Reprezentacja Polski w futsalu mężczyzn – zespół piłkarski, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Nożnej (Grupa ds. Futsalu, działająca w ramach Komisji ds. Futsalu i Piłki Plażowej PZPN).

Aktualny skład Kadra na zgrupowanie i mecz z Bośnią i Hercegowiną Numer Zawodnik Data urodzenia KlubBramkarze1.Michał Kałuża22 lipca 1998Rekord Bielsko-Biała12.Krzysztof Iwanek26 lipca 2000Texom Eurobus PrzemyślZawodnicy z pola4.Piotr Skiepko25 lutego 1995Jagiellonia Białystok5.Kacper Sendlewski12 marca 2002Constract Olsztyn6.Paweł Kaniewski20 października 1995Constract Olsztyn7.Mikołaj Zastawnik2 września 1996Rekord Bielsko-Biała9.Kacper Pawlus9 sierpnia 2006Rekord Bielsko-Biała10.Sebastian Leszczak20 stycznia 1992BSF ABJ Bochnia11.Jakub Raszkowski10 sierpnia 2000Constract Olsztyn13.Tomasz Kriezel (K)29 sierpnia 1993Piast Gliwice17.Rajmund Sjecla6 września 2000GI Malepszy Arth Soft Leszno Pedro Gabriel Góes2 kwietnia 1997Jaxan Śląsk WrocławMateusz Madziąg17 listopada 1996We-Met Futsal Club Kamienica KrólewskaMartín Solzi4 maja 1995Wiara Lecha Poznań Selekcjoner: Błażej Korczyński

Ostatnio powołani Gracze powołani do reprezentacji Polski w ciągu ostatnich 12 miesięcy: Zawodnik Data urodzenia KlubOstatnie powołanieBramkarzeMichał Widuch11 kwietnia 1992Piast Gliwicevs 11 kwietnia 2026Zawodnicy z polaMichał Kubik²7 maja 1990Rekord Bielsko-BiałaUEFA Futsal Euro 2026Sebastian Grubalski1 listopada 1999Constract Olsztynvs 11 kwietnia 2026Albert Betowski29 września 2004GI Malepszy Arth Soft Lesznovs 11 kwietnia 2026Maciej Jankowski5 marca 1999FC Toruńvs 11 kwietnia 2026Szymon Licznerski15 lipca 2005Constract Lubawavs 11 kwietnia 2026Jakub Kąkol4 sierpnia 1996GI Malepszy Arth Soft Lesznovs 17 grudnia 2025 vs 18 grudnia 2025

vs

21 grudnia 2025Jacek Dzienis7 listopada 1994Jagiellonia Białystokvs 19 października 2025

vs 21 października

2025Michał Marek4 lipca 1993Rekord Bielsko-BiałaUEFA Futsal Euro 2026Grzegorz Haraburda7 czerwca 2006Rekord Bielsko-BiałaUEFA Futsal Euro 2026 ¹ – wycofany z kadry z powodu kontuzji

² – zakończył karierę reprezentacyjną

- powołany do reprezentacji U-19

Reprezentanci Polski z ponad 100 występami w reprezentacji PolskiWedług zasady, wpis do protokołu meczowego = występ +L.p.Imię i nazwiskoPozycjaData urodzeniaLata gry w reprezentacji PolskiIlość występów1.Michał KubikZawodnik z pola7 maja 19902011-20261652.Bartłomiej NawratBramkarz15 lipca 19842006-20241613.Tomasz Kriezel Zawodnik z pola29 sierpnia 1993od 20131314.Krzysztof KuchciakZawodnik z pola12 sierpnia 19701994-20061065.Marcin MikołajewiczZawodnik z pola22 października 19822011-20191056.Dominik SoleckiZawodnik z pola17 lipca 19902012-20221047.Michał KałużaBramkarz22 lipca 1998od 20161028.Mikołaj ZastawnikZawodnik z pola2 września 1996od 2015100

Historia

1992-1994 - Początki W 1991 r. powołano – działającą w ramach Polskiego Związku Piłki Nożnej – Komisję ds. Futsalu (wówczas pod nazwą Komisja Mini Piłki Nożnej). Pod koniec tego samego roku do Polskiego Związku Piłki Nożnej trafiło zaproszenie na jeden z eliminacyjnych turniejów 2. Mistrzostw Świata, organizowanych przez FIFA. To wydarzenie stało się impulsem do utworzenia – w styczniu 1992 r. – futsalowej reprezentacji Polski, bowiem piłkarska centrala podjęła decyzję o przystąpieniu biało-czerwonych do walki o mundial. Funkcję selekcjonera powierzono Krzysztofowi Sobieskiemu, który pod koniec kariery zawodniczej poznał tajniki halowego futbolu w Stanach Zjednoczonych. Ostatecznie do boju o MŚ 1992 stanęło 10 reprezentacji europejskich, które podzielono na dwie 5-drużynowe grupy. Pierwsza grupa rozgrywała turniej eliminacyjny w Katanii, zaś druga w kwietniu 1992 r. w Walencji. Polacy trafili do drugiej z nich, a ich rywalami zostały reprezentacje Czechosłowacji, Hiszpanii, Węgier i Wspólnoty Niepodległych Państw. Według ówcześnie obowiązujących przepisów FIFA, krajowe reprezentacje w tej odmianie futbolu musiały składać się z piłkarzy amatorów niezgłoszonych z żadnym klubie zawodowym 11-osobowej piłki nożnej.

Po kilku tygodniach organizacyjno-sportowych przygotowań powołano drużynę, która miała powalczyć o dobry wynik w debiutanckiej imprezie. Z uwagi na brak wolnych terminów, przed wylotem do Hiszpanii nie zdążono rozegrać ani jednego oficjalnego meczu, więc pierwsze spotkanie międzypaństwowe reprezentacja rozegrała już podczas wspomnianego turnieju kwalifikacyjnego – 21 kwietnia 1992 w Burjassot koło Walencji – przeciwko Wspólnocie Niepodległych Państw remisując 7:7 (3:4), zaś pierwszego w dziejach gola zdobył dla niej Artur Załęcki (gracz Vulcana Warszawa). W swym drugim pojedynku – rozegranym 22 kwietnia 1992 w Riba-roja de Túria – narodowa reprezentacja odniosła swe pierwsze zwycięstwo, pokonując 3:2 (3:1) wspólną reprezentację Czech i Słowacji. Po remisie 3:3 (1:1) z Węgrami (23 kwietnia 1992 w Burjassot) uzyskała ona awans do zaplanowanego w Hongkongu turnieju finałowego, zaś na koniec uległa (25 kwietnia 1992 w Burjassot) gospodarzom 1:7 (1:3), zajmując tym samym 2. miejsce w końcowej tabeli (awans do MŚ uzyskały 3 czołowe ekipy: Hiszpania, Polska i Wspólnota Niepodległych Państw).

Latem 1992 r. obowiązki trenera reprezentacji przejął Andrzej Góral. Przygotowania do mundialu były bardzo krótkie, a najdłuższe zgrupowanie trwało 5 dni (dla porównania, zgrupowanie reprezentacji Hongkongu trwało około pół roku). W październiku 1992 r. biało-czerwoni po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowali się w kraju – podczas rozgrywanego we Władysławowie (Cetniewie) towarzyskiego turnieju o Puchar Interbanku (ówczesnego głównego sponsora reprezentacji) – pokonując w inauguracyjnym spotkaniu Łotwę 10:2 (8:0), następnie ulegając Czechom 0:1 (0:0) i pokonując Rosję 9:2 (3:2). Powołania do 12-osobowej kadry na MŚ całkowicie uwzględniały wytyczne FIFA, bowiem trener Andrzej Góral wybrał najprawdziwszych amatorów, grających na co dzień najwyżej w ówczesnej III lidze. Nie było to oczywistością w przypadku paru innych zakwalifikowanych do mistrzostw drużyn. Funkcję kapitana powierzono Józefowi Żymańczykowi, zaś ewenementem na skalę światową był Piotr Przychodzeń, który nigdy nie grał – ani nawet nie trenował – w drużynie tradycyjnego futbolu, zaś w kadrze futsalowej rozegrał wszystkie spotkania od pierwszego z reprezentacją Wspólnoty Niepodległych Państw, a następnie wszystkie na MŚ. W azjatyckim turnieju Polacy pewnie przeszli I fazę (I rundę grupową). 15 listopada 1992, na inaugurację, będącą zarazem meczem otwarcia mistrzostw pokonali gospodarzy 4:2 (2:1), a następnie – dwa dni później – Nigerię 5:4 (3:1), co dało awans do II rundy grupowej, stanowiącej ćwierćfinały. W ostatnim spotkaniu I etapu ulegli 2:3 (2:3) Argentynie co spowodowało, że w końcowej tabeli grupy A zajęli 2. miejsce. W II fazie przegrali wszystkie 3 pojedynki: 0:2 (0:0) z Iranem, 1:4 (0:3) z Belgią i 3:7 (1:5) z Hiszpanią.

Niespodziewanie dobry występ w MŚ doprowadził na przełomie 1992 i 1993 r. do poważnych zmian organizacyjnych rodzimego futsalu, czego skutkiem było przekształcenie Wydziału Piłki Nożnej Pięcioosobowej PZPN w – dysponujące znacznie większą autonomią – Polskie Towarzystwo Piłki Nożnej Pięcioosobowej, ściśle ze związkiem współpracujące (które podpisało również umowę o współpracy z TKKF oraz Polską Partią Przyjaciół Piwa). Pojawiło się kilku mniejszych sponsorów z całej Polski. Na początku stycznia 1993 r. pracę z reprezentacją rozpoczął Janusz Kupcewicz (wcześniej asystent Andrzeja Górala), z którym wiązano spore nadzieje. Przyjęto długofalową strategię działania, polegającą na stopniowym wprowadzaniu do kadry licznej grupy młodych zawodników, którzy mieli korzystać z wiedzy i autorytetu medalisty MŚ 1982 oraz doświadczeń starszych graczy, a za główny cel obrano awans do "eksperymentalnych" Mistrzostw Europy 1996, dający jednocześnie kwalifikację do Mistrzostw Świata 1996. Sprzyjał temu terminarz, bowiem do października 1995 r. nie zaplanowano żadnych meczów o stawkę. Jednak pod wodzą Janusza Kupcewicza reprezentacja Polski rozegrała jedynie 5 spotkań towarzyskich, z których na uwagę zasługują: zwycięstwo 8−2 nad Słowacją w Gliwicach oraz wyjazdowe porażki 0:6 i 2:5 z Czechami).

W styczniu 1994 r. – jak się okazało na zaledwie 3 miesiące – reprezentację objął Michał Globisz (wcześniej asystent Janusza Kupcewicza), z którą oprócz 4 meczów towarzyskich (m.in. przegrane 4:9 i 4:7 z Holandią) wziął udział w – rozegranym w marcu w Mediolanie – silnie obsadzonym Turnieju FIFA. W międzyczasie kadra straciła głównego sponsora – Interbank.

1994-2001 - Era Sowińskiego i pierwsze Euro Polaków Jesienią 1994 r. obowiązki selekcjonera powierzono Romanowi Sowińskiemu, który – jak do tej pory – okazał się być najdłużej pracującym na tym stanowisku trenerem. Znacząco odmłodził on zespół narodowy i od początku przyjął strategię gry przeciw możliwie jak najsilniejszym rywalom, by podnosić poziom gry poprzez podpatrywanie najlepszych "w praniu". Dlatego pierwsze spotkania pod opieką Romana Sowińskiego to głównie porażki, w tym jedna wysoka 4:11 (2:4) w Egerze z Węgrami. Brakiem awansu zakończył się również turniej eliminacyjny do Mistrzostw Europy 1996, przeprowadzony w dniach 24-29 października 1995 w Holandii. W gronie 6 drużyn reprezentacja Polski zajęła zaledwie 4. miejsce, ulegając 4:6 Azerbejdżanowi, 1:2 Holandii i 4:7 Chorwacji, remisując 0:0 ze Słowacją i pokonując 3:1 Czechów.

Do połowy listopada 1998 r. reprezentacja Polski rozgrywała wyłącznie mecze towarzyskie, przygotowujące do eliminacji Mistrzostw Europy 1999, z których na uwagę zasługuje zwycięstwo 7:1 (2:1) nad Holandią w Legnicy w dniu Narodowego Święta Niepodległości 1997 r. Turniej kwalifikacyjny do ME 1999 z udziałem Polaków odbył się w Dubrowniku w dniach 18-21 listopada 1998 z udziałem 4 zespołów. "Biało-czerwoni", zajęli w nim 2. miejsce i po raz kolejny nie wywalczyli promocji do finałów ME (wygrana 13:5 nad Słowacją oraz remisy 7:7 z Chorwacją i 3:3 z Andorą). W październiku 2000 r. - po wygraniu turnieju eliminacyjnego w Zabrzu (m.in. ogranie 3:0 Portugalii) - "biało-czerwoni" po raz pierwszy w historii uzyskali awans do Mistrzostw Europy. Na turnieju finałowym w 2001 przegrali wszystkie trzy spotkania grupowe, ostatecznie zajmując 8. miejsce. W 2003 r. została powołana reprezentacja U-21, a w 2010 r. – reprezentacja U-19. Po Euro trener Roman Sowiński zrezygnował z posady selekcjonera.

2001-2004 - Latacz, Bęben, Kwiatkowski, Łach, Nowicki. Zmarnowana szansa Zastąpił go na trzy miesiące Leszek Latacz, w czasie jego kadencji Polska pokonała Włochy w Legnicy, a Latacza w lutym 2002 Marek Bęben. Za kadencji Bębna kadra zremisowała z Włochami, ale też zaliczyła blamaż w Moskwie z Rosją (1:10). Polska pod wodzą trenera zagrała też w eliminacjach do MŚ 2004 w Chińskim Tajpej, pokonała Azerbejdżan 6:1 i 13:0 Cypr w cypryjskiej Larnace. Po przegranym 2:7 w Chorzowie i 2:7 w Lizbonie (r. 4:14) barażu z Portugalią Polska nie awansowała na ten turniej, a PZPN nie przedłużył umowy z Markiem Bębnem. Zastąpił go Stanisław Kwiatkowski. Przygodę zaczął w 2004 r. od blamażu w Sarajewie w el. ME 2005, porażek z Bośnią 3:5, Włochami 2:11 i remisu z Macedonią Płn. 1:1, skończył ją w tym samym roku. W październiku zastąpił go Władysław Łach i poprowadził Polaków do końca 2004 roku.

Na dwumecz z Portugalią w 2005 r. zastąpił go Mirosław Nowicki. Reprezentacja Polski jednak przegrała 0:7 i 0:4, przez co Nowicki stał się de facto jedynym selekcjonerem, u którego Polska nie strzeliła ani jednej bramki.

2005-2008 - Renesans, którego nie wykorzystaliśmy