Д, Дд (de) – litera alfabetu cyrylickiego oznaczająca spółgłoskę []. Powstała wprost z greckiej litery Δ i, zależnie od kroju czcionki, może się do niej mniej lub bardziej zbliżać.
W niektórych pozycjach oznacza spółgłoskę miękką: w języku bułgarskim przed И, Ю, Я – []; w języku rosyjskim przed Е, Ё, И, Ь, Ю, Я – [], w niektórych dialektach []; w języku ukraińskim przed Є, І, Ь, Ю, Я – []. W języku rosyjskim może oznaczać głoskę ubezdźwięcznioną [].
O literę Д oparte są dwu- i trójznaki: ДЗ [] (najszerzej stosowany w białoruskim i ukraińskim), ДЖ [], a w pozycji przed І – [] (najszerzej stosowany w ukraińskim), ДЗЬ [] lub [] (najszerzej stosowany w białoruskim, wymowa zależna od dialektu). W alfabetach serbskim i macedońskim dwuznaki ДЗ i ДЖ zostały zastąpione literami Ѕ i Џ.
W wariancie kursywnym i pisanym mała litera Д może mieć formę łacińskiego małego g, zaś duża – łacińskiego dużego D.
Kodowanie
Zobacz też Ѕ, Џ, Ђ D Δ
Przypisy
Kategoria:Litery cyrylicy