Benedykt X (właśc. Giovanni Mincius; ur. w Rzymie zm. po 1073) – antypapież w okresie od 5 kwietnia 1058 do 24 stycznia 1059.
Życiorys Był Rzymianinem; kardynałem-biskupem Velletri od 1057 roku. Po śmierci papieża Stefana IX został antypapieżem dzięki poparciu rodu Tuskulańczyków. Kardynałowie sprzyjający reformie Kościoła nie uznali tego wyboru i obrali w Sienie na papieża Gerarda z Burgundii, który przybrał imię Mikołaj II i uzyskał poparcie cesarza Henryka IV. Mikołaj wygnał z Rzymu Benedykta, który na synodzie w Sutri w 1059 r. został zdetronizowany i obłożony ekskomuniką. Niedługo potem Benedykt został schwytany i uwięziony, a w kwietniu 1060 roku zmuszono go do potwierdzenia swojej detronizacji, pozbawiono go też godności kardynalskiej i biskupiej. Został skazany na przymusowy pobyt w hospicjum św. Agnieszki, gdzie zmarł na początku pontyfikatu Grzegorza VII.
Zobacz też Antypapież Poczet papieży
Przypisy
Bibliografia Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049-1130, Tybinga 1977, s. 144 nr 4 Hans Walter Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg, Darmstadt 1957, s. 33-34 Kazimierz Dopierała, Księga papieży, Pallotinum, Poznań 1996, s. 145-146
Kategoria:Zmarli w XI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Włoscy antypapieże