Spółgłoska uderzeniowa – spółgłoska, artykulacja, której polega na zwarciu narządów mowy, od spółgłoski zwartej różni się: krótkim czasem trwania zwarcia mniejszą siła zwarcia
Spółgłoski uderzeniowe występują rzadko w językach europejskich, głównie jako allofony głoski [r]; spotykamy je natomiast na przykład w języku japońskim i językach indoaryjskich oraz drawidyjskich, także w niektórych językach australijskich i afrykańskich.
Przykłady Istnieją następujące spółgłoski uderzeniowe: wargowo-zębowa (IPA ) – np. w afrykańskim języku karang dziąsłowa (IPA ) – hiszpańskie r w – lub, w angielszczyźnie amerykańskiej tt w wyrazie boczna dziąsłowa (IPA ) – np. r w japońskim (kokoro) – serce retrofleksyjna (IPA ) – np. w języku hindi w wyrazie – wielki boczna retrofleksyjna (IPA ) – np. w języku paszto w wyrazie – czynić nagłośniowa (brak symbolu IPA) – alofon bezdźwięcznej zwartej spółgłoski nagłośniowej w języku dahalo
Teoretycznie możliwe, ale niespotykane w żadnym języku naturalnym, są: spółgłoska uderzeniowa podniebienna, miękkopodniebienna i języczkowa.
Bibliografia
Kategoria:Sposób artykulacji