Jerzy Felicjan Sapieha herbu Lis (ur. 1680 – zm. 3 września 1750 w Skrzeszowie nad Bugiem) – kuchmistrz wielki litewski w latach 1708–1709, starosta wilkowski, wojewoda mścisławski, generał major wojsk litewskich od 1708, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1717 roku, w 1748, wicemarszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1721 rokuHerbarz polski, t. I, Lipsk 1839-1846, s. 382.. Dnia 16 marca 1726, idąc w ślady ojca, został po Rybińskim generałem artylerii koronnej. Odznaczony Orderem Orła BiałegoKawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 179..
Życiorys Był synem Franciszka Stefana, bratem Jana Kazimierza i Józefa Franciszka.
Prawdopodobnie towarzyszył bratu w zagranicznych podróżach edukacyjnych w latach 1697–1701.
Stanisława Leszczyńskiego w przeciwieństwie do większości rodu Sapiehów początkowo nie poparł, dopiero po zniszczeniu jego dóbr przez wojska szwedzkie pod koniec 1707 przyłączył się do braci, przebywając ze starszym bratem Janem Kazimierzem, podówczas już hetmanem wielkim cały szlak bojowy do końca 1709 r.
Uzyskawszy amnestię nie angażował się przez kilka lat w sprawy polityczne]. Posłował na sejm w latach 1720, 1724, 1729, 1732 i 1733.
Był posłem województwa nowogródzkiego na sejm elekcyjny 1733 rokuPorządek na Seymie Walnym elekcyi między Warszawą a Wolą dnia 25 Sierpnia roku Pańskiego 1733 postanowiony ; Actum in Curia Regia Varsaviensi 1733 sub tempus moderni interregni, feria tertia in crastino festi S. Matthaei Apostoli et Evangelistae anno Domini 1733, s. 58.. W 1733 roku podpisał elekcję Stanisława LeszczyńskiegoJerzy Dunin-Borkowski i Mieczysław Dunin-Wąsowicz, Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. Lwów 1910, s. 199., przy którego boku działał do zajęcia Gdańska w 1734. Należał do najbardziej zaufanych ludzi Leszczyńskiego. Aresztowany w obozie rosyjskim w Pruszczu. Po zwolnieniu uznał Augusta III nawołując do jego uznania zwolenników Leszczyńskiego, argumentując dalszy opór jako beznadziejny i przynoszący same straty.
Jego żoną była Katarzyna Radomicka, córka Macieja Radomickiego, wojewody inowrocławskiego, poznańskiego i kaliskiego oraz Konstancji Zalewskiej.
Posłował na sejm 1738. W 1742 został mianowany wojewodą mścisławskim.
Był prawdopodobnie autorem powiedzenia Polska nierządem stoi, wypowiedzianym na sejmie roku 1748.
Zmarł 3 września 1750 w Skrzeszowie nad Bugiem.
Przypisy
Kategoria:Elektorzy Stanisława Leszczyńskiego (1733) Kategoria:Generałowie majorowie armii Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Kuchmistrze wielcy litewscy Jerzy Felicjan Sapieha Kategoria:Wicemarszałkowie Trybunału Głównego Koronnego Kategoria:Wojewodowie mścisławscy Kategoria:Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie za panowania Augusta III Sasa Kategoria:Starostowie wilkowscy Kategoria:Marszałkowie Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo nowogródzkie) Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1724 (zalimitowany) Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1729 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1738 Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny 1732 Kategoria:Posłowie na sejm elekcyjny 1733 Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1680 Kategoria:Zmarli w 1750