Krzyk ostateczny – zbiór wierszy Władysława Broniewskiego wydany w 1938 roku w Warszawie, pisanych przez niego od 1933 roku.
Dotyczą katastroficznej obawy przed faszyzmem i wybuchem wojny. Autor przekazuje we wierszach swoją wiarę w posłannictwo poezji i wartość pracy. W utworach Cześć i dynamit i No pasaran! uwidacznia swoją solidarność z walczącym ludem hiszpańskim. Zawierają także przeżycia z więzienia, rozrachunku życiowego. Jest to poezja dojrzała, aktualna ideowo. W znacznej części wierszy przeważa nastrój niepokoju, w innych wyraźna jest tonacja patriotyczna.
Wydanie zbioru zostało wznowione w 1946. Niektóre wiersze doczekały się kilku przedruków w innych zbiorach poezji Broniewskiego.
Wiersze z tomu Krzyk ostateczny Krzyk Ostateczny, Do przyjaciół-poetów, Twarde ręce, Na Śmierć Andrzeja Struga, Cześć i dynamit, No pasaran, Miasto Rodzinne, Mannlicher, Mój pogrzeb, Magnitogorsk albo rozmowa z Janem (wycięty przez cenzurę), Hawrań i Murań, Zachód, Brzoza, Scherzo, Noc, Ulica Miła, Poeta i Trzeźwi, Bar <Pod Zdechłym Psem>, W Pociągu
Przypisy
Kategoria:Twórczość Władysława Broniewskiego Kategoria:Polskie zbiory poetyckie Kategoria:Utwory literackie z 1938