Marryzm (nowa nauka o języku) – teoria stworzona przez Nikołaja Marra w latach 1920–1926. Zgodnie z podstawowymi zasadami marryzmu: języki świata powstały na drodze monogenetycznej, prajęzyk ludzkości składał się z czterech słów: ber, jon, roš, sal, czynnikiem ewolucji języka była przede wszystkim zmiana formacji społecznych, oraz ich mieszanie się.
Stosownie do powyższego wyróżnić można cztery etapy ewolucji języka: języki izolujące odpowiadają wspólnocie rodowej, języki aglutynacyjne odpowiadają koczownictwu, języki jafetyckie stanowią kolejny etap rozwoju, języki fleksyjne i alternacyjne odpowiadają podziałowi klasowemu.
Pomimo całkowitej sprzeczności z wynikami badań naukowych (np. język chiński jest izolujący, mimo że używa go rozwinięta cywilizacja licząca 4000 lat) teoria ta obowiązywała w ZSRR aż do 1950 roku, kiedy to marryści wypadli z łask Stalina. Zwrot stanowił antymarrowski artykuł, który ukazał się w „Prawdzie” 20 czerwca 1950 roku i był podpisany przez Stalina. Rzeczywistym autorem był językoznawca gruziński Czikobawa. Do tego czasu marryści spowodowali znaczne uwstecznienie radzieckiego językoznawstwaMarek Stachowski: Marr i marryzm, [w:] LingVaria VIII, 2013, 2, s. 267 n..
Zobacz też Teoria jafetycka
Przypisy
Bibliografia
Marek Stachowski: Marr i marryzm, [w:] LingVaria VIII, 2013, 2, s. 249-271.
Kategoria:Historia językoznawstwa Kategoria:Pseudonauka Kategoria:Rzeczy nazwane od osób