thumb|Omaha Beach, 6 czerwca 1944 r. Widok z wnętrza barki LCM(3)
W czasie II wojny światowej alianci stanęli wobec nieznanego dotąd problemu w postaci czekających ich licznych morskich operacji desantowych na broniony brzeg, zarówno na Pacyfiku, jak i w Europie, a tym samym wobec konieczności skonstruowania i zbudowania różnorodnych jednostek lądujących, zaopatrzeniowych oraz wsparcia. Według niepełnych i niedokładnych danych, w czasie wojny zbudowano na potrzeby operacji desantowych wiele tysięcy środków desantowych, których typy i ilości przedstawia umieszczona poniżej tabela. Najwięcej skonstruowano pojazdów uderzeniowych (ponad 20 000 LCA, ponad 14 000 LVT(1-4) Amtrac i ponad 12 000 LCM(1-7)) i Barek Desantowych Piechoty.
Masowo budowane amerykańskie jednostki były dostarczane także do Wielkiej Brytanii w ramach Lend-Lease Act; w mniejszej liczbie powstawały konstrukcje brytyjskie. Dzięki temu wielkiemu wysiłkowi udało się wygrać wojnę z Japonią, jak również były możliwe inwazje w Afryce Północnej, na Półwyspie Apenińskim i w Normandii, co znacznie przyspieszyło zakończenie wojny w Europie. W niniejszym zestawieniu wymieniono w pierwszej kolejności te środki, które brały udział w pierwszych etapach operacji, atakując plaże i wysadzając na nich pierwsze oddziały szturmowe piechoty morskiej. W dalszej kolejności przedstawiono okręty desantowe wielorakiego przeznaczenia i różnej wielkości.
Pojazdy amfibijne LVT-1 – LVT-4 Amtrac thumb|LVT(A)-2 (opancerzona wersja LVT-2) thumb|Amtraki LVT-1 podczas lądowania na Guadalcanalu
Gąsienicowy pojazd amfibijny (ang.: amtrac, amphtrac – od amphibious tractor) – rodzina amerykańskich pływających transporterów gąsienicowych, używanych w czasie II wojny światowej do celów desantowo-szturmowych.
Amtrac powstał na bazie elementów podwozia czołgu M3 i z początku nie miał przeznaczenia bojowego. Pierwsze „amtraki” zaprojektowano do celów cywilnych na bagnistych terenach Everglades na Florydzie. Jednak w początkach wojny, gdy stało się oczywiste, że wojska amerykańskie będą musiały podejmować operacje desantowe na wyspach Pacyfiku, zaistniała konieczność zaadaptowania cywilnego projektu do celów wojskowych. W ten sposób doszło do skonstruowania pojazdów LVT-1, a następnie LVT-2 i 4 (ang.: Landing Vehicle, Tracked – pojazd desantowy, gąsienicowy) z silnikiem benzynowym Continental W970 o mocy 250 KM pozwalającym na osiąganie prędkości na lądzie 32 km/h i w wodzie 12 km/h. LVT ważyły około 11 (z ładunkiem do 13) ton, a ich rozmiary wynosiły 7,97 × 3,25 × 2,5 m. Zasięg 160 km. Uzbrojenie stanowiły montowane opcjonalnie karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm i 7,62 mm. Część późniejszych lub zmodyfikowanych pojazdów otrzymała lekkie opancerzenie. Innowacją zastosowaną w wersji LVT-4 była opuszczana tylna rampa do przedziału ładunkowego. Na ich bazie opracowano pływające wozy wsparcia ogniowego LVT(A)-1 z działkiem 37 mm i LVT(A)-4 z haubicą 75 mm w wieży. Armia Brytyjska otrzymała pewną liczbę LVT i używała ich podczas operacji w Europie. Otrzymały nazwy Buffalo i Sea Serpent (te ostatnie uzbrajano w dwa miotacze płomieni typu Wasp montowane z przodu pojazdu)C. Bishop: The Encyclopedia of Weapons..., s. 69..
LVT-3 Bushmaster, wprowadzony na uzbrojenie USMC w 1945 roku, był zupełnie nowym rozwiązaniem, szczególnie ze względu na silne opancerzenie, co zwiększyło wagę pojazdu do 12 065 kg (17 509 kg z ładunkiem). Dwa silniki Cadillaca o łącznej mocy 164,1 kW pozwalały na rozwinięcie prędkości 27,3 km/h na lądzie i 9,7 km/h w wodzie. Również posiadał rampę ładunkową z tyłu. Uzbrojenie było takie samo jak w pozostałych typach „amtraków”, a do końca działań na Pacyfiku wybudowano 2692 sztuki. thumb|Amfibia DUKW przy barce desantowej piechoty LCI(L)
Łącznie (w czasie wojny na wszystkich obszarach operacyjnych w Europie, Afryce, Azji i na Oceanie Spokojnym) wyprodukowano ponad 14 tysięcy „amtraków”C. Bishop: The Encyclopedia of Weapons..., s. 68..
Niezależnie od „amtraków” powstała seria kołowych pojazdów amfibijnych DUKW, powszechnie zwanych „kaczorami” (ang.: duck), produkcji firmy GMC, opracowanych na bazie trzyosiowej ciężarówki, których w okresie wojny powstało 21 147 sztuk. Wiele DUKW wysłano do ZSRR, gdzie zostały uznane za bardzo przydatneC. Bishop: The Encyclopedia of Weapons..., s. 67..
Brytyjskim odpowiednikiem DUKW był Terrapin, pojazd 4-osiowy z napędem na wszystkie koła, a w wodzie dwiema śrubami. Terrapin ważył 6909 kg, a z pełnym ładunkiem 12 015 kg. Napęd: 2 silniki V-8 Forda o mocy 63,4 kW każdy. Prędkość maks. na lądzie 24 km/h, w wodzie 8 km/h. Zbudowano ich około 500 sztukJ. Winchester: Tanks and armored fighting vehicles..., s. 172–173..
LCA, LCP, LCV, LCVP
thumb|Brytyjski kuter LCA thumb|Zdjęcie ukazujące ciasnotę panującą na pokładzie LCVP „Pudełko do butów udające motorówkę” – tak określali żołnierze oddziałów Marines podstawowy pojazd amfibijny do przewozu na plaże pierwszego rzutu piechoty. Brytyjskim kutrem o tym przeznaczeniu był Desantowy Kuter Szturmowy (ang.: Landing Craft, Assault, w skrócie LCA). Przy wyporności 11–13,5 ton i długości 41,5 stóp (12,6 m) mogły one transportować 35 żołnierzy. W latach 1940–1944 powstało ich 2030.. W Wielkiej Brytanii powstało też ok. 420 mniejszych łodzi LCP(2) i LCP(S) (Landing Craft Personnel) o wyporności do 5,5 ton.
O ile Wielka Brytania potrzebowała przede wszystkim jednostek przybrzeżnych, z perspektywą pokonania tylko kanału La Manche w przewidywanej inwazji na kontynent, to USA musiały konstruować jednostki zdolne do podróży oceanicznych, albo nadające się do przenoszenia przez większe okręty. Jeszcze przed wojną podjęto w USA prace nad zaprojektowaniem kutrów, które dałyby się podwiesić pod żurawikami szalupowymi przenoszącego je statku, zabierać pluton wojska z wyposażeniem i uzbrojeniem i wysadzić te siły przy plaży. Dlatego długość amerykańskich małych środków desantowych była początkowo ograniczona do 36 stóp (11 m). Zaprojektowano je na bazie cywilnych łodzi produkowanych przez firmę Higgins, stąd znane były powszechnie jako „łodzie Higginsa” (Higgins Boats). Początkowo amerykańscy Marines zamówili model 32-stopowy (9,7 metra), zabierający 24 żołnierzy. Został on jednak wyparty przez powiększoną wersję 36-stopową, zamówioną przez Brytyjczyków w 1940 roku, oznaczoną LCP(L) (Landing Craft Personnel (Large) – kuter desantowy dla personelu (duży)), których zbudowano w USA 2140.. Jednostka o drewnianej konstrukcji miała długość 11,2 m i wyporność pełną 8 ton. Kuter ten mógł przewozić 36 żołnierzy lub do ok. 4 ton ładunku, ale wyładunek był utrudniony z powodu konieczności wyskakiwania przez burty lub dziób. Rozwinięciem był LCP(R) wyposażony w rampę dziobową, ułatwiającą wysiadanie, których zbudowano 2572. Dalszym rozwinięciem był LCV (Landing Craft Vehicle – kuter desantowy dla pojazdów), z dużą opancerzoną rampą, mogący przewozić lekkie pojazdy, których zbudowano 2366. Ostatecznym i najpowszechniej używanym wzorem kutra desantowego Higginsa był lekko opancerzony LCVP (Landing Craft Vehicle, Personnel – kuter desantowy dla pojazdów i personelu). Podczas wojny powstało ich aż 22 942.
Barki te miały wiele wad, a wśród nich ciasnotę, przelewanie się wody przez niską burtę, przecieki rampy wyładowczej i słabą widoczność ze stanowiska sternika, lecz mimo to były powszechnie używane. LCVP przy wyporności w stanie lekkim 8 ton i długości 11 m mogła zabrać 36 żołnierzy lub pojazd lub działo o masie do ok. 3 ton. Używane silniki benzynowe o łącznej mocy 220–450 KM pozwalały na rozwinięcie szybkości 8 w. Uzbrojenie stanowiły 2 karabiny maszynowe Browning M1918 A2 kal. 7,62 mm i (w wersji wsparcia desantu LCA/HR) 4 wyrzutnie Hedgehog po 6 granatów w każdejC. Bishop: The Encyclopedia of Weapons..., s. 538..
LCM(1) – LCM(7) thumb|Barka LCM(3) z czołgiem M3 Stuart „Stalowy ponton z parapetami” – tak zachwalali swe dzieło brytyjscy konstruktorzy prototypu Barki Desantowej dla Sprzętu Zmechanizowanego (ang.: Landing Craft, Mechanized, w skrócie LCM) powstałego jeszcze w 1929 roku. Miał 12,8 m długości, rozwijał prędkość 5 węzłów i mógł dostarczyć do miejsca lądowania jeden lekki, 12-tonowy czołg. W roku 1940 firma dostarczyła seryjny model LCM(1), nieco dłuższy (14,8 m), o wyporności 36 ton, nieco szybszy (7 węzłów) i zdolny do przewiezienia czołgu 15-tonowego lub 100 żołnierzy. Próby w morzu nie były ukończone do czasu ewakuacji Dunkierki, ale awansem zamówiono 12 sztuk. W rezultacie zbudowano ich do 1944 roku w Wielkiej Brytanii około 600.
Tymczasem amerykańska Piechota Morska (Marines) miała swoje plany, bowiem chodziło o możność wpływania w płytkie i wąskie ujścia rzek na obszarze Pacyfiku. Barka LCM(3) została skonstruowana przez Higginsa na bazie powiększonej konstrukcji LCVP. Jej długość wynosiła 15,2 m, a wyporność 23 t w stanie pustym i 52 tony pełna. Na barkę LCM(3) można było załadować czołg o masie 26,8 ton lub inny pojazd wojskowy, albo 60 żołnierzy. W latach 1942–1945 zbudowano ich ponad 8631. Była to najcięższa jednostka, jaka mogła być wodowana z większych okrętów za pomocą żurawików. Ograniczeniem jej użyteczności było jednak to, że przenoszona była w stanie pustym, a ładowana była dopiero po zwodowaniu.
Wersja LCM(6) różniła się przedłużeniem o 1,83 m na śródokręciu dla zwiększenia ładowności i przewożenia czołgów 30-tonowych klasy M4 Sherman. Zbudowano ich w USA 2513. Wersje LCM(4), (5) i (7) były brytyjskie. Ostatnia odmiana brytyjska – LCM(7) – miała wyporność 63 tony, długość 18,4 m i mogła przewozić czołg 40-tonowy (zbudowano ich 150 sztuk w latach 1943–1944).
Sherman DD thumb|Czołgi Sherman DD podczas forsowania Renu Od roku 1941 Brytyjczycy myśleli o wyprodukowaniu czołgu pływającego, który mógłby być niezwykle pomocny przy operacjach inwazyjnych. Próby prowadzone z czołgami Tetrarch i Valentine nie wypadły zadowalająco, postanowiono więc wykorzystać projekt, który zakładał użycie amerykańskich czołgów średnich Sherman. W ten sposób powstał czołg DD (ang.: Duplex Drive), w którym po uszczelnieniu dolnych partii kadłuba, dodaniu śruby napędowej i steru, wprowadzono otaczający kadłub i wieżę gumowy ekran wysokości 97 cm stawiany przez załogę w czasie około 15 minut. Osiągi czołgów DD Sherman nie były nadzwyczajne i bardzo zależne od stanu morzaPoruszały się wolno, chwiejnie, nie słuchały steru i często nabierały wody. – z 32 czołgów wysłanych zbyt daleko od brzegu na plażę Omaha 28 zatonęło wraz z załogamiC. Bishop: The Encyclopedia of Weapons..., s. 66.. Jednak ich użycie podczas Operacji Overlord zaskoczyło Niemców, którzy sami nie mogli pochwalić się podobnym osiągnięciem i nie spodziewali się czołgów w pierwszej fali desantu na plażach Normandii.
Ogółem zbudowano 560 sztuk, przy czym produkcji zaniechano po opanowaniu Holandii, kiedy przestały być potrzebne do pokonywania rozlewisk Skaldy i innych większych przeszkód wodnych. W sumie czołgi te okazały się niezbyt przydatne w walce – bardziej liczył się efekt psychologiczny w chwili, gdy na bronionej przez piechotę z jej lekkim uzbrojeniem plaży pojawiały się czołgiC. Bishop: The Encyclopedia of Weapons..., s. 34–35..
M29C Weasel thumb|M29C Weasel w wersji pływającej Najmniejszym pojazdem amfibijnym używanym przez Aliantów w czasie wojny był lekki gąsienicowy transporter pływający M29C Weasel (łasica), o masie 2195 kg (z pełnym obciążeniem 2740 kg), którego używano głównie do transportu rannych i zaopatrzenia piechoty. Ze względu na niewielki nacisk na podłoże używano go także do pokonywania pól minowych. W czasie wojny zbudowano ich około 8 tysięcy. Oryginalnie Łasice były zaprojektowane jako pojazdy do działań na śniegu i w pierwotnej wersji M29 nie były one pływające. Osiągi: silnik benzynowy Studebaker Mod. 16-170 o mocy 56 kW pozwalał na rozwijanie prędkości 60 km/h na szosie i 6,5 km/h w wodzie. Załoga 3 ludziPhilip R. Kern: The Studebaker M29 Weasel, „Military Vehicles Magazine” nr 1, 2 i 3..
Okręty desantowe LSH i AGC