Opór wewnętrzny ogniwa – występujący wewnątrz ogniwa chemicznego opór elektryczny, którego przyczyną są: ograniczona szybkość procesów chemicznych zachodzących w ogniwie, reakcje uboczne (niekorzystne) zachodzące w ogniwie.
Opór wewnętrzny ma wpływ na napięcie na zaciskach ogniwa, gdy pobierany jest z niego prąd. Spadek napięcia na oporze zewnętrznym można zapisać zgodnie z drugim prawem Kirchhoffa wzorem
gdzie:
Stąd wynika, że
gdzie: – siła elektromotoryczna ogniwa, U – mierzone napięcie, Uw – spadek napięcia w ogniwie wywołany jego oporem wewnętrznym, rw – opór wewnętrzny ogniwa, I – natężenie prądu płynącego w obwodzie.
Pomiaru oporu wewnętrznego nie należy dokonywać bezpośrednio omomierzem (co doprowadziłoby do zwarcia ogniwa). Można jednak tego dokonać mierząc spadek napięcia po obciążeniu rezystorem.
gdzie: – opór wewnętrzny ogniwa, – opór rezystora, – napięcie na zaciskach ogniwa bez obciążenia, – napięcie po podłączeniu rezystora.
Wartość oporu wewnętrznego zależy od typu ogniwa i jest rzędu ułamka oma. W miarę zużycia opór ten rośnie.
Zobacz też ogniwo galwaniczne opór elektryczny
Kategoria:Elektrochemia