Kinkażu żółty, wikławiec, chwytacz (Potos flavus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny szopowatych (Procyonidae).
Systematyka Takson po raz pierwszy opisany przez Johanna Schrebera w 1774 roku pod nazwą Lemur flavus. Jako miejsce typowe autor wskazał góry Jamajki, zmienione przez Oldfielda Thomasa na Surinam. Jedyny przedstawiciel rodzaju Potos utworzonego przez Étienne Geoffroy Saint-Hilaire’a i Frédérica Cuviera w 1795 roku.
Podstawowe dane mały|lewo Długość ciała: 42–57 cm Ogon: do 60 cm Masa ciała: 1,5–4,5 kg Długość życia: w niewoli do 40 lat, w naturze przeciętnie 29 lat Długość ciąży 112–118 dni Liczba młodych: 1
Wygląd Ubarwienie futerka jest żółte lub brązowo-szare z szarym podkładem. Ma duże oczy i małe uszy. Krótkie nogi mają po 5 palców każda. Każdy palec zakończony jest ostrym pazuremLuigi Boitani, Simon & Schuster's Guide to Mammals. Simon & Schuster/Touchstone Books. 1984. ..
Występowanie Kinkażu występuje od wschodniej i południowej części gór Sierra Madre w Meksyku przez Amerykę Centralną po Peru, Boliwię i Brazylię. Występuje na wysokościach do 2500 m n.p.m. Ssaki te mieszkają w zamkniętych baldachimach lasów tropikalnych, od terenów nizinnych do lasów regla i lasu wtórnego.
Tryb życia Prowadzi nadrzewny tryb życia. Kinkażu to nocne zwierzęta, szczyt ich aktywności przypada zwykle na godziny 19 – 24 oraz na godzinę przed świtem. W dzień śpią w dziuplach lub w zacienionych splotach liści. Unikają bezpośredniego kontaktu ze światłem słonecznym. Występuje samotnie, parami lub w małych grupkach. Zjada owoce, miód, nektar, jaja i pisklętaGlatston, A.R. 1994. The red panda, olingos, coatis, raccoons, and their relatives: status survey. IUCN. s. 103. . Owoce stanowią główny składnik ich diety (ok. 90%). Spośród 78 zjadanych gatunków największy udział mają figowce (Ficus) z rodziny morwowatych (Moraceae). Podobnie jak szopy, mają niezwykłe zdolności manipulatorskie. Mają krótkie włosy i w pełni chwytny ogon, którego używają jako piątej ręki w czasie wspinaczki po drzewach. Ogona nie używają do chwytania jedzenia. Mają gruczoły zapachowe w pobliżu ust, w gardle, na brzuchu pozwalają na oznaczenie terytorium i trasy podróży.
Status IUCN klasyfikuje kinkażu żółtego jako gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy. Do potencjalnych zagrożeń dla gatunku należą wylesianie, chwytanie osobników w celu ich sprzedaży oraz polowania dla mięsa i futra.
Podgatunki Wyróżnia się siedem podgatunków kinkażu: P. flavus chapadensis P. flavus chiriquensis P. flavus flavus P. flavus megalotus P. flavus meridensis P. flavus modestus P. flavus nocturnus
Uwagi
Przypisy Nazwa polska za:
Linki zewnętrzne Potos flavus – kinkażu żółty – opis hodowli w niewoli na stronie terrarium.com.pl
Kategoria:Szopowate Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1774 roku