Witalis Ludwiczak (ur. 20 kwietnia 1910 w Poznaniu, zm. 17 czerwca 1988 tamże) – polski prawnik, hokeista, olimpijczyk, wioślarz, nauczyciel akademicki i działacz społeczny. Porucznik WP i uczestnik kampanii wrześniowej. Profesor nauk prawnych związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Rodzina Rodzice - Ignacy (syn Jana i Salomei Pawela) oraz Konstancja Kurczewska pochodzili z okolic Wrześni, ale przenieśli się do Poznania. Ojciec był krojczym krawieckim, matka zajmowała się domem. Miał czworo rodzeństwa: Rufinę Stellę (1906–2001)Była profesorem farmacji i zasiadała w Sejmie PRL 3. kadencji, zob. informacja na stronie Sejmu RP., Zdobysława, Kazimierę i Bogdana. W 1948 ożenił się z Wiesławą Węgrzynowicz (1919-2002, dr chemii), z którego związku narodziły się córki: Anna (ur. 1949, radca prawny) i Ewa (ur. 1951, dr fizyki)Informacje z MyHeritage. Jego stryjem był działacz społeczny - ks. Antoni Ludwiczak.
Życiorys thumb|left|Grób Witalisa Ludwiczaka thumb|left|Tablica pamiątkowa na Lodowisku Chwiałka thumb|Tabliczka pamiątkowa od Poznańskiego Stowarzyszenia Olimpijskiego ku pamięci Witalisa Ludwiczaka Wykształcenie i praca zawodowa Uczęszczał do Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu (od 1920). W szkole wyróżniał się szczególnie w nauce języków obcych (łacina, greka, francuski). Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1929. Od 1930 studiował prawo na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Na czwartym roku odbył służbę wojskową (57 Pułk Piechoty w Biedrusku). W 1935 ukończył studia jako magister praw. W latach 1935–1936 odbył aplikację adwokacką i bez sukcesu starał się o posadę w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu. Stąd od jesieni 1936 rozpoczął pracę w urzędzie miejskim w Katowicach, gdzie szybko awansował. Publikował w „Przeglądzie Sportowym” i „Sporcie Polskim”. Jednocześnie dojeżdżał do Poznania na seminarium z prawa cywilnego u prof. Alfreda Ohanowicza. Jeszcze w 1939 ukończył doktorat (Zlecenie kredytowe - art. 629 k.z.), ale wybuch wojny uniemożliwił sfinalizowanie przewodu doktorskiego.
Po wyzwoleniu z obozu (30 stycznia 1945) udał się do Krakowa, gdzie na UJ został zarejestrowany jako asystent przy Seminarium Cywilistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. W maju uzyskał asystenturę na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UP. Wiosną 1946 otrzymał tytuł doktora. W 1950 został adiunktem i wtedy zaczął prowadzić wykład (Zarys prawa prywatnego państw anglosaskich). Ze względu na nieuwzględnianie w swej twórczości marksizmu miał problemy z publikacją prac naukowych. Obok obowiązków uczelnianych pełnił również funkcję sędziego, z której zrezygnował na początku lat 50. Przez wiele lat bezskutecznie starał się o przyjęcie do zawodu adwokata, co udało się ostatecznie w 1958 (do 1964).
Aktywność sportowa W latach 1921–1924 był bramkarzem w drużynie juniorów „Warty”. Zawodnik klubów: AZS Poznań (od 1925, lekkoatleta i hokeista), Pogoni Katowice i Lechii Poznań. Mistrz Polski z 1934 (trzecie miejsce w 1933).
W reprezentacji rozegrał 47 spotkań strzelając 3 bramki. Olimpijczyk, brał udział w olimpiadzie w Lake Placid (1932) i w Garmisch-Partenkirchen (1936) oraz pięciu turniejach o mistrzostwo świata.
Oprócz hokeja uprawiał także wioślarstwo. W roku 1933 reprezentując Klub Wioślarski z roku 1904 w Poznaniu zdobył tytuł Mistrza Polski w czwórkach bez sternika. W tym samym roku reprezentował Polskę w tej konkurencji na Mistrzostwach Europy w BudapeszcieSport Wodny, 1934 Nr 2, s. 25, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2019-03-15].
Walczył w Armii „Kraków” w okolicach Stalowej Woli i Tomaszowa Lubelskiego, gdzie dostał się do niewoli. Najpierw przebywał w Oflagu XI A Osterode, a następnie był jeńcem Oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do 1945 straty.pl [dostęp z dnia: 2016-03-04].
Członek AZS Poznań i jego wieloletni prezes. Odznaczony medalem Kalos Kagathos.
Profesor zwyczajny prawa cywilnego (od 1969) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor ponad 60 prac naukowych.
Zmarł 17 czerwca 1988 w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu parafialnym na Górczynie w Poznaniu (kwatera IVP-23-16)miejsce pochówku prof. Witalisa Ludwiczaka [dostęp z dnia: 2017-06-14].
Upamiętnienie Od 7 lutego 2014 patron Lodowiska Chwiałka w PoznaniuLUMAR, Chwiałka nosi imię prof. Witalisa Ludwiczaka, w: Głos Wielkopolski, 8-9.2.2014, s.5.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Hokeiści AZS Poznań Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Nagrodzeni Medalem Kalos Kagathos Kategoria:Polscy cywiliści Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy hokeiści na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy olimpijczycy (Garmisch-Partenkirchen 1936) Kategoria:Polscy olimpijczycy (Lake Placid 1932) Kategoria:Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1932 Kategoria:Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936 Kategoria:Polscy trenerzy hokejowi Kategoria:Polscy wioślarze Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Polski w hokeju na lodzie Kategoria:Sportowcy Pogoni Katowice Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu