Bizmutynit – minerał z gromady siarczków. Jest minerałem średniotemperaturowych hydrotermalnych żył kruszcowych. Nazwa pochodzi od składu chemicznego minerału.
Charakterystyka Właściwości Tworzy kryształy o pokroju słupkowym lub igiełkowym wykazujące delikatne, podłużne zbrużdżenia. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, łuskowych. Jest miękki, krajalny, strugalny, nieco giętki, ale nie sprężysty. Często zawiera domieszki: selenu, antymonu, złota, ołowiu, żelaza, miedzi. Jest izostrukturalny z antymonitem.
Występowanie Występuje w średniotemperaturowych, hydrotermalnych żyłach kruszcowych. Niekiedy w pegmatytach i utworach kontaktowo – metasomatycznych. Zazwyczaj jest znajdowany w towarzystwie chalkopirytu, pirotynu, pirytu, markasytu, arsenopirytu, wolframitu, kwarcu, kasyterytu, bizmutu rodzimego, złota, galeny, syderytu, berylu, topazu.
Miejsca występowania: Na świecie: Boliwia – Tazna, Chorolque, Peru – Cerro de Pasco, USA – Connecticut, Rosja – Zabajkale, Włochy – okolice Turynu, Elba, Wielka Brytania, Czechy, Rumunia.
W Polsce: stwierdzony został tylko na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie Zawiera 81,3% Bi – najlepsze źródło otrzymywania bizmutu. Jest interesujący dla kolekcjonerów. Piękne kryształy pochodzą z USA i Meksyku.
Zobacz też bizmut
Przypisy
Bibliografia O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” – 1996 W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski, Wyd. „Antykwa” – 1998 J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów, Videograf II Sp. z o. o – 2003 W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma-Press” 2003 J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały, Wyd. Multico 1997
Kategoria:Siarczki (minerały) Kategoria:Kruszce i rudy Kategoria:Bizmut