Edomici (hebr. אֱדוֹם – Edomim) – starożytny lud pochodzenia zachodniosemickiego zamieszkujący Edom, położony na południe od Morza Martwego z dwóch stron rowu tektonicznego Wadi Araba, późniejszą Idumeę.
Większość informacji na temat Edomitów pochodzi z Biblii, ponieważ nie znaleziono jeszcze żadnych dokumentów edomskich. Podczas wykopalisk w pobliżu Tawilan oraz na górze Umm Biyara znaleziono jedynie kamienne rzeźby Edomitów.
Etymologia Słowo „Edomita”, z języka hebrajskiego אֱדוֹם – Edomim pochodzi od słowa adom – „czerwony”. Nazwa ta wzięła się najprawdopodobniej od rudego koloru włosów Ezawa, od którego wywiodło się plemię Edomitów.
Stosunki z Izraelitami Plemię to było spokrewnione z ludem Izraela, jednak oba narody były do siebie wrogo nastawione. Edomici odmówili przejścia przez swój kraj, gdy Izraelici prowadzeni przez Mojżesza szli z Egiptu do ziemi Kanaanu. Musieli oni przejść ciężką drogę przez pustynię. To wydarzenie pogłębiło wrogość między dwoma narodami, która przeradzała się często w wojnę. Następnie Edomici pomogli Babilończykom, kiedy ci najechali Judeę. Złupili wówczas całą Ziemię Obiecaną, dlatego prorok Abdiasz wypowiedział przeciwko nim klątwę, która miała się ziścić:
Historia mały|lewo|Mapa ukazująca Edom oraz Idumeę Na przełomie XIV i XIII wieku z Pustyni Syryjskiej Edomici przybyli do południowej Palestyny, w okolicach Transjordanii.
Edomici byli blisko spokrewnieni z Izraelitami. W V wieku p.n.e. zostali wyparci ze swoich siedzib przez arabski lud Nabatejczyków i osiedlili się w części Judy, na południe od Hebronu. Ich bogiem plemiennym był Kaus (także Kos). Według Księgi Rodzaju ich protoplastą był Ezaw (sam także nazywany Edomem), wnuk patriarchy Abrahama, brat Jakuba, zwanego później Izraelem.
Ich hellenistyczna nazwa to Idumejczycy. O Idumei i zamieszkujących ją Idumejczykach mówi się zwykle po roku 332 p.n.e., to znaczy po zajęciu Syropalestyny przez Aleksandra Macedońskiego. W II wieku p.n.e. Idumejczycy zostali podbici i przymusowo nawróceni przez Hebrajczyków i od tego momentu nie stanowili już odrębnego ludu, lecz zostali przyłączeni do innych plemion.
Król żydowski Herod Wielki miał ojca Idumejczyka, a matkę Nabatejkę.
Od końca IX wieku p.n.e. Edomici znajdowali się w sferze wpływów Asyrii, a następnie Babilonii. Po zniszczeniu Jerozolimy przez Nabuchodonozora Edomici także grabili to miasto. Stopniowo przesiedlali się coraz bardziej na południowy zachód i stali się jednym z zagrożeń Królestwa Izraela, nazywanego w tym czasie Państwem Północnym. Posiadali własną literaturę moralizującą. Po upadku powstania Szymona Bar-Kochby w 135 roku naszej ery Edomici osiedlili się w Rzymie i zmieszali się z tutejszą populacją.
Edomici w Biblii
– Biblia warszawska, II Księga Królewska
– Biblia warszawska, II Księga Samuela
– Biblia warszawska, II Księga Królewska
Przypisy
Kategoria:Ludy semickie Kategoria:Ludy starożytnego Bliskiego Wschodu