Gaetano Scirea

Gaetano Scirea (ur. 25 maja 1953 r. w Cernusco sul Naviglio, zm. 3 września 1989 r. w Babsku) – włoski piłkarz, grał na pozycji stopera. Piłkarską przygodę rozpoczął w Atalancie Bergamo. Jeden z najlepszych obrońców Serie A. W 1975 został członkiem Juventusu.

Życiorys Kariera piłkarska Atalanta W Serie A zadebiutował 24 września 1972 roku. Mimo słabych początków w drużynie, Scirea jeszcze przez rok pozostał w Bergamo i do Serie A powrócił już jako zawodnik Juventusu.

Juventus W 1974 roku związał się z Juventusem Turyn na czternaście lat. Był silnym punktem ekipy, która swego czasu nie miała sobie równych. Z Juve zdobył wiele trofeów, aż siedem razy był mistrzem Włoch.

Kariera reprezentacyjna Brał udział w trzech finałach mistrzostw świata. Na pierwsze w Argentynie – niecałe trzy lata po reprezentacyjnym debiucie (30.12.1975 Włochy – Grecja 3:2). Podopieczni Enzo Bearzota na pewno nie zawiedli, dotarli do strefy medalowej i w meczu o trzecie miejsce ulegli 1:2 Brazylii. Scirea wystąpił we wszystkich siedmiu meczach. Zanim nadszedł pamiętny dla Włochów turniej w Hiszpanii, dwa lata wcześniej odbyły się mistrzostwa Europy, które organizowali. Ostatnim dla nich sprawdzianem przed Euro'80 był towarzyski mecz z Polską. Na Stadio Comunale w Turynie padł remis 2:2, a Scirea w 24 minucie strzelił pierwszego gola dla drużyny narodowej. Natomiast sam turniej Azzurri znów zakończyli tuż za podium. Na początek Espana'82 Włosi zmierzyli się z biało-czerwonymi. Dla Scirei było to o tyle ważny, że 50 występ w narodowej koszulce. Na Estadio Balaidos w Vigo gole nie padły, jedni z faworytów turnieju nie potrafili również wygrać z Peru oraz Kamerunem i w słabym stylu awansowali do najlepszej dwunastki. I dopiero od tego momentu rozpoczął się ich wielki popis. Pokonali Argentynę z Diego Maradoną i Mario Kempesem w składzie, a następnie okazali się nieznacznie lepsi od szalenie widowiskowo grającej Brazylii. Na fali entuzjazmu drużyna Bearzota, której kapitanem był ponad czterdziestoletni Dino Zoff, nadspodziewanie łatwo pokonała Polskę i w finale nie dała szans RFN. Scirea zaliczył kolejnych siedem świetnych spotkań i został wybrany do najlepszej jedenastki mistrzostw. Cztery lata później obrońcy tytułu zawiedli na całej linii. Nie bez kłopotów wyszli z grupy, gdzie za rywali mieli Bułgarię, Argentynę i Koreę Południową, ale już w 1/8 finału nie sprostali Francji. Cztery ostatnie mecze w reprezentacji Włoch Scirea zaliczył jako kapitan.

Wypadek i śmierć 3 września 1989 roku na trasie Łódź-Warszawa doszło do wypadku, w którym zginęli tłumaczka Barbara Jarnuszkiewicz, kierowca Henryk Pająk, oraz Scirea, wówczas drugi trener Juventusu (Włoch przybył do Polski na kilka dni, aby obejrzeć w akcji drużynę Górnika Zabrze). Zderzenie było silne, w momencie wypadku wybuchły cztery kanistry z benzyną. Uratował się tylko Andrzej Zdebski, ówczesny działacz Górnika Zabrze, który wypadł przez szybę z powodu niezapiętych pasów. Pozostali spłonęli żywcem. Po ugaszeniu pożaru milicja potrzebowała kilkunastu godzin, aby zidentyfikować ofiary wypadku.

Pogrzeb Został pochowany w grobowcu rodziny żony, około stu pięćdziesięciu kilometrów od Turynu, w niewielkim położonym na wzgórzu miasteczku Morsasco.

Styl gry „Jego styl gry każdemu musiał przypaść do gustu. Chętnie włączał się w akcje ofensywne, nie zapominając przy tym o podstawowych obowiązkach. Z gry obronnej uczynił sztukę. Poruszał się po boisku z niezwykłą elegancją, interweniował skutecznie oraz zgodnie z przepisami. Stał się synonimem gry fair. Ani razu w całej karierze, na którą złożyło się ponad 650 oficjalnych meczów, nie otrzymał czerwonej kartki, zawsze szanował rywali oraz sędziów i sam był niezwykle szanowany.”źródło: Piłka Nożna Plus

Upamiętnienie Pamięć piłkarza została uczczona poprzez nazwanie jego imieniem centrum prasowego mistrzostw świata w 1990 roku. Także trybuna, na której zasiadali na Stadio delle Alpi najwierniejsi i najgłośniej dopingujący kibice Juve, nosiła nazwę Gaetana Scirei – podobnie jak ulica, przy której znajduje się obecnie stadion Juventusu.

Kluby Atalanta BC (1972–1975) Juventus F.C. (1975–1988).

Sukcesy Z reprezentacją Włoch Mistrz Świata (1982).

Z Juventusem Puchar Interkontynentalny (1985) Puchar Europy (1984–85) Puchar Zdobywców Pucharów (1983–84) Puchar UEFA (1976–77) Superpuchar Europy (1984) Mistrz Włoch (1974–75, 1976–77, 1977–78, 1980–81, 1981–82, 1983–84, 1985–86) Puchar Włoch (1978–79, 1982–83)

Przypisy

Bibliografia Statystyki na Playerhistory.com

Kategoria:Reprezentanci Włoch w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze Atalanty BC Kategoria:Piłkarze Juventus F.C. Kategoria:Zdobywcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1978 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 1980 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1982 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1986 Kategoria:Urodzeni w 1953 Kategoria:Zmarli w 1989 Kategoria:Włoskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Mistrzowie Świata w Piłce Nożnej Kategoria:Zdobywcy Pucharu Interkontynentalnego w piłce nożnej