Glenn Ford, właśc. Gwyllyn Samuel Newton Ford (ur. 1 maja 1916 w Quebecu, zm. 30 sierpnia 2006 w Los Angeles) – kanadyjsko-amerykański aktor filmowy i telewizyjny.

8 lutego 1960 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6933 Hollywood Boulevard.

Młodość Urodził się w mieście Quebecu w prowincji Quebec jako syn Hannah Wood Mitchell i Newtona Forda, maszynisty Kolei Transkanadyjskiej. W wieku 8 lat wraz z rodzicami wyjechał do Stanów Zjednoczonych i osiedlił w Santa Monica. Uczęszczając do szkoły średniej Santa Monica High School, Glenn brał udział w szkolnych przedstawieniach. W 1920 po raz pierwszy wystąpił na scenie w spektaklu Ślub Toma Thumba. Glenn pracował jako budowlaniec, zakładającym w Santa Monica domowe instalacje kanalizacyjne, grzewcze czy remontującego dachy.

Kariera Po ukończeniu studiów aktorskich, w 1934 rozpoczął pracę w objazdowych grupach teatralnych. W 1935 zadebiutował na Broadwayu w sztuce Lillian Hellman Niewiniątka. W 1938 powrócił na Broadway w roli Sidneya Tarletona w przedstawieniu Mówienie do siebie.

Po raz pierwszy trafił na ekran jako dżentelmen Emcee w krótkometrażowym filmie muzycznym Noc na Manhattanie (1937), zanim w 1939 dołączył do Columbia Pictures. Jego pseudonim sceniczny pochodzi od rodzinnego miasta jego ojca, Glenford w Albercie. Swoją pierwszą poważną rolę kinową Joe zagrał w dramacie przygodowym Ricardo Corteza Niebo z ogrodzeniem z drutu kolczastego (Heaven with a Barbed Wire Fence, 1939) na podstawie scenariusza Daltona Trumbo dla 20th Century Studios. Po zakończeniu II wojny światowej został obsadzony u boku Rity Hayworth w roli nałogowego hazardzisty Johnny’ego Farrella w dramacie noir Charlesa Vidora Gilda (1946) i dreszczowcu Przygoda na Trynidadzie (Affair in Trinidad, 1952).

Szczyt jego kariery aktorskiej przypadł na lata 50., kiedy to był jednym z najpopularniejszych aktorów Hollywood i kreował swoje najciekawsze role. Największe sukcesy odnosił w filmach wojennych i westernach, w tym Jeden przeciw wszystkim (The Sheepman, 1958) jako Jason Sweet. Od 1971 prowadził w CBS swój własny program pt. The Glenn Ford Show. Za namową szefa stacji Freda Silvermana zagrał w serialu kryminalnym Cade’s County (1971–1972) i The Family Holvak (1975–1976).

Wystąpił w 109 filmach. w rolach twardych i bezkompromisowych facetów (choć sympatycznych), jego niewątpliwy talent aktorski pozwolił mu nie zostać zaszufladkowanym. Doskonale odnajdywał się zarówno w komediach jak i dramatach, wymagających kreowania ról o skomplikowanym podłożu psychologicznym.

Ostatnim filmem w którym Glenn Ford pokazał się kinowej publiczności jest Superman: Powrót (2006), w którym jego oblicze wyeksponowane zostało na rodzinnej fotografii Supermana w jednej ze scen.

Służba wojskowa thumb|Komandor Glenn Ford W 1942 zgłosił się na ochotnika do wojska i rozpoczął służbę w Korpusie Rezerwy Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych (USMCR). Rok później został przeniesiony do służby czynnej w bazie korpusu marines w San Diego. Po specjalistycznym przeszkoleniu w Quantico (Wirginia) został awansowany do stopnia sierżanta i otrzymał przydział do sekcji radiowej biura public relations batalionu. Czynną służbę wojskową zakończył w grudniu 1944. W 1958, już jako uznany aktor wstąpił do rezerwy US Navy i w stopniu komandora podporucznika pełnił funkcję oficera public relations tej formacji. Przez kolejne lata promował służbę w US Navy w licznych występach radiowych i telewizyjnych, uzyskując kolejno stopień komandora porucznika (1963) i komandora (1968). W 1967 wraz z ekipą filmu szkoleniowego Global Marine udał się do Wietnamu. Przez pewien okres wraz z filmowcami był w delcie Mekongu – obszarze walk oddziałów amerykańskich z partyzantami Wietkongu. Służbę w oddziałach rezerwowych US Navy zakończył w 1970 w stopniu komandora i z odznaczeniamiderkeiler.com - 'Tis of Thee... Cpt Gwyllyn S. N. „Glenn” Ford [dostęp 2011-10-14]: Commendation Medal, American Campaign Medal, Asiatic-Pacific Campaign Medal, World War II Victory Medal, Rifle Marksman Badge i US Marine Corps Reserve Medal.

Życie prywatne Glenn Ford był czterokrotnie żonaty: z Eleanorą Powell w latach 1943-1959, rozwód; syn Peter (ur. 1945) z Kathryn Hays w latach 1966-1969, rozwód z Cynthią Hayward w latach 1977–1984, rozwód z Jeanne Baus w latach 1993−1994, rozwód

Przez długi czas był zwolennikiem Partii Demokratycznej, jednak w wyborach w 1980 i 1984 poparł kandydata republikanów, Ronalda Reagana.

Śmierć W 1991 przyjął propozycję udziału w serialu African Skies, jednak nagła choroba, wymagająca długotrwałego leczenia uniemożliwiła występ. Wcześniej wystąpił w swoim ostatnim filmie - Nerwy ze stali. Na plan filmowy już nie powrócił, wyniszczony serią kilku niedużych wylewów krwi do mózgu. Zmarł w swoim domu w Beverly Hills w 4 miesiące po swych 90. urodzinach. Jest pochowany na cmentarzu Woodlawn w Santa Monica.

Filmografia thumb|Glenn Ford, lata 50 Kobieta jest zagadką (1940) jako Pierre Morestan Dwaj straceńcy (1943) jako Cheyenne Rogers Skradzione życie (1946) jako Bill Emerson Gilda (1946) jako Johnny Farrell Człowiek z Colorado (1947) jako płk. Owen Devereaux Miłość Carmen (1948) jako Don José Lizarabengoa Przygoda na Trynidadzie (1952) jako Steve Emery Bannion (1953) jako Dave Bannion Człowiek z Alamo (1953) jako John Stroud Bestia ludzka (1954) jako Jeff Warren Przerwana melodia (1955) jako dr Thomas „Tom” King Szkolna dżungla (1955) jako Richard Dadier Najszybszy strzelec (1956) jako George Kelby Jr./George Temple Okup (1956) jako David „Dave” Stannard Herbaciarnia „Pod Księżycem” (1956) jako kpt. Fisby Ranczo w dolinie (1956) jako Jubal Troop 15:10 do Yumy (1957) jako Ben Wade Kowboj (1958) jako Tom Reese Jeden przeciw wszystkim (1958) jako Jason Sweet Torpeda poszła! (1958) jako kmdr. ppor. Barney Doyle Cimarron (1960) jako Yancey Cravat Arystokracja podziemi (1961) jako Dave „Dude” Conway Czterech jeźdźców Apokalipsy (1962) jako Julio Desnoyers Próba terroru (1962) jako John „Rip” Ripley Tata w zalotach (1963) jako Tom Corbett Ukochane serce (1964) jako Harry Mork Szalony koń (1965) jako Ben Jones Czy Paryż płonie? (1966) jako gen. Omar Bradley Czas zabijania (1967) jako mjr. Tom Wolcott Rewolwer (1968) jako Lorn Warfield Bitwa o Midway (1976) jako kadm. Raymond Spruance Superman (1978) jako Jonathan Kent Goście (1979) jako detektyw Jake Durham Wirus (1980) jako prezydent Richardson Upiorne urodziny (1981) jako dr David Faraday Casablanca Express (1989) jako gen. Williams Szeryf z Randado (1989) jako szeryf John Danaher Nerwy ze stali (1991) jako kpt. Gavin

Nagrody Rok Nagroda Kategoria Film 1967 Złoty Glob Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu Arystokracja podziemi (1961) 1987 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián Nagroda Donostia za całokształt twórczości –

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Amerykańscy weterani wojny wietnamskiej Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Laureaci Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu Kategoria:Ludzie urodzeni w Quebecu (miasto) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pochwalnym (USA) Kategoria:Pochowani w Kalifornii Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 2006