wieki rządzili królestwem i plemieniem.

Jako że w rodzie tym przychodzili na świat niekiedy monarchowie niezwykle podobni do swego przodka, krasnoludowie wierzyli, iż to sam Durin I powraca do życia. Takie przypadki miały miejsce siedmiokrotnie (znane są biogramy Durina III, Durina VI i Durina VII).

Jego imieniem krasnoludowie nazywali niektóre święta swojego Nowego Roku.

Durin III Postać wzmiankowana w Dodatku A (Kronikach królów i władców) do Władcy Pierścieni oraz w tekście Historii Galadrieli i Celeborna.

Rządy sprawował w połowie Drugiej Ery. Wówczas to mieszkańcy Khazad-dûm utrzymywali bardzo przyjazne kontakty z elfami z Eregionu. Wedle tradycji krasnoludów to właśnie Durin III otrzymał od złotników z Gwaith-i-Mírdain jeden z Siedmiu Pierścieni Władzy.

W czasie wojny elfów z Sauronem (lata 1695–1701) Durin udzielił wsparcia sąsiadom. Jego poddani, wraz z grupą elfów z Lothlórien, zaatakowali wojska Władcy Ciemności od tyłu, dzięki czemu Elrond zdołał schronić się w Imladris (1697 rok). Krasnoludowie zaś obronili się przed odwetem Saurona, wycofując się w porę i zamykając za sobą bramy swej podziemnej siedziby.

Imię Durin (durinn) znaczy po staronordycku śpiący.

Durin VI Urodzony w 1731 roku Trzeciej Ery, władał Khazad-dûm w dwudziestym stuleciu tej ery. Jego panowanie zakończyło się tragicznie. W 1980 roku krasnoludowie, eksplorując złoża mithrilu pod Caradhrasem, przypadkowo uwolnili z podziemnej kryjówki Balroga, dawnego sługę Morgotha, który zaatakował mieszkańców Khazad-dûm i zabił ich władcę, zyskując miano Zguba Durina.

Następcą Durina VI był jego syn Náin I.

Náin I Urodzony w 1832 roku Trzeciej Ery, tron objął po śmierci swego ojca, Durina VI. Jego rządy trwały bardzo krótko, bowiem już w 1981 roku został zabity przez Balroga, który wypędził wszystkich krasnoludów z Khazad-dûm. Syn Náina Thráin I, wraz ze swymi poddanymi, musiał szukać nowej siedziby.

Thráin I Stary Postać wspomniana przez bohaterów Hobbita, więcej informacji na jego temat zawarto w Dodatku A.