Historia A.C. Milan (do 1922)

thumb|Klubowe barwy Milanu Historia włoskiego klubu piłkarskiego A.C. Milan do roku 1922.

Historia Milanu 1899-1922 Założenie klubu i pierwsze lata (1899-1908)

Przed rokiem 1900 Pod koniec XIX wieku Brytyjczycy przybywający do Włoch przywieźli ze sobą nową grę, zwaną piłką nożną. Nowy sport szybko zyskał sympatię Włochów. W 1893 r. powstał pierwszy włoski klub piłkarski - Genoa CFC. 6 lat później rozpoczął działalność protoplasta dzisiejszego Milanu. Klub o nazwie Milan Cricket and Foot-Ball Club został założony 16 grudnia 1899 roku przez Herberta Kilpina i Alfreda Ormonde Edwardsa.

thumb|Herbert Kilpin - założyciel Milanu Kilpin, urodzony w 1870 r. w Nottinghamie, przybył do Włoch rozwijać przemysł włókienniczy. Poza pracą razem ze swoimi rodakami propagował wśród Włochów nieznany dotąd "futbol". Grał w turyńskich zespołach Internazionale Torino i Torinese.

Po przenosinach do Mediolanu Kilpin postanowił utworzyć swoją własną drużynę. Dopomógł mu w tym Alfred Edwards, były brytyjski wicekonsul. W Mediolanie istniał już jeden zespół - Mediolanum - lecz stosował się do reguł Federacji Gimnastycznej (FNGI). Klub Kilpina miał być pierwszym klubem w tym mieście grającym według standardowych angielskich zasad.

Nowy klub o nazwie Milan Cricket and Foot-Ball Club został założony w Hotelu du Nord. Obecnie na miejscu tego obiektu stoi Hotel Principe di Savoia na Placu Republiki. Pierwszym prezydentem został Edwards, wiceprezydentem - Edward Nathan Berra, a sekretarzem klubu - Samuel Richard Davies. Klub posiadał jedenastu członków - sześciu Anglików i pięciu Włochów.

Oficjalnie jako datę założenia Milanu podaje się 16 grudnia, jednak seria spotkań założycielskich odbywała się pomiędzy 9 a 17 grudnia. O fakcie tym poinformowała mediolańska "La Gazzetta dello Sport" w swoim poniedziałkowym wydaniu z 18 grudnia. Tę datę można spotkać w niektórych źródłach jako oficjalny dzień powstania klubu.

Początkowo w klubie istniała sekcja krykieta, prowadzona przez Berrę, oraz sekcja piłkarska pod przewodnictwem Davida Allisona, pierwszego kapitana drużyny. Popularność futbolu sprawiła, że sekcja krykieta przetrwała zaledwie kilka lat. Oficjalnymi barwami klubu zostały kolory czerwony i czarny - czerwony, ponieważ jesteśmy diabłami, a czarny, żeby wszyscy się nas baliSłowa przypisywane Herbertowi Kilpinowi. Barwy te miały ponadto upamiętniać klub z Nottinghamu, rodzinnego miasta Kilpina.

Pierwsza siedziba klubu mieściła się w winiarni Fiaschetteria Toscana, a mecze były rozgrywana na boisku Trotter na peryferiach Mediolanu. Gracze występowali w koszulkach w czerwone-czarne pasy z flagą Mediolanu na piersiach, białych spodniach i czarnych skarpetach.

Rok 1900 15 stycznia 1900 r. Milan został przyjęty do Włoskiej Federacji piłkarskiej (Federazione Italiana Football - FIF). A już 11 marca drużyna rozegrała swój pierwszy mecz w historii - wygrany z zespołem Mediolanum 2:0. Mecz na Trotterze był typowy dla tamtych czasów - drewniane bramki, linie z kredy i publiczność obserwująca zawody tuż przy linii boiska.

Na wiosnę Milan po raz pierwszy wystartował w mistrzostwach Włoch. Rozgrywki z udziałem pięciu drużyn były rozgrywane w ten sposób, że po każdej rundzie eliminacji zwycięzca meczu awansował do następnej, gdzie czekał już na niego kolejny rywal. Milan jako nowy klub wystartował dopiero w trzeciej rundzie, której zwycięzca miał prawo grać o tytuł z obrońcą trofeum, Genoą. 15 kwietnia Milan przegrał wyjazdowy mecz z F.C. Torinese 0:3.

Pierwszy mecz Milanu w Mistrzostwach Włoch: Torinese - Milan 3:0 (2:0)Skład Milanu: Hood - Cignaghi, Torretta - Lies, Kilpin, Valerio - Dubini, Davies, Neville, Allison, Formenti

Miesiąc później Milan zdobył swoje pierwsze trofeum. Był nim Medal Króla Humberta I ("Medaglia del Re"). 27 maja Mediolańczycy wygrali z Juventusem 2:0 po bramkach Camperio i Allisona. Mecz obserwowało 500 widzów.

Rok 1901 W roku 1901 Milan, z udziałem już 13 graczy, po raz drugi walczył o tytuł mistrza Italii. Po pokonaniu Mediolanum oraz - po zaciętym meczu w Turynie - Juventusu, klub awansował do finału rozgrywek. Jego przeciwnikiem miał być zespół Genoi - dotychczas niepokonany w mistrzostwach, jedyny mistrz Włoch. 5 maja doszło do niespodziewanego rezultatu - mistrz przegrał na własnym boisku (Campo di Ponte Carrega) aż 0:3, a Milan zdobył swój pierwszy tytuł.

Droga Milanu do pierwszego mistrzostwa:

14 kwietnia 1901: Milan - Mediolanum 2:0; 28 kwietnia 1901: Juventus - Milan 2:3; 5 maja 1901: Genoa - Milan 0:3

Finał Mistrzostw Włoch 1901: Genoa - Milan 0:3 Bramki: 0:1 gol samobójczy, 0:2 Kilpin, 0:3 strzelec nieznany Skład Milanu: Hood - Sutter, Gadda - Lees, Kilpin, D. Angeloni - Recalcati, Davies, Negretti, Allison, G. Colombo

20px Mistrzowski skład Milanu 1901:Hood - Luigi Wagner, Catullo Gadda, Samuel Richard Davies, Hans Heinrich Suter - Lies Kurt, Ettore Negretti, Agostino Recalcati, Daniele Angeloni, Herbert Kilpin - David Allison, Penvhyn Llewellyn Patrick Neville, Guerriero Colombo

W tym samym roku Milan obronił zdobyty rok wcześniej Medal Króla, podobnie jak w mistrzostwach "zabierając" to trofeum Genoi.

Rok 1902 W roku 1902 Milan, jako mistrz Włoch, czekał rozstawiony w finale na zwycięzcę eliminacji. Niespodziewanie mecz został zaplanowany nie na boisku mistrza, lecz w Genui. Przyczyny nie są dokładnie znanePrzyczyną mógł być fatalny stan boiska w Mediolanie lub zapłata od przeciwników za prawo zmiany boiska (dopuszczona przez regulamin). 13 kwietnia Genoa CFC wygrała 2:0, odzyskując mistrzostwo Włoch.

Mecze Milanu o Medal Króla

1900:

Milan - Juventus 2:0

1901:

Milan - Mediolanum 5:0Niektóre źródła podają 3:0 Milan - Juventus 3:0Niektóre źródła podają 1:0 lub 5:0 Milan - Genoa 1:1 (dogr.) i walkower dla Milanu

1902:

Milan - Mediolanum 9:1 Milan - Genoa 4:1 Milan - Torinese 7:0 Zanim został rozegrany finał mistrzostw, odbyła się trzecia edycja Medalu Króla. Milan rozgromił 9:1 Mediolanum (4 bramki Kilpina, 4 Giulio Cederny i 1 Rizziego) a następnie wygrał z Genoą 4:1 (3 bramki Kilpina i 1 Rizziego). W decydującym spotkaniu Milan pokonał aż 7:0 Torinese (3 bramki Kilpina, 3 Cederny i 1 Rizziego) i tym samym zdobył trofeum na własność.

Rok 1903 Rok 1903 przyniósł zmianę boiska - Milan przeniósł się na wschodnie peryferia Mediolanu, na boisko Acquabella. Z powodu znacznego zniszczenia murawy podczas częstych zawodów hippicznych klub opuścił Trotter, przenosząc się na nowy obiekt. Na nowym boisku, położonym tuż przy nasypie linii kolejowej, klub przegrał 22 marca 0:2 z Juventusem w ostatniej rundzie eliminacji mistrzostw Włoch. Wśród jedenastu graczy po raz pierwszy liczba Włochów stanowiła większość - było ich siedmiu.

W międzyczasie Milan rozegrał serię spotkań o nieoficjalne trofea. W spotkaniach o Coppa Convegno di Novara pokonał 2:0 Sampierdarense, 3:0 Sempione i 3:0 Audace. W meczu o Coppa San Marco di Venezia pokonał 5:0 Vicenzę.

Rok 1904 Na początek Milan pokonał w Andreę Doria, ale w decydujących meczach, 13 i 20 marca, znów przegrał z Juventusem (remis i porażka w powtórzonym meczu u siebie). Prezydent Edwards zdecydował o dalszej redukcji zagranicznych graczy w zespole. W spotkaniach z tym ostatnim zespołem grało ich zaledwie dwóch: Kilpin i Walty.

Zespół zdobył jednak mistrzostwo Włoch, ale w turnieju organizowanym przez Federację Gimnastyczną. W finale wygrał z Andreą Dorią 3:2.

Łącznie w mistrzostwach zorganizowanych przez "gimnastyków" Milan wygrywał 4 razyNiektóre źródła podają dodatkowo zwycięstwo w roku 1902 – w latach 1904, 1905, 1906 i 1907. FNGI przyjęła brytyjskie zasady dopiero w roku 1903. Wcześniej mecze trwały 2 razy po 30 minut, z ewentualną dziesięciominutową dogrywką. W przypadku remisu zwycięzcę wskazywał sędzia, wybierając drużynę, która grała bardziej fair.

W sezonie tym Milan zmienił częściowo barwy strojów - zawodnicy grali w czarnych spodniach i czarno-bordowych skarpetach. Oprócz meczów mistrzowskich klub rozegrał kilka spotkań towarzyskich. W meczach Torneo Città di Torino Mediolańczycy wygrali 1:0 z Andreą Dorią i przegrali 0:1 z Juventusem. Z tym ostatnim klubem przegrali również w tym samym stosunku w spotkaniu o Coppa d'Argento Municipio di Torino.

Klub zyskał również pierwszego trenera z prawdziwego zdarzenia - został nim Angeloni I Daniele, który był również graczem Milanu.

Rok 1905 Wielkie emocje towarzyszyły meczom o Piłkę Dapplesa (Palla d’Argento Henry Dapples). Srebrne trofeum w kształcie piłki ufundował prezydent Genoi Henry Dapples. Pierwszy mecz odbył się w grudniu 1903 r. Zasady były proste - zespół, który pokona jej posiadacza, przejmuje trofeum. Mecze o Piłkę Dapplesa stały się bardzo popularne i prestiżowe, przez wiele osób uważane nawet za ważniejsze od mistrzostw Włoch.

Milan zdobył Piłkę w kwietniu 1905 r. i nie przegrał jej aż do grudnia roku 1907. Ogromna popularność zawodów sprawiła, że mecze odbywały się czasami nawet co tydzień. W 42 edycjach turnieju Milan wygrał aż 22 razy, oprócz wspomnianego okresu udawało się Mediolańczykom zdobyć trofeum jeszcze w roku 1908. W pokonanym polu Milan zostawiał zespoły Andreę Doria, Genoę, Juventus, U.S. Milanese, Ausonię Milano, Torino i Libertas Milano. Rok później, po zdobyciu nagrody przez Genoę, zespół ten zdecydował, że nie będzie już więcej o nią grać.

W roku 1905 po raz pierwszy rozegrano eliminacje regionalne. Milan w grupie lombardzkiej zmierzył się z U.S. Milanese. Po zaciętych meczach zespołowi nie udało się jednak wejść do grupy finałowej (3:3 i 6:7).

Na wiosnę 1905 r. Milan wyjechał do Szwajcarii, gdzie rozegrał swoje pierwsze w historii mecze międzynarodowe. Wygrał 3:0 z Lugano i poniósł porażkę 2:4 z zespołem FC Sankt Gallen.

Rok 1906 Klub przeniósł się na boisko Milan Porta Manforte, a działacze Milanu doprowadzili do wybudowania pierwszego ministadionu, z drewnianymi trybunami oraz siatkami na bramkach. Te ostatnie były pomysłem działaczy mediolańskiego klubu, co zostało zaakceptowane przez włoską federację.

Rossoneri pomyślnie przeszli przez lombardzkie eliminacje mistrzostw Italii, dwukrotnie wygrywając z U.S. Milanese, awansując do grupy finałowej wraz z zespołami Juventusu i Genoi.

Po zakończeniu rozgrywek okazało się, że zarówno Milan, jak i Juventus posiadały taką samą liczbę punktów. Zgodnie z regulaminem musiał więc zostać rozegrany baraż o mistrzostwo. Milan, jako drużyna z lepszym bilansem bramkowym, miał prawo grać na własnym boisku. Jednak włoska federacja podjęła kontrowersyjną decyzję - postanowiła nie zaliczać Milanowi bramek z meczu z Genoą wygranego walkowerem. W tej sytuacji lepszy bilans - i prawo do boiska - zdobył Juventus.

Mecz w Turynie zakończył się, po dogrywce, wynikiem 0:0. W tej sytuacji federacja wyznaczyła kolejny baraż, tym razem ustalając, że zostanie on rozegrany na boisku U.S. Milanese. Juventus protestował przeciwko takiej decyzji, nie chcąc grać w Mediolanie, mimo że poprzedni baraż grali na własnym boisku. Ostatecznie przeciwnik Milanu nie stawił się na mecz i Mediolańczycy zdobyli swój drugi oficjalny tytuł mistrzowski.

Droga do mistrzostwa Włoch 1906:

Eliminacje lombardzkie:

7 stycznia 1906: Milan - U.S. Milanese 4:3; 14 stycznia 1906: U.S. Milanese - Milan 1:2

Grupa finałowa:

4 marca 1906: Genoa - Milan 2:2; 11 marca 1906: Juventus - Milan 2:1; 8 kwietnia 1906: Milan - Genoa 2:0 (walkower); 22 kwietnia 1906: Milan - Juventus 1:0

Baraże o tytuł:

29 kwietnia 1906: Juventus - Milan 0:0 (dogr.); 6 maja 1906: Milan - Juventus 2:0 (walkower)

20px Mistrzowski skład Milanu 1906:Attilio Treré - Antonio Sala, Oscar Joseph Giger, Guido Moda, Andrea Meschia, Hans Mayer Heuberger, Ernst Widmer - Attilio Colombo, Herbert Kilpin, Alfred Bosshard, Francois Menno Knoote - Umberto Malvano, Alessandro Treré, Giuseppe Rizzi, Guerriero Colombo, Guido Pedroni

Milan grał wówczas tylko z jednym obcokrajowcem w składzie. Był nim Kilpin, który grał w mediolańskim zespole jeszcze do końca 1907.

Rok 1907