Łojotok – nadmierne wydzielanie łoju wytwarzanego przez gruczoły łojowe na powierzchnię skóry. Występuje w łojotokowym zapaleniu skóry, a także łojotokach dziecięcych.
Objawy Powoduje szybkie przetłuszczanie się włosów, żółtawą i lśniącą skórę twarzy, skłonność do takich chorób łojotokowych jak łupież łojotokowy i łojotokowe zapalenie skóry. Skłonność do łojotoku jest cechą genetyczną ale też zależy w pewnej mierze od wpływu hormonów płciowych (niekorzystny wpływ androgenów i progesteronu, korzystny estrogenów). Z tego względu łojotok jest szczególnie nasilony w okresie pokwitania i przekwitania, przy zaburzeniach hormonalnych i przemiany materii.
Zimno nasila produkcję łoju, ekspozycja na słońce – zmniejsza ją. Istnieją sprzeczne zdania na temat, czy chemiczny skład łoju i ewentualne zmiany jego składu mają wpływ na łojotokowe choroby skóry. Łojotok dotyczy skóry głowy owłosionej (wspomniany już łupież łojotokowy) i skóry gładkiej głównie w okolicy czoła, nosa i okolicy międzyłopatkowej pod postacią trądziku pospolitego i trądziku różowatego.
Łojotok jest to zwiększona czynność gruczołów łojowych. Wydzielanie i wytwarzanie łoju podlega wpływom fizjologicznym.
Pierwsze nasilenie pracy gruczołów łojowych obserwuje się w okresie niemowlęcym, następne zaś w okresie dojrzewania płciowego. Wówczas też mogą wystąpić pierwsze objawy trądzika pospolitego.
Na regulację wydzielania łoju mają wpływ następujące czynniki:
nadmiar androgenów, niedobór witaminy A (jej brak zwiększa skłonność do rogowacenia ujść mieszków włosowych), niedobór witaminy E (witamina utrudnia proces utleniania nienasyconych kwasów tłuszczowych), niedobór witaminy B2 (ryboflawina – reguluje procesy przemiany komórkowej i rogowacenia) i PP (kwas nikotynowy – wpływa na przemianę wodną w skórze, proces utleniania, rozszerza naczynia krwionośne, zapobiega zatruciom przy stosowaniu antybiotyków, ma działanie światłoodczulające), niedobór witaminy C: uszczelnia naczynia krwionośne, wzmaga odporność organizmu, reguluje czynność wydzielniczą, działa przeciwalergicznie; tzn. uszczelnia śródbłonek naczyniowy, poprawia czynność tkanki łącznej, jest niezbędny do właściwej regeneracji kolagenu, wykazuje również działanie synergiczne, tj. potęgujące, reguluje działanie witaminy E.
Leczenie Łojotok można leczyć:
witaminami, hormonalnie, dietetycznie – dieta powinna zawierać duże ilości białka, witamin, soli mineralnych, należy ograniczyć spożycie tłuszczów i cukrów oraz unikać ostrych przypraw, używek, słodyczy, klimatycznie – spacery, gimnastyka na świeżym powietrzu, higieniczny tryb życia, miejscowo.
Jeśli zmiany spowodowane łojotokiem występują nie tylko na twarzy, ale także na dekolcie, ramionach i plecach, to można polecić jeden z najstarszych sposobów pielęgnacji, jakim jest kąpiel ziołowa. W tym celu można użyć naparu z rumianku, łopianu, dziurawca, podbiału, rozmarynu, skrzypu, tymianku, nagietka i szałwii. Odpowiednia dieta, odpoczynek, przebywanie na świeżym powietrzu, właściwe dotlenienie, wyeliminowanie stresów, niepalenie papierosów itp. mają duży wpływ na ogólną poprawę cery pacjenta.
Klasyfikacja ICD10 kod ICD10 nazwa choroby Łojotokowe zapalenie skóry Łojotok głowy Dziecięce łojotokowe zapalenie skóry Inne łojotokowe zapalenie skóry Nieokreślone łojotokowe zapalenie skóry Bibliografia
Kategoria:Objawy chorobowe