Laurent-Désiré Kabila (ur. 27 listopada 1939 w Baudoinville, zm. 16 stycznia 2001 w Kinszasie) – kongijski wojskowy i polityk, prezydent Demokratycznej Republiki Konga od 17 maja 1997 do 16 stycznia 2001.
Życiorys Urodził się jako członek plemienia Luba w mieście Jadotville (obecnie Likasi) w prowincji Katanga, w Kongu Belgijskim. Studiował filozofię polityczną we Francji, Jugosławii (na Uniwersytecie Belgradzkim) oraz uczęszczał na Uniwersytet Dar es Salaam. W Tanzanii poznał przyszłego prezydenta Ugandy Yoweri Museveniego. Po powrocie do kraju w 1960 zaangażował się w działalność opozycyjną. Został liderem młodzieżówki partii sprzymierzonej z Patrice’em Lumumbą. Po przewrocie wojskowym w 1961, gdy rząd Lumumby został obalony przez wspieranego przez Stany Zjednoczone Josepha Mobutu, Kabila zbiegł na niziny Ruzizi i tam zaczął organizować zbrojny opór względem nowego rządu. Stał się jednym z czołowych działaczy podziemia politycznego. Prowadził operacje wojskowe na wschodzie kraju. W 1965 roku jego partyzanckie zgrupowanie zasilił światowej sławy rewolucjonista Che Guevara. Rewolucjonista pojawił się w Kongu z około setką żołnierzy, planując wprowadzić w Kongu rewolucję w stylu kubańskim. Zdaniem Che Guevary, Kabila (wtedy 26-letni) nie był odpowiednim człowiekiem dla jego planów, stąd też ostatecznie poparł on inny ruch partyzancki.
W 1965 roku z kryzysu kongijskiego wyszedł zwycięsko Mobutu, który zmienił nazwę kraju na Zair i zaprowadził dyktatorskie rządy. Działalność Kabili od połowy lat 60. do połowy 90. częściowo była owiana tajemnicą. W 1967 roku utworzył Rewolucyjną Partię Ludową, a przy wsparciu Tanzanii i Zambii rozpoczął bunt przeciwko Mobutu. Na początku lat 70. jego ugrupowanie ustanowiło w rejonie Kiwu własną marksistowską strefę. Rządy Kabili w Kiwu utrzymywały się dzięki wydobyciu złota i handlu kością słoniową. W 1977 roku przeprowadził się do Dar es Salaam skąd koordynował walkę partyzancką i zajmował się handlem złotem. W latach 80. uczestniczył w powstaniu w prowincji Shaba (ówczesna nazwa Katangi). Po jego klęsce przebywał w Zambii, Tanzanii i Rwandzie. Do ojczyzny powrócił w połowie lat 90. W 1996 stanął na czele opozycyjnej koalicji zbrojnej – Sojuszu Wyzwolenia Kongo-Zairu. Przewodził siłom opozycyjnym w I wojnie domowej w Kongu zakończonej zwycięstwem jego oddziałów. Oddziały koalicji stopniowo zdobywały kontrolę nad kolejnymi obszarami kraju, by w 1997 wkroczyć do stolicy, Kinszasy. 17 maja (lub 29 maja) 1997 ogłosił się prezydentem oraz szefem rządu i nadał państwu nazwę Demokratyczna Republika Konga.
W swoich rękach skupił pełnię władzy wykonawczej, ustawodawczej i wojskowej i nie zdołał stworzyć trwałego porozumienia między rywalizującymi ugrupowaniami, co sprzyjało dalszej destabilizacji i kontynuacji konfliktu zbrojnego. Od 1998 roku zmagał się z drugą wojną domową i interwencjami wojsk Ugandy i Rwandy. 16 stycznia 2001 został postrzelony przez członka własnej ochrony. Wydarzenie to było częścią nieudanego zamachu stanu. 18 stycznia 2001 rząd kongijski potwierdził, że Kabila zmarł na skutek poniesionych ran. Po jego śmierci urząd prezydenta objął jego syn Joseph Kabila.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Prezydenci Demokratycznej Republiki Konga Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2001 Kategoria:Ofiary zabójstw w Demokratycznej Republice Konga Kategoria:Ofiary zamachów