Edward Doliwa-Falkowski (ur. w Twerze, zm. 16 kwietnia 1998 w Brwinowie) – polski fotografik.
Życiorys Ukończył studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Do wybuchu II wojny światowej fotografował amatorsko. We wrześniu 1939 jak wachmistrz walczył w szeregach Grupy Operacyjnej Kawalerii dowodzonej przez gen. Władysława Andersa. Po nieudanej próbie przedarcia się ku granicy węgierskiej, pod Zamościem dostał się do niewoli niemieckiej. Uciekł wyskakując z jadącego pociągu jenieckiego i przedostał się do Warszawy.
Podczas okupacji niemieckiej imał się różnych zajęć – pracował na budowie, śpiewał w kawiarni, roznosił węgiel, w końcu trafił do sklepu fotograficznego Jerzego (Georga) Peschta przy ulicy Brackiej 18, a następnie otworzył własny na ulicy Szpitalnej. Z polecenia Stefana Grota Roweckiego wykonywał duplikaty zdjęć Niemców, świadczące o popełnianych przez nich zbrodniach. Laboratorium wraz ze sprzętem i archiwum, trafione bombą w sierpniu 1944, uległo całkowitemu zniszczeniu. Po powstaniu warszawskim wraz z synem został wywieziony do Starachowic, skąd pieszo przedostał się do Częstochowy, gdzie mieszkała jego rodzina (szwagier).
W lutym 1945 na zlecenie Biura Odbudowy Stolicy wykonał fotografie zniszczeń Warszawy, które wraz z pracami Zofii Chomętowskiej stanowiły trzon wystawy Warszawa oskarża (1945). Była to pierwsza wystawa pokazywana w powojennej Polsce i za granicą. Po powrocie do Warszawy zamieszkał w domu teściów przy ulicy Hożej 72. Przez kilka lat prowadził sklep fotograficzny przy ulicy Śniadeckich 18. Wspólnie z Janem Bułhakiem, Marianem Dederką, Zbigniewem Pękosławskim i Jerzym Benedyktem Dorysem w roku 1946 powołał Związek Polskich Artystów Fotografików, w którym kierował sekcją fotografii krajoznawczej.
Ze względu na „niewłaściwe pochodzenie klasowe” przez wiele lat szykanowany, mimo jednoczesnego wykorzystywania jego prac do publikacji. W roku 1954 w ramach serii: "Biblioteka Fotoamatora" wydał podręcznik Fotografia krajoznawcza. Publikował na łamach czasopism, m.in. „Płomyk”, "Płomyczek", "Przyjaciółka". Oprócz tego fotografie Falkowskiego opublikowano w dwóch popularnych albumach: Warszawskie Konfrontacje (Sport i Turystyka, 1968), oraz Warszawiacy (Interpress, 1970, z tekstem Olgierda Budrewicza).
W roku 1989 swoje archiwum obejmujące ok. 50 tys. negatywów podarował Centrum Fotografii Krajoznawczej PTTK im. Waldemara Dońca w Łodzi.
Przypisy
Linki zewnętrzne Fotografie Edwarda Falkowskiego w zbiorach Muzeum Warszawy
Kategoria:Ludzie związani z Brwinowem Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Fotografików Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1998 Kategoria:Ludzie urodzeni w Twerze