WO-6/Grupa Sian – okręg wojskowy (WO) UPA nr 6, wchodzący w skład Grupy Operacyjnej UPA-Zachód, na Zakerzoński Kraj.

Historia Okręgu Sian Okręg został utworzony 26 stycznia 1944, jako jeden z sześciu. Dowódcą został początkowo Jakiw Czornij „Udarnyk”, a następnie major Myrosław Onyszkewycz „Orest”. Podlegał on dowódcy zgrupowania UPA-Zachód – Wasylowi Sydorowi ps. „Szełest”, oraz prowidnykowi OUN na Polskę – Jarosławowi Staruchowi ps. „Stiah”.

W początkowym okresie istnienia okręgu nie funkcjonowały tutaj większe oddziały UPA, schroniły się przed przejściem frontu w ukraińskich Karpatach. Działały tu tylko oddziały SKW oraz bojówki ukraińskiej SB (Służba Bezpeky).

Po przejściu frontu, we wrześniu 1944 doszły z terenu Karpat ukraińskich sotnie „Chomy” (NN) i „Czornoho” (NN). Siły okręgu wzmocniło również zrzucenie przez Niemców w październiku 1944 grupy 7 ukraińskich spadochroniarzy.

28 października 1944 oddziały okręgu stoczyły ciężką bitwę z wojskami NKWD koło Leszczawy Górnej. Wprawdzie bitwa została wygrana, jednak UPA poniosły ciężkie straty.

W sierpniu 1945 istniało na terenie okręgu tylko 4–5 sotni: w Bieszczadach – Sotnia „Bira” (Wasyl Szyszkanyneć) w powiatach Lubaczów, Jarosław i Tomaszów Lubelski – 2 sotnie „Zalizniaka” (Iwan Szpontak) na Lubelszczyźnie – sotnia „Wowki” na Pogórzu Przemyskim sotnie „Hromenki” i „Burłaki” rozformowano, wcielając je do SKW

We wrześniu 1945 rozpoczęto przymusową akcję przesiedleńczą ludności na mocy polsko-sowieckiego porozumienia o wymianie ludności. Do Polski ludności polskiej, ukraińskiej do USRR. Zmusiło to dowództwo okręgu UPA do oporu. Ogłoszono mobilizację i utworzono cztery nowe kurenie: kureń „Rena” (Wasyl Mizerny) kureń „Bajdy” (Petro Mykołenko) kureń „Zalizniaka” (Iwan Szpontak) kureń „Berkuta” (Wołodymyr Soroczak)

Odcinki taktyczne Odcinek taktyczny był najmniejszą jednostką terytorialnego podziału UPA. W skład dowództwa odcinka wchodzili: dowódca, zastępca dowódcy, oficer szkoleniowy, obsługa kancelarii, łącznicy, ochrona.

Odcinki dysponowały własnymi siłami zbrojnymi(kurenie i samodzielne sotnie), Służbą Bezpieczeństwa i SKW.

Okręg dzielił się na trzy odcinki taktyczne (Taktycznyj Widtinok): Odcinek Taktyczny „Łemko” 1 kureń UPA „Udarnyky” sotnia Wasyla Szyszkanynecia „Bir” sotnia Stepana Stebelskiego „Chrin” sotnia „Didyka” 2 kureń UPA „Udarnyky” sotnia Wołodymyra Szczyhelskiego „Burłaka” sotnia Mychajła Dudy „Hromenko” sotnia Hrihorija Jankowskiego „Łastiwka” sotnia Mychajła Kuczery „Jar” Odcinek Taktyczny „Bastion” – dowódca Iwan Szpontak (ps. Zalizniak, Szum, Ostap, Dubrownyk) Kureń UPA „Mesnyky” – jednocześnie dowódcy TW sotnia Iwana Szymańskiego „Szum” sotnia Hrihorija Łewko „Kruk” sotnia „Pidkowy”, a po jego śmierci Mykoły Tarabana „Tucza” sotnia „Bałaja”, a po jego śmierci Hryhorija Mazura „Kałynowicz” Odcinek Taktyczny „Danyliw” Kureń UPA „Wowky" (dow. Marijan Łukaszewycz „Jahoda”) sotnia Jehwena Janczuka sotnia „Łysa” sotnia „Krapka”

Zobacz też Bitwa pod Leszczawą Górną

Bibliografia Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942–1960, Warszawa 2006 Grzegorz Motyka, Tak było w Bieszczadach, Warszawa 1999 Praca zbiorowa, „W walce ze zbrojnym podziemiem 1945 -1947, Warszawa 1972 Bogdan Huk, 1947, Warszawa 1997 Benedykt Gajewski, Walka z ukraińskim podziemiem na płd.-wsch. obszarze Polski w latach 1944–1948, Sanok 2005

Kategoria:Karpaty Wschodnie Kategoria:Ukraińska Powstańcza Armia Kategoria:Ukraińskie okręgi wojskowe Kategoria:Ukraiński jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1944